ศาสตร์ของการศึกษานั้นล้วนแต่ประยุกต์ศาสตร์อื่นเข้ามารวมกัน
ไม่มีศาสตร์เฉพาะของตนเอง และยิ่งเป็นเรื่องการเรียนการสอนแล้ว
สรุปได้ว่า ไม่มีวิธีการสอนใด เป็นวิธีที่ดีที่สุด
พื้นฐานของการศึกษาคือการรวมเอาศาสตร์ ได้แก่วิทยาศาสตร์
และสังคมศาสตร์รวมกัน วิทยาศาสตร์ก็ได้แก่ประสาทวิทยาเกี่ยวกับ
สมองและการเรียนรู้ ชีวเคมี จิตวิทยา วิธีการทางการวัดและประเมินผล
และเทคโนโลยีต่าง ๆ เป็นอย่างน้อย ส่วนสังคมศาสตร์นั้นมีมากหน่อย
ได้แก่สังคมวิทยามานุษยวิทยา รัฐศาสตร์ นิติศาสตร์ วิทยาการการจัดการ
ปรัชญา ญาณวิทยา ตรรกศาสตร์ ประวัติศาสตร์ ฯลฯ การศึกษาจึงเป็น
สหวิทยาการอย่างแท้จริง ที่มีศาสตร์อื่นร่วมอยู่เป็นจำนวนมาก
การปรุงแต่งของวิทยาการในยุคปัจจุบันก็อาศัยการประยุกต์ศาสตร์ที่ขึ้น
อยู่กับอิทธิพลและแนวโน้มของการศึกษานั้น ต่างถูกกำหนดมาจาก
การศึกษาตามแนวตะวันตกทั้งสิ้น เพราะปัีญญาชนที่กำหนดเรื่องของ
การศึกษา ล้วนแต่จบการศึกษาจากโลกตะวันตกทั้งสิ้นไม่ว่าจะเป็น
ของอเมริกัน ไม่ว่าจะเป็นสายฮาร์วาร์ด สายวิทยาลัยครูมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย
เมื่อปัญญาชนเหล่านั้นจบการศึกษาจากประเทศเหล่านั้นแล้ว ก็นำเอา
ประยุกต์วิทยานั้นมากำหนดเป็นศาสตร์ และสืบทอดศาสตร์เหล่านั้น
ผ่านสถาบันการศึกษา่ต่าง ๆ โดยไม่มีการประยุกต์ใหม่แต่อย่างใด
สหวิทยาการที่ต้องพึ่งพิงศาสตร์อื่น ๆ นี้ล้วนแต่ประยุกต์และสร้างสรรค์
วิทยาการทางด้านการศึกษาได้อย่างกว้างขวางไร้ขีดจำกัด โดยเฉพาะ
แนวทางในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ที่มีความหลากหลาย
