เมื่อไหร่หนอลูกหลานผ่านมาหา ฤาผูกพันถึงเวลาเสื่อมสลาย ยายอดทนมองทางอย่างเดียวดาย ฉันเห็นยายเบือนหน้าน้ำตาคลอ
เขาว่ายายเลอะเลือน เหมือนลืมหลง
ดูท่าทาง งวยงงคล้ายสงสัย
พบใครมัก ถามว่า มายังไง
แล้วยิ้มอย่างดีใจได้ทุกครา
แววตามอง ส่องประกายฉายให้เห็น
ยายตื่นเต้น คิดว่าหลาน ผ่านมาหา
นึกถึงครั้งยังเล็ก ยายเลี้ยงมา
ไม่ได้พบ เห็นหน้า กันเนิ่นนาน
ย้อนระลึกนึกหวน ทวนความหลัง
กลับผิดหวัง เสียใจไม่ใช่หลาน
เศษเสี้ยวความ สุขสันติ์ แห่งวันวาน
มิอาจผ่าน มาให้ ยายชื่นเชย
ทุกนาที ชีวิต ยายคิดถึง
หวังวันหนึ่ง ได้พบพาน ลูกหลานเอ๋ย
จะกอดเจ้า เย้าเล่นเหมือนเช่นเคย
วัยล่วงเลย แต่หัวใจไม่เปลี่ยนแปลง
ในบ้านพักคนชราดูว้าเหว่
ร่างริ้วเหร่ เคลื่อนไหวไม่เข้มแข็ง
เนื้อหนังย่น หย่อนเหี่ยวไร้เรี่ยวแรง
เส้นผมแทง ขาวหงอกเป็นดอกลาย
เมื่อไหร่หนอ ลูกหลานผ่านมาหา
ฤาผูกพัน ถึงเวลา เสื่อมสลาย
ยายอดทน มองทางอย่างเดียวดาย
ฉันเห็นยายเบือนหน้า น้ำตาคลอ
สันติสุข สันติศาสนสุข &&
อ่านแล้ว....สะท้อนใจ
สังคมไทยในปัจจุบัน....
น้องกิ่งไผ่ใบหลิวครับ
ชอบชื่อนี้จัง เหมือนจบมาจากมหาวิทยาลัยเจ้อเจียง ในหังโจว ประเทศจีน
แต่ที่สำคัญ ชอบงานเขียนหลายชิ้นของคุณด้วย
ขอบคุณครับที่ให้เกียรติแวะมาเยี่ยม
สวัสดีครับท่านสันติสุข
อ่านเเล้ว เป็นทำให้มีข้อคิดดีๆ นะครับ ขออนุญาตินำไปเผยเเพร่บ้างนะครับ
คุณหลวงเวชการ ครับ
ผู้สูงอายุเป็นประเด็นท้าทายของสังคมในศตวรรษที่ ๒๑
คงต้องช่วยกันสะท้อนให้ทุกฝ่ายตระหนักถึงปัญหาของผู้สูงอายุ
แน่ๆก็คือ เรากำลังก้าวเข้าสู่การเป็นผู้สูงอายุ อีคนหนึ่งด้วย
ยินดีให้นำงานเขียนไปใช้ประโยชน์ ครับ ขอบคุณมากที่แวะมาเยี่ยม
เมื่อแก่เฒ่า เฝ้าทุกข์ กลัวลูกทิ้ง
คือความจริง สิ่งร้าย ในชีวิต
ทุ่มเลี้ยงดู ลูกฟูเฟื่อง รุ่งเรืองกิจ
แล้วชีวิต ต้องปิดลง ที่สงเคราะห์
ครูหยุย ครับ
ครูหยุย จะไม่เป็นชายชรา ที่ถูกทอดทิ้งไว้ในสถานสงเคราะห์คนชราอย่างแน่นอน
เพราะครูหยุยมีลูกๆหลานๆ เต็มประเทศ คือลูกๆที่ได้รับการเลี้ยงดูจากมูลนิธิไงครับ
เป็นหนึ่งกำลังใจที่มอบให้ผู้สูงอายุทุกท่าน....และเป็นหนึ่งตัวแทนลูกหลานที่สัญญาว่าจะไม่ทอดทิ้งบุพการี...และดูแลคนไข้สูงอายุอย่าเท่าเทียมดั่งพ่อแม่ และบุพการีของตน^-^
เป็นหนึ่งกำลังใจที่มอบให้ผู้สูงอายุทุกท่าน....และเป็นหนึ่งตัวแทนลูกหลานที่สัญญาว่าจะไม่ทอดทิ้งบุพการี...และดูแลคนไข้สูงอายุอย่าเท่าเทียมดั่งพ่อแม่ และบุพการีของตน^-^