เมื่อวานได้มีโอกาสไปงานศพคนรู้้จัก เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจฉับพลัน อาการเป็นเพียงรู้สึกเหนื่อยก็เลยขอกลับไปนอนพักผ่อนที่บ้าน จากนั้น 20 นาทีก็เสียชีิวิต ไม่มีใครช่วยทัน
ไปร่วมงานศพทุกครั้ง ก็จะได้ข้อสะกิดเตือนใจเสมอว่า "อย่าประมาท" วันหนึ่งก็คงถึงคราวตัวเอง พุทธศาสนาสอนไว้อย่างนี้
มีความรู้สึกว่า เราทุกคนเหมือนมีระเบิดเวลาอยู่ในตัว ไม่รู้ว่าวันไหนมันจะจุดชนวนขึ้นมา บางคนโชคดีมีเวลาบอกลาใครๆ แต่บางคนอาจไม่โชคดี ตัวผมเองยังเคยนั่งเขียนความในใจถึงคนรอบข้างเอาไว้ เผื่อตนเองจากไปโดยไม่ทันบอกใคร
ภญ.กฤษณา (เภสัชกรยิปซี) เคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่า เธอนึกเสมอว่าทุกวันคือวันสุดท้ายของชีวิต ทำให้อยากทำทุกวันให้ดีที่สุด
เราไปร่วมงานศพ อาจรู้สึกเสียใจกับคนที่จากไป แต่แท้จริง คนที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างหากที่น่าสงสารกว่า ถ้าเขาประมาท หรือยอมรับไม่ได้กับการจากไปของคนที่เขารัก
