น้ำตาฝนปนลมหนาว

กระต่ายใต้เงาจันทร์



สายฝนพร่ำเหมือนลำนำเริ่มร่ำไห้
หยาดน้ำใสหล่นเรียงเพียงเพราะว่า
แค่ดอกฝนปนเปื้อนคราบน้ำตา
คง...ไม่ใช่หลั่งออกมาจากข้างใน


ค่ำคืนนี้เย็นเหยียบจนหนาวเหน็บ
ใจแสนเจ็บหม่นคว้างทิศทางไหน
เพราะ..น้ำฝน...หรือ...น้ำตา...ออกจากใจ...
ฝนในใจปนเปื้อนคราบน้ำตา



ยิ่งดึกดื่นลมฝนปนลมหนาว
ปนเส้นทางทอดยาวคอยมองหา
หลงผลัดถิ่นแดนดินไม่ชินตา
ทุกข์ทรมาอับหม่นจนหนทาง



สายฝนพรูลมกรูกราวรวดร้าวนัก
คนเคยรักกลับเลือนหายลับกลายห่าง
เหลือความเหงากลางสายฝนปนอ้างว้าง
รักของเราไกลห่างเริ่มร้างลา



น้ำตาฝนปนลมหนาวทุกเช้าค่ำ
ตาแดงช้ำรอคอยละห้อยหา
กี่ปีเคลื่อนเดือนคล้อยคอยเรื่อยมา
กับคำที่พี่สัญญาจากหัวใจ


ตอนนี้หัวใจแหลกเริ่มแยกยับ
เหมือนถูกเฆี่ยนย่อยยับจนหมองไหม้
กลางสายฝนลมหนาวร้าวเกินใคร
กลั้นสะอื้นหยาดน้ำใสเริ่มไหลริน