เห็นสมณะ-1

ไม่อยากตายให้ออกมามอบตัว ไอ้เสือเล็กได้ยินเสียงตำรวจกระจายกำลังล้อมพงหญ้าสูงท่วมหัว

เห็นสมณะ-1

โสภณ เปียสนิท

...........................    

                   “ไม่อยากตายให้ออกมามอบตัว” ไอ้เสือเล็กได้ยินเสียงตำรวจกระจายกำลังล้อมพงหญ้าสูงท่วมหัว ตรงนั้นติดชายแม่น้ำ เสียงตะโกนดังลั่นจนเขาได้ยินชัดสองหู เขาวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนมาถึงดงหญ้ากว้างใหญ่ริมฝั่งน้ำแควใหญ่ เสียงน้ำไหลผ่านกอตะไคร้น้ำระริกแผ่วเบา เสียงพูดคุยของตำรวจดังแบบไม่ต้องเกรงใจ “ถ้ามันไม่ออกมาจากดงหญ้า เราต้องจุดไฟเผามันเลย” รู้สึกตกใจ และรู้สึกเหมือนติดอยู่ในกรงขัง เขาเองได้ชื่อว่าเป็นไอ้เสือปล้นมีชื่อของเมืองกาญจน์ ที่ตำรวจต้องการตัว ไม่ว่าจับเป็นหรือจับตาย วินาทีนี้เป็นวินาทีแห่งความเป็นความตาย ความคิดทำงานอย่างหนัก เดินออกไปมอบตัว ติดคุกหัวโต แล้วแม่ใครจะดูแล สำนึกสุดท้ายเขาเป็นห่วงแม่  ยิงต่อสู้ยิบตา คงไม่รอด ตำรวจเป็นฝูง เขานับกระสุนปืนในกระเป๋าหลัง เหลือไม่เกิน 20 นัด แอบว่ายน้ำข้ามฝั่ง ก็ไม่ได้ ฝั่งตรงข้ามมีตำรวจรออยู่

 

                     “ใจเย็นๆ” เขาเตือนตัวเอง คิดหาทางรอดอย่างเร่งร้อน ขณะเสียงตำรวจตะโกนให้มอบตัวเป็นระยะ หมดสิ้นหนทาง อึดอัดคับแค้นที่พาตัวเองมาติดกับดักอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแควใหญ่แห่งนี้ ฝั่งตรงข้ามคือหมู่บ้านท่าน้ำตื้น มีตำรวจเฝ้า พงหญ้าสูงท่วมหัวรกทึบ เหมือนว่าจะปลอดภัย แต่ถ้าตำรวจจุดไฟ การณ์กลับเป็นตรงกันข้าม แวบหนึ่งของความคิด พระคือทางรอดเดียว “คาถาบังตาหลวงปู่รอด” ตำรวจเริ่มจุดไฟหลายจุด กลุ่มควันไฟโขมงลอยขึ้นสูงตามทิศทางลม เขายกมือพนมขึ้นเหนือหัว นึกถึงพระอาจารย์รอด ผู้ประสิทธิประสาธน์วิชาบังตา เริ่มตั้งสัจจะอธิษฐานจิต อ้างพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง  “ข้าพเจ้าแม้ผิดศีลผิดธรรม ปล้นเขากิน แต่ข้าฯ ไม่เคยทิ้งแม่ให้ลำบาก หากข้าพเจ้ารอดได้คราวนี้ จะเลิกเป็นโจรโดยเด็ดขาด และจะบวชตลอดชีวิต ขอเทพไท้เทวดาฟ้าดินเป็นพยาน” ว่าแล้วกลั้นใจท่องคาถาบังตาถี่ยิบ ออกวิ่งสุดตัวผ่านระหว่างกลางกลุ่มควันสองกลุ่มแบบไม่คิดชีวิต

                         กาลเวลาไม่ย้อนคืน สายน้ำไม่ไหลกลับ หลวงปู่เล็ก นั่งมองสายฝนหยดจากชายคากุฏิหลังเล็ก พิจารณาธรรม มองย้อนหลังสู่อดีตอันไกลโพ้น หลวงปู่มีวันนี้เพราะ ความกตัญญูกตเวทีต่อแม่ และสัจจะที่ตั้งมั่นในความดี หากวันนั้น วันที่ตำรวจล้อมพร้อมจับตาย หากไม่นึกถึงพระรัตนตรัย ชีวิตคงไม่มีวันนี้ คิดย้อนไปถึงพระอาจารย์รอดผู้มีพระคุณ พระที่เป็นพระในความทรงจำ

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เส้นทางสู่การดำรงชีวิตอย่างมีค่า



ความเห็น (29)

เขียนเมื่อ 
  • ขยันเขียนจังนะคะ

สวัสดีครับอาจารย์ โสภณ

“คาถาบังตาหลวงปู่รอด"

คนรุ่นผมผูกพันธ์กับคาถา มาก ยิ่งการเดินป่ายิ่งต้องมีอะไรที่เป็นสิ่งลิ้ลับมาเป็นเครื่องป้องกันตัว

"คาถาเบิกไพร เป็นกำลังใจของคนเดินป่า

ตำรามีดพกก็มีครับ

เรียนคุณอุ้มบุญครับ

ที่ขยันเขียนเพราะ พระสอนว่า "ให้ธรรมเป็นทานชนะการให้ทั้งปวง" ผมหวังบุญอันยิ่งใหญ่นี้ อีกประการหนึ่ง ผมเกิดมาบนแผ่นดินพุทธ ไปวัดกับแม่ตั้งแต่เล็ก โตมาก็ได้บวชเล่าเรียนศึกษา 10 ปีแห่งการเรียนใน กทม. ก็อยู่วัดโพธิ์ ท่าเตียน วัดประจำรัชกาลที่1 ร่มบารมีแห่งชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ คุ้มหัวคุ้มเกล้า ทดแทนไม่สิ้นครับผม

วันนี้ผู้เฒ่าเล่าเรื่อง "ตำรามีดพก" "คาถาบังไพร" เป็นการเริ่มต้นไว้ก่อน วันหน้าจะติดตามไปอ่านที่ บันทึกของท่านนะครับ ถือว่าเป็นคำสัญญานะครับ ท่านผู้เฒ่า

เขียนเมื่อ 
  • วันนี้ทำการบ้านเยอะแยะค่ะแต่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
  • หรือเกิดจากความสุข อ่านไปยิ้มไป
  • วันนี้อยากเรียนการถอดบทเรียน เข้าไปบันทึกท่านอาจารย์ขจิต ค่ะ
  • ท่านอาจารย์ขจิตมอบการบ้านให้กองโตๆให้  ✿อุ้มบุญ✿
  • พรุ่งนี้จะเรียนเรื่องการเขียน Mind map กับท่านอาจารย์ขจิตก่อนนะคะ
  • จะชวนน้องๆทำกิจกรรมพัฒนาคุณภาพในหน่วยงาน น่าจะสนุก
  • เมื่อวานพวกเราประชุมกันแล้วได้ประเด็นปัญหาหน้างาน ที่น่ายกมาแก้ 3-4  ประเด็นค่ะ
  • ต้องขอบคุณชุมชนใหญ่ G2K  แห่งนี้ ที่ให้เราสร้างบ้าน อยู่ใกล้ๆกัน มาแบ่งปันสิ่งดีต่อกัน ช่างอบอุ่นอะไรปานนี้
  • เหมือนการเก็บดอกไม้ ที่ทานว่าเลย
  • มีกัลยาณมิตรมามอบดอกไม้สวยๆให้ถึงที่บ้าน ต้องดูแลอย่างดี หรือนำไปบูชาบนหิ้ง......

เรียนคุณอุ้มบุญครับ

ลองมองข้างบนครับ วิพากษ์ไว้นิดเดียว ทีแรกนึกว่าเหนื่อยแล้ว ใกล้4ทุ่มมาใหม่คราวนี้เขียนชดเชยให้เสร็จ เยี่ยมจริงๆ

เขียนเมื่อ 
  • วันนี้จะตั้งใจภาวนา และรักษาศีลเบื้องต้น จนถึงเช้า ตามที่ท่านอาจารย์แนะนำ ส่งกำลังใจให้ ✿อุ้มบุญ✿ สอบผ่านที จากที่เรียนมาตั้งนาน ขอเก็หน่วยกิตบ้าง

เรียนคุณอุ้มบุญครับ

เอ..เริ่มได้เร็วมากนะครับ ขออนุโมทนาบุญด้วย ว่าแต่ว่าขอตรวจสอบนิด ลองบอกหน่อยว่าจะเริ่มภาวนาอย่างไร? เพื่อว่า บางทีอาจมีวิธีที่ง่ายกว่าครับผม

สวัสดีครับ

ผมพี่งเข้ามา เดี่๋ยวจะcop งานอาจารย์ไปอ่านนะครับ (ขออนุญาตนะครับ)

-ปณิะฺ-

  • สวัสดีครับอาจารย์โสภณ
  • อ่านแล้ว นึกถึงแม่ที่บ้านเลยครับ
  • ความกตัญญู เป็นสมบัติของคนดีจริงๆ ครับ

สวัสดีครับ อาจารย์

ได้อ่านเรื่องเล่าที่อาจารย์บันทึกแบ่งปันนี้แล้ว นึกถึงที่ปู่ ย่า ตา ยาย ป้า น้า อา เคยพร่ำสอนว่าคนสมัยก่อนนั้นกลัวบาปมาก แต่บางครั้งเป็นดจด้วยความจำใจ ฝนตกไปยืนหลบฝนหลังคาบ้านใคร บ้านนั้นคือผู้มีบุญคุณ ไม่ปล้นไม่ลักเด็ดขาด เพราะของดีที่ตัวจะเสื่อม เป็นอุทาหรณ์ที่ผู้ใหญ่สอนมาครับ สัจจะที่หลวงปู่เล็กให้กับพระรัตนตรัย และเทพไท้เทวดาฟ้าดิน สัญญาจะดูแลแม่และบวชนั้นคือก้าวสู่ประตูแห่งความดี ท่านจึงผ่านวิกฤตินั้นมาด้วยพลังบารมีของความดี

สวัสดีค่ะอาจารย์

ชอบอ่านบันทึกของอาจารย์จังเลยค่ะ

  1. สั้นกะทัดรัด  อ่านง่าย  ได้ใจความอย่างรวดเร็ว
  2. ตัวอักษรขนาดกำลังดี ไม่ต้องเพ่งมากมายให้ปวดตา
  3. เพลิดเพลินกับแนวการนำเสนอที่เหมือนการเขียน "เรื่องสั้น"
  4. ขมวดท้ายได้แนวคิด  นำไปประยุกต์ใช้กับการดำเนินชีวิตประจำวัน
  5. สำหรับแนวคิดของบันทึกนี้ "ความกตัญญู" เป็นสิ่งที่ควรปลูกฝังให้มากในสังคมไทย  ไม่ว่าจะกตัญญูต่อพ่อแม่  ต่อสถาบันทั้งสามสถาบัน และต่อผู้มีพระคุณทั้งหลาย
  • ขอบพระคุณค่ะสำหรับบันทึกดี ๆ ที่มีให้ติดตามอย่างสม่ำเสมอคงเส้นคงวา

เรียนคุณIco32ครับ

ดำเนินการได้เลย นำเข้ามาแบ่งปันกันอ่านอยู่ อยากให้ช่วยกันอ่านอย่างกว้างขวางยิ่งขึ้นครับผม

เรียนครูIco32ครับ

ตรงตามที่ครูว่ามาครับ พระสอนไว้ (อ้างพระไว้ก่อน อิอิ) คิดถึงแม่ก็เท่ากับคิดถึงพระอรหันต์ทีเดียว เป็นบุญครับ

จริงทีเดียวครับคุณIco32

วันก่อนชมหลวงพ่อ "เสือดำ" และอีกสองเสือวัยเกินกว่า90 ทั้ง3 เสือ ปรากฏว่าทำบาปฆ่าคน 4คน ติดคุก6-7ปี ออกจากคุกก็บวชกัน ปล้นก็แปลกคือไปขอก่อนถ้าเขาให้จะได้ไม่ต้องรบราฆ่าฟันกัน 

เป็นเสือเพราะถูกรังแกก่อน กตัญญูช่วยชาวบ้าน มีสัจจะ เป็นต้น

 เรียนครูIco32ครับ

จับประเด็นเก่งมากครับ และเป็นแนวคิดการเผยแพร่ มงคล38ตามแนวทางที่ครูวิเคราะห์จริงด้วย ต้องเป็นครูภาษาไทยแน่เลย

เขียนเมื่อ 
  • การทำใจให้สงบแบบ ✿อุ้มบุญ✿ โดยใช้วิธีพาใจกลับบ้านค่ะท่านอาจารย์
  • วิธีโดยละเอียดการเขียนไว้ใน เมล์ ค่ะ ให้ท่านผู้รู้สังเคราะห์ก่อน ไม่กล้าตอบไว้ที่นี่

เรียนคุณอุ้มบุญครับ

หลักการถูกต้องแต่กลวิธีให้คำอธิบายพาใจกลับบ้านค่อนข้างแยบยลเชียวครับ

เขียนเมื่อ 

แวะเข้ามาเยี่ยมค่ะ ได้อ่านเรื่องชอบข้อความนี้นะคะ

กาลเวลาไม่ย้อนคืน สายน้ำไม่ไหลกลับ

เมื่อวานมองหาครูอิ๊ดIco32อยู่เหมือนกัน แต่ไม่พบ เลยตามไปที่บล็อก จึงได้พบที่โน่นครับ 

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะอาจารย์

คุณพี่ของอาจารย์ปวดเข่าเพราะเข่าเสื่อมหรือเปล่าคะ หรือว่าข้อเข่าไม่มีน้ำมันหล่อลื่น ครูอิ๊ดปวดเหมือนกันค่ะแต่ออกกำลังกาย เต้นแอโรบิคทุกวันอาการปวดหายไปค่ะ

เมื่อวานไปต่างจังหวัดกลับมาเหนื่อย สลบไปเลยค่ะ

เรียนครูอิ๊ดครับ

พี่สาวของกระผมอายุ58ปี เดินทั้งวัน ค้าขายของในบ้าน เช้าถึงเย็นเด็กบ้างผู้ใหญ่บ้างมาซื้อสินค้า วันนี้เลยเสื่อม หมอฉีดยา และบอกว่า อาจต้องผ่าตัดท่าจำเป็น เฒ่าแล้ว

เดินทางเก่งเหมือนกันนะครับ

เขียนเมื่อ 

เรียนอาจารย์ค่ะ

ครูอิ๊ดอายุอ่อนกว่าคุณพื่ไม่เท่าไหร่

ตอนอายุยังไม่ถึง ๕๐ ปีขับรถบ่อยมากๆ

ตอนนี้ถ้าขับรถนานๆ ก็ปวดเอาเรื่องเหมือนกันค่ะ

ชีพจรลงเท้าค่ะ มีภารกิจต้องไปเป็นเพื่อนลูกสาว

เรียนครูอิ๊ดครับ

เลยรู้ความจริงว่า อายุเลย 50 ไปแล้ว ฮาหน่อยครับงานนี้ อิอิ

มีหน้าที่ใหม่หรือครับครู เป็นเพื่อนลูกสาว

เขียนเมื่อ 

เรียน อาจารย์ค่ะ

อายุเป็นเพียงตัวเลขค่ะ...๕๕๕๕

ทำงานสู้คนหนุ่มๆสาวๆ ได้สบายมาก

มีลูกสาวคนเดียวเลยต้องทำหน้าที่หลายอย่างหน่อยค่ะ

เรียนครูอิ๊ดครับ

คงเป็นเรื่องของแม่ติดลูกนั่นแหละครับ ถ้าไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แก้ไขได้สบายมาก หาคนมาดูแลแทนเรา เลือกเอาที่เขาทนๆ หน่อย แค่นี้สบายแล้ว

เขียนเมื่อ 

คงต้องรอนานหน่อยหล่ะค่ะ

ลูกยังเป็นเด็กๆ อยู่เลย สงสัยเราเลี้ยงเขาดีเกินไป

คนดูแลไม่รู้จะทนได้เหมือนเราหรือเปล่าไม่รู้นะคะ....หายังไม่เจอเลยค่ะ

เรียนครูครับ

แม่มักมองลูกเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำแหละครับ แม้ว่าจะเติบโตปานใด

เรื่องที่หายังไม่เจอนั้น คุณแม่ไม่ต้องห่วงหรอก ดูท่าแล้ว เขาจะหาเองแน่ๆ อิอิ

ส่วนเื่รื่องดูแลดีนั้น ก็คงจะเป็นเช่นนั้น เพราะมีลูกสาวคนเดียวนี่

เขียนเมื่อ 

เขาโตแต่เรายังมองเขาเป็นเด็กเหมือนที่ท่านอาจารย์ว่า

อยู่กับเรานานๆ เราก็มีเพื่อนนานๆ....ฮาฮา