เราคงไม่ได้สร้างความต่างให้ชีวิตอื่นทุกวัน เราคงไม่ได้ให้โอกาสกับทุกชีวิต แต่ทุกครั้งที่ทำ มันจะเป็นหนึ่งความทรงจำที่งดงามในใจเรา

ครั้งแรกที่ฉันถูกสัมภาษณ์เข้าทำงานเมื่อสิบปีก่อน คำถามหนึ่งที่ท่านผู้อำนวยการที่เป็นผู้สัมภาษณ์และรับฉันเข้าทำงานถามคือ "คุณคิดว่าคุณจะสร้างความแตกต่างให้กับบริษัทเราได้อย่างไร?" หลายต่อหลายปีจากนั้นมาฉันใช้คำถามเดียวกันสัมภาษณ์คนที่มาสมัครงานเช่นกัน และคำถามนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในสมองอยู่ไม่ขาด.. ฉันจะสร้างความแตกต่างให้กับที่ทำงานได้อย่างไร? ฉันจะสร้างความแตกต่างให้ครอบครัวได้อย่างไร? ฉันจะสร้างความแตกต่างให้กับชีวิตอื่นได้อย่างไร?

วันนี้หลังจากไปเดินออกกำลังกายทีชายทะเลในตอนเช้า ฉันเดินกลับมาแวะตลาดซื้อขนมผลไม้สองสามอย่าง และก็ซื้อถั่วเขียวกับเมล็ดธัญพืชรวมมาหนึ่งถุงเล็กๆ ตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์ฝูงนกพิราบเจ้าถิ่นแถบบ้านซะหน่อย ฝูงนกพิราบแถบบ้านฉันมีประมาณ 20 ตัวค่ะ เห็นมันมาตั้งแต่ฉันย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่เพราะข้างล่างมีหนามกว้างขนาดสิบสนามฟุตบอลได้ และถัดไปเป็นป่าขนาดย่อมๆอยู่ มีนกหลากชนิดมาอาศัยและหากินแถบนี้ค่ะ ฉันคิดว่าอาหารของนกเหล่านี้คือเมล็ดพืช เมล็ดหญ้า เศษอาหาร บางทีฉันเห็นคนแก่แถบบ้านเอาข้าวที่เหลือจากวันวานไปโปรยทิ้งไว้ เช้านี้ฉันจึงตั้งใจสร้างความแตกต่างเล็กน้อยในชีวิตให้พวกมัน ไม่ต้องกังวลค่ะฉันไม่ต้องการให้พวกมันตั้งใจพึ่งพาอาหารจากฉันตลอดเวลาหรอก นานทีปีหนค่ะ

ขณะที่ฝูงนกกลุ่มนี้กำลังเดินหาอาหารอยู่ที่สนามหญ้า ฉันก็เอาถั่วเขียวและเล็ดธัญพืชไปโปรย ทีแรกพวกมันก็บินหนีเพราะตกใจแต่หลังจากนั้นพวกมันก็เดินกลับมากินอาหารนั้น หนึ่งในฝูงนั้นมีนกพิราบตัวหนึ่งที่ขาเจ็บ เดินกะเผลกใช้ปีกช่วยพยุงร่างกาย ทีแรกก็ทุลักทุเลอยู่เพื่อวิ่งหาอาหาร แต่พอฉันโปรยอาหารไปที่มัน ซักพักมันก็เริ่มผ่อนคลาย นั่งลงจิกเมล็ดถั่วที่เรียงรายรอบตัวโดยไม่ต้องใช้ความพยายามมาก ฉันยิ้มให้มันและอยากถามว่า...คงรู้สึกดีซีนะ?

นอกจากนั้น นกเอี้ยง นกเขา นกกระจอกก็เข้ามาร่วมสมทบด้วย ฉันเอาผลไม้สองสามชิ้นโยนให้นกเอี้ยง นกนางแอ่นและนกกระเต็นน้อยเกาะอยู่บนต้นไม้ มองดูฝูงนกที่กินอาหารอย่างสนใจ แต่อาหารที่ฉันมีคงไม่ถูกปากมันเลยตัดสินใจยืนมองเฉยๆ ฉันไม่อาจสร้างความแตกต่างให้กับทุกชีวิตที่ผ่านเข้ามาได้ แค่บางชีวิตก็ดีแล้ว..ฉันคิด

เห็นนกพิราบฝูงนี้ฉันนึกถึงนกพิราบอีกตัวที่ฉันได้เจอเมื่อหลายปีก่อนในสวนหลังที่ทำงาน ขณะที่ฉันกำลังทานกลางวันอยู่มีนกพิราบผอมโซตัวหนึ่งบินมาหรือหลงทางมาที่นั่น ดูเหมือนจะเป็นนกปกติ พอฉันโยนขนมปังชิ้นใหญ่พอควรจากแซนวิชในมือให้ มันกลับจิกผิดจิกถูก ฉันเลยรู้ว่านกตัวนั้นมีปัญหาด้านสายตา จากนั้นทุกๆกลางวันมันจะบินมาหาฉันที่สวนนั่น พอเห็นว่ามันคงมีปัญหาในการหาอาหารฉันจึงอยากให้อาหารที่มีประโยชน์มากที่สุด ฉันจึงเอาถัวเขียวกองไว้เป็นกองๆเพื่อให้มันจิกได้ถูก ทุกวันนกตัวนี้จะบินมากินถั่วที่ฉันกองไว้ จนในวันหนึ่งมันเชื่อใจฉันจนกล้าที่จะจิกกินถั่วจากอุ้งมือฉันเอง และจากนั้นไม่นานนกตัวนั้นก็หายไปและไม่มาหาฉันอีกเลย...

ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป นกตัวนั้นคงตายไปนานแล้วแต่ฉันคิดว่าในช่วงเวลาที่มันมีชีวิตอยู่ อาหารมื้อกลางวันเหล่านั้นคงเป็นเป้าหมายหนึ่งในชีวิตของมัน ที่ช่วยให้การดำเนินชีวิตของมันง่ายขึ้น

เช้าวันนี้ฉันหวังว่านกพิราบฝูงนั้น นกพิราบขาเจ็บตัวนั้น นกเขา นกเอี้ยง นกกระจอก แถบบ้านฉัน คงรู้สึกต่างไปจากวันวานที่มีอาหารแปลกๆไปจากวันก่อนเสริฟให้ถึงที่...

วันนี้หากเรามีโอกาสสร้างความแตกต่างในทางบวกแม้เพียงเล็กน้อยให้กับชีวิตที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา มันก็คงเป็นเรื่องที่น่ายินดีไม่น้อย เราคงไม่ได้ทำทุกวัน เราคงไม่ได้ให้โอกาสกับทุกชีวิต แต่ทุกครั้งที่ทำมันจะเป็นหนึ่งความทรงจำที่งดงามในใจเราค่ะ เพราะแม้ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ฉันยังจำความรู้สึกลิงโลดในใจที่นกพิราบสายตาไม่ปกติตัวนั้นเดินเข้ามาจิกเมล็ดถั่วจากอุ้งมือฉันได้ เป็นอีกหนึ่งบันทึกแห่งรอยยิ้มค่ะ...และที่น่าอัศจรรย์ยิ่งไปกว่านั้นคือ การสร้างความต่างให้ชีวิตอื่นที่ทำในแต่ละครั้ง สร้างรอยยิ้มให้ผู้ทำนับครั้งไม่ถ้วน...

-------------------------------------------------------------------------------------------

ฉันชอบเรื่องสั้นเรื่อง "เรื่องของปลาดาว" คิดว่าเป็นเรื่องที่น่ารัก ชวนให้คิดจังค่ะ

เด็กชายคนหนึ่งกำลังวิ่งอยู่บนชายหาด หลังจากที่พายุใหญ่ซัดกระหน่ำทำให้ปลาดาวหลายหมื่นหลายพันตัวถูกคลื่นซัดขึ้นมาเกยฝั่ง เด็กชายคนนั้นเก็บปลาดาวเหล่านั้นขึ้นมาทีละตัว ทีละตัวนำไปปล่อยลงในทะเลเพื่อช่วยชีวิตมัน ให้ได้มากที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

ชายแก่คนหนึ่งมองดูเด็กชายคนนั้นอย่างแปลกใจ จนเด็กชายเดินเข้าไปใกล้เขาจึงถามขึ้น

"เด็กน้อย เธอกำลังทำอะไรอยู่"

"ผมเอาปลาดาวลงไปปล่อยคืนในทะเลไม่อย่างนั้นมันจะตาย" เด็กชายตอบ

"จะป่วยการทำไมเล่า" ชายแก่โต้ตอบ "เธอช่วยได้ไม่กี่ตัวจากหมื่นๆพันๆตัว มันจะต่างอะไร"

เด็กชายเงยดูชายแก่คนนั้น แล้วก้มลงเก็บปลาดาวตัวหนึ่งโยนลงไปในทะเล แล้วตอบว่า

"อย่างน้อยมันจะสร้างความต่างให้กับชีวิตนั้น"

 

“The Starfish Story”

Based on the writings of Loren Eiseley

A small boy was running along a beach after a great storm which had washed up thousands upon thousands of starfish. He picked up as many as he could, one by one, throwing them back into the sea to save their lives.

An old man, watching this, waited until the boy was close enough and then asked:

"What are you doing?"

"I'm putting the starfish back," replied the boy, "or they will die."

"Why bother?" said the man, "the few you manage to save out of so many cannot possibly make much difference."

The boy looked at the man as only a child can, stooped down and picked up another starfish and threw it purposefully into the sea.

"It will make a difference to that one," he said.