พอเวลาผ่านไปไกด์โอก้าก็ชักจะไม่แน่ใจว่าเมื่อกี้ตกลงกับไกด์ไทยอย่างไร โทรหาทางโทรศัพท์ก็ติดต่อกันไม่ได้
          ถึงสถานีถนนอารบัตก็เดินขึ้นมาบนดิน เดินมาจนถึงร้านแมคโดนัลไกด์โอก้าบอกว่าให้เวลาช้อปปิ้งสามสิบนาที เพราะยังมีที่ที่จะต้องไปอีกหลายที่ อาทิเช่น จตุรัสแดง ห้างสรรพสินค้ากุม มหาวิหารเซนต์บาซิล (อยู่ติดกับห้างสรรพสินค้ากุม ผม Lobby ไกด์ทั้งสองไว้ว่าเมื่อวานถ่ายรูปตอนที่พระอาทิตย์ตกแล้วฟ้าไม่สวยเลย) และวิหารเซนต์ซาเวียร์ ฯลฯ ตอนนั้นมีการต่อรองเรื่องเวลาเหมือนกัน บ้างก็ขอหนึ่งชั่วโมง แต่ไกด์โอก้าบอกว่าเวลาไม่พอ บ้างก็ต่อรองเป็นสี่สิบห้านาที ซึ่งผมก็เห็นดีด้วยเพราะคิดว่าครึ่งชั่วโมงสำหรับการช้อปปิ้งมันน้อยเกินไป แต่ไม่รู้ว่าทำไมในที่สุดก็กลายเป็นนัดไว้สามสิบนาทีเหมือนที่บอกในตอนแรก ขณะนั้นเป็นเวลา 10.40 น. นัดให้กลับมาเจอกันที่หน้าร้านแมคฯ ตอน 11.10 น. จากนั้นก็แยกย้ายกันไป

    

          ถนนอารบัตเป็นถนนคนเดิน เป็นถนนตรงๆ ไม่ซับซ้อนอะไร มีร้านค้าอยู่สองข้างทาง ขายของที่ระลึกเป็นส่วนใหญ่ หลังจากที่พวกเราสามคนเข้าไปในร้านแมคฯ เพื่อเข้าห้องน้ำ และซื้อกาแฟแล้ว ก็ออกมาเดินถ่ายรูป เดินไปดูนาฬิกาไป แวะตามร้านบ้าง แต่เนื่องจากเวลาจำกัดก็ตัดสินใจไม่ซื้ออะไรเพิ่ม เพราะของฝากก็ซื้อมาแล้วจากเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เดินไปจนสุดถนน แวะเข้าร้านแบบโผล่หน้าเข้าไป ดูได้แค่สี่ห้าร้านแล้วก็รีบจ้ำอ้าวกลับมาที่จุดนัดพบคือที่หน้าร้านแมคฯ ตอน 11.10 น. พอดี แต่จนถึงเวลา 11.30 น. (เกินเวลาไป 20 นาทีแล้ว) ก็ยังมากันไม่ครบ ไกด์ไทยบอกว่าให้ไกด์โอก้าพาพวกที่มาก่อนไปนั่งรอในรถบัส ส่วนเขาจะยืนรอพวกที่เหลือตรงนั้น พวกเราสามคนเป็นกลุ่มแรกที่เดินคุยมากับไกด์โอก้า มีคนในคณะเดินตามกันมา สักพักใหญ่ไกด์ไทยก็พาอีกกลุ่มหนึ่งมาขึ้นรถ นับจำนวนทั้งหมดปรากฏว่ายังขาดไปอีกสองคน เอาล่ะซิ ถึงตอนนั้นสีหน้าของไกด์ไทยก็เริ่มยุ่งแล้ว

    

          เขาบอกไกด์โอก้าว่าขาดสองคน เขาจะไปตามหา หายไปสักพักก็เดินกลับมาถามว่าสองคนนั้นมาหรือยัง เมื่อทราบว่ายังไม่มา และเวลาก็ล่วงเลยมามากแล้ว เขาก็เสนอไกด์โอก้าว่าน่าจะพาคนในรถไปที่จตุรัสแดงก่อน เขาจะไปรอคนไทยสองคนที่เหลือแล้วจะนั่งรถใต้ดินตามไป ไกด์โอก้าก็ล้งเล้งว่าเดี๋ยวจะหลงกันใหญ่ ส่วนไกด์ไทยก็ลงจากรถไปโดยที่ยังไม่ได้ข้อสรุปว่าตกลงจะเอาอย่างไรกันแน่ พวกเราสามคนนั่งอยู่แถวหน้า ตาก็มองดูนาฬิกาว่าแล้วตกลงจะได้ไปจตุรัสแดงไหมเนี่ย เวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ ถามไกด์โอก้าว่าจตุรัสแดงห่างจากตรงนี้มากไหม เดินไปได้หรือไม่ ถ้าได้พวกเราสามคนจะขอเดินไปก่อน ไกด์โอก้าบอกว่าไกลเกินไปที่จะเดิน บอดว่าให้รอก่อนดีกว่า พอเวลาผ่านไปไกด์โอก้าก็ชักจะไม่แน่ใจว่าเมื่อกี้ตกลงกับไกด์ไทยอย่างไร โทรหาทางโทรศัพท์ก็ติดต่อกันไม่ได้ ตอนนั้นเวลาก็ใกล้เที่ยงแล้ว เราเองก็หงุดหงิดบ่นว่านี่เกินเวลามาเกือบชั่วโมงแล้วนะ ในที่สุดไกด์โอก้าก็เลยตัดสินใจบอกให้ออกรถเพื่อนำคนบนรถไปที่จตุรัสแดงก่อน แล้วค่อยย้อนรถกลับมารับคนทางนี้

    

          แต่พอออกรถไปได้สักพัก คน (ในคณะทัวร์) ที่นั่งอยู่ด้านหลังก็เดินมาบอกไกด์โอ้ก้าว่าคนในรถหายไปอีกห้าคน เป็นพวกที่ตามลงไปหาคนสองที่หายไปนั่น ลงไปโดยที่ไกด์โอก้าก็ไม่รู้เพราะรถมีประตูตรงกล่างด้วย ไกด์รู้ก็ตกใจบอกว่านึกว่าหายไปแค่สองคนนี่กลายเป็นหายไปเจ็ดคนแล้ว  จึงบอกให้คนขับวนรถกลับไปที่เดิม ซึ่งก็ต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะกลับมาที่เดิมได้ (เนื่องจากเป็นถนนวันเวย์) เมื่อไปถึงจุดเดิมก็พบว่าไกด์ไทยและคณะทัวร์ที่หลงอยู่ยืนคอยอยู่ที่ตรงนั้นแล้ว  เมื่อขึ้นรถมาตอนนั้นก็ปาเข้าไปเที่ยงสี่สิบแล้ว จากครึ่งชั่วโมงกลายเป็นสองชั่วโมง โอ๊ย . . จะบ้าตาย ผมเองรู้ตัวว่าประกอบอาชีพทัวร์ไม่ได้ เพราะผมคงทิ้งพวกที่ไม่ตรงเวลาไว้ตามที่ต่างๆ มากมายเป็นแน่ !