บางแห่งน้ำไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว บางแห่งน้ำนิ่งไหลลึก ดูน่ากลัว แต่บางแห่งน้ำนิ่งและไม่ไหลไปไหน ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปทั่ว
ที่นี่มีเรือท้องแบนเพียงลำเดียว ที่ใช้ขนของเข้าหมู่บ้าน ซึ่งอาศัยอยู่ชายฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา เราขนของเท่าที่จะเอาไปได้ มีทั้งถุงยังชีพ อาหารกล่อง อาหารแห้ง เสื้อผ้า และยารักษาโรค
ภาพที่เห็นนี้ ซ้ายมือคือแม่น้ำเจ้าพระยา ที่กำลังเชี่ยวกราก และน้ำได้ล้นเข้ามาสู่บ้านเรือ จนน้ำสูงเสมอกัน กลัวเหมือนกันว่า เรือจะลอยออกไปที่แม่น้ำ และคณะเรา ก็จะถูกกระแสน้ำพัดพาไปไกล แต่ต้องขอบคุณ เจ้าหน้าที่ เทศบาลตำบลโพธิ์พิทักษ์ ที่ ช่วยพายเรือ และดูแลความปลอดภัยให้ตลอดเส้นทาง
ที่เห็นเรือพายอยู่นี้ เดิมเป็นถนนคนเดิน แต่บัดนี้ เห็นแต่ผืนน้ำ กว้างไกล สุดลูกหูลูกตา ถาพที่เห็นคือบ้านเรือที่น้ำท่วมชั้นล่าง จนเหลือแต่ชั้นสอง ที่พออยู่ได้ ส่วนบ้านชั้นเดียว ก็ต้องอพยพ ไปจากบ้าน จนหมดสิ้น
บางแห่งน้ำไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว บางแห่งน้ำนิ่งไหลลึก ดูน่ากลัว แต่บางแห่งน้ำนิ่งและไม่ไหลไปไหน ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปทั่ว น่าสงสารและเห็นใจผู้ประสบภัยเช่นนี้จริงๆค่ะ
เรากำลังอยู่กลางน้ำ ที่ดูเขตแดนแบ่งแยกระหว่าง แม่น้ำ กับชายฝั่งแทบไม่ออก สภาพแวดล้อมที่เลวร้าย สุขภาพจิตผู้คนเริ่มตึงเครียด เพราะต้องจับเจ่าอยู่แต่ในบ้าน โดยเฉพาะผู้สูงอายุ ขณะนั้นผู้เขียนเอง ก็ลืมสนใจตัวเองไปชั่วขณะ นึกแต่สงสารและอยากให้เขาพ้นทุกข์ ทั้งที่กลัวน้ำ ก็ยังยินดี ออกไปเพื่อช่วยเหลือและใกห้กำลังใจแก่กัน
ขอบันทึกหน้าอีกสักบันทึกนะคะ ที่จะได้นำภาพ การช่วยเหลือ ที่พวกเราเก้บมาฝากค่ะ