ไม่อยากตายให้ออกมามอบตัว ไอ้เสือเล็กได้ยินเสียงตำรวจกระจายกำลังล้อมพงหญ้าสูงท่วมหัว
เห็นสมณะ-1
โสภณ เปียสนิท
...........................
“ไม่อยากตายให้ออกมามอบตัว” ไอ้เสือเล็กได้ยินเสียงตำรวจกระจายกำลังล้อมพงหญ้าสูงท่วมหัว ตรงนั้นติดชายแม่น้ำ เสียงตะโกนดังลั่นจนเขาได้ยินชัดสองหู เขาวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนมาถึงดงหญ้ากว้างใหญ่ริมฝั่งน้ำแควใหญ่ เสียงน้ำไหลผ่านกอตะไคร้น้ำระริกแผ่วเบา เสียงพูดคุยของตำรวจดังแบบไม่ต้องเกรงใจ “ถ้ามันไม่ออกมาจากดงหญ้า เราต้องจุดไฟเผามันเลย” รู้สึกตกใจ และรู้สึกเหมือนติดอยู่ในกรงขัง เขาเองได้ชื่อว่าเป็นไอ้เสือปล้นมีชื่อของเมืองกาญจน์ ที่ตำรวจต้องการตัว ไม่ว่าจับเป็นหรือจับตาย วินาทีนี้เป็นวินาทีแห่งความเป็นความตาย ความคิดทำงานอย่างหนัก เดินออกไปมอบตัว ติดคุกหัวโต แล้วแม่ใครจะดูแล สำนึกสุดท้ายเขาเป็นห่วงแม่ ยิงต่อสู้ยิบตา คงไม่รอด ตำรวจเป็นฝูง เขานับกระสุนปืนในกระเป๋าหลัง เหลือไม่เกิน 20 นัด แอบว่ายน้ำข้ามฝั่ง ก็ไม่ได้ ฝั่งตรงข้ามมีตำรวจรออยู่
“ใจเย็นๆ” เขาเตือนตัวเอง คิดหาทางรอดอย่างเร่งร้อน ขณะเสียงตำรวจตะโกนให้มอบตัวเป็นระยะ หมดสิ้นหนทาง อึดอัดคับแค้นที่พาตัวเองมาติดกับดักอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแควใหญ่แห่งนี้ ฝั่งตรงข้ามคือหมู่บ้านท่าน้ำตื้น มีตำรวจเฝ้า พงหญ้าสูงท่วมหัวรกทึบ เหมือนว่าจะปลอดภัย แต่ถ้าตำรวจจุดไฟ การณ์กลับเป็นตรงกันข้าม แวบหนึ่งของความคิด พระคือทางรอดเดียว “คาถาบังตาหลวงปู่รอด” ตำรวจเริ่มจุดไฟหลายจุด กลุ่มควันไฟโขมงลอยขึ้นสูงตามทิศทางลม เขายกมือพนมขึ้นเหนือหัว นึกถึงพระอาจารย์รอด ผู้ประสิทธิประสาธน์วิชาบังตา เริ่มตั้งสัจจะอธิษฐานจิต อ้างพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง “ข้าพเจ้าแม้ผิดศีลผิดธรรม ปล้นเขากิน แต่ข้าฯ ไม่เคยทิ้งแม่ให้ลำบาก หากข้าพเจ้ารอดได้คราวนี้ จะเลิกเป็นโจรโดยเด็ดขาด และจะบวชตลอดชีวิต ขอเทพไท้เทวดาฟ้าดินเป็นพยาน” ว่าแล้วกลั้นใจท่องคาถาบังตาถี่ยิบ ออกวิ่งสุดตัวผ่านระหว่างกลางกลุ่มควันสองกลุ่มแบบไม่คิดชีวิต
กาลเวลาไม่ย้อนคืน สายน้ำไม่ไหลกลับ หลวงปู่เล็ก นั่งมองสายฝนหยดจากชายคากุฏิหลังเล็ก พิจารณาธรรม มองย้อนหลังสู่อดีตอันไกลโพ้น หลวงปู่มีวันนี้เพราะ ความกตัญญูกตเวทีต่อแม่ และสัจจะที่ตั้งมั่นในความดี หากวันนั้น วันที่ตำรวจล้อมพร้อมจับตาย หากไม่นึกถึงพระรัตนตรัย ชีวิตคงไม่มีวันนี้ คิดย้อนไปถึงพระอาจารย์รอดผู้มีพระคุณ พระที่เป็นพระในความทรงจำ
สวัสดีครับอาจารย์ โสภณ
“คาถาบังตาหลวงปู่รอด"
คนรุ่นผมผูกพันธ์กับคาถา มาก ยิ่งการเดินป่ายิ่งต้องมีอะไรที่เป็นสิ่งลิ้ลับมาเป็นเครื่องป้องกันตัว
"คาถาเบิกไพร เป็นกำลังใจของคนเดินป่า
ตำรามีดพกก็มีครับ
เรียนคุณอุ้มบุญครับ
ที่ขยันเขียนเพราะ พระสอนว่า "ให้ธรรมเป็นทานชนะการให้ทั้งปวง" ผมหวังบุญอันยิ่งใหญ่นี้ อีกประการหนึ่ง ผมเกิดมาบนแผ่นดินพุทธ ไปวัดกับแม่ตั้งแต่เล็ก โตมาก็ได้บวชเล่าเรียนศึกษา 10 ปีแห่งการเรียนใน กทม. ก็อยู่วัดโพธิ์ ท่าเตียน วัดประจำรัชกาลที่1 ร่มบารมีแห่งชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ คุ้มหัวคุ้มเกล้า ทดแทนไม่สิ้นครับผม
วันนี้ผู้เฒ่าเล่าเรื่อง "ตำรามีดพก" "คาถาบังไพร" เป็นการเริ่มต้นไว้ก่อน วันหน้าจะติดตามไปอ่านที่ บันทึกของท่านนะครับ ถือว่าเป็นคำสัญญานะครับ ท่านผู้เฒ่า
เรียนคุณอุ้มบุญครับ
ลองมองข้างบนครับ วิพากษ์ไว้นิดเดียว ทีแรกนึกว่าเหนื่อยแล้ว ใกล้4ทุ่มมาใหม่คราวนี้เขียนชดเชยให้เสร็จ เยี่ยมจริงๆ
เรียนคุณอุ้มบุญครับ
เอ..เริ่มได้เร็วมากนะครับ ขออนุโมทนาบุญด้วย ว่าแต่ว่าขอตรวจสอบนิด ลองบอกหน่อยว่าจะเริ่มภาวนาอย่างไร? เพื่อว่า บางทีอาจมีวิธีที่ง่ายกว่าครับผม
สวัสดีครับ
ผมพี่งเข้ามา เดี่๋ยวจะcop งานอาจารย์ไปอ่านนะครับ (ขออนุญาตนะครับ)
-ปณิะฺ-
สวัสดีครับ อาจารย์
ได้อ่านเรื่องเล่าที่อาจารย์บันทึกแบ่งปันนี้แล้ว นึกถึงที่ปู่ ย่า ตา ยาย ป้า น้า อา เคยพร่ำสอนว่าคนสมัยก่อนนั้นกลัวบาปมาก แต่บางครั้งเป็นดจด้วยความจำใจ ฝนตกไปยืนหลบฝนหลังคาบ้านใคร บ้านนั้นคือผู้มีบุญคุณ ไม่ปล้นไม่ลักเด็ดขาด เพราะของดีที่ตัวจะเสื่อม เป็นอุทาหรณ์ที่ผู้ใหญ่สอนมาครับ สัจจะที่หลวงปู่เล็กให้กับพระรัตนตรัย และเทพไท้เทวดาฟ้าดิน สัญญาจะดูแลแม่และบวชนั้นคือก้าวสู่ประตูแห่งความดี ท่านจึงผ่านวิกฤตินั้นมาด้วยพลังบารมีของความดี
สวัสดีค่ะอาจารย์
ชอบอ่านบันทึกของอาจารย์จังเลยค่ะ
เรียนคุณ
ครับ
ดำเนินการได้เลย นำเข้ามาแบ่งปันกันอ่านอยู่ อยากให้ช่วยกันอ่านอย่างกว้างขวางยิ่งขึ้นครับผม
เรียนครู
ครับ
ตรงตามที่ครูว่ามาครับ พระสอนไว้ (อ้างพระไว้ก่อน อิอิ) คิดถึงแม่ก็เท่ากับคิดถึงพระอรหันต์ทีเดียว เป็นบุญครับ
จริงทีเดียวครับคุณ
วันก่อนชมหลวงพ่อ "เสือดำ" และอีกสองเสือวัยเกินกว่า90 ทั้ง3 เสือ ปรากฏว่าทำบาปฆ่าคน 4คน ติดคุก6-7ปี ออกจากคุกก็บวชกัน ปล้นก็แปลกคือไปขอก่อนถ้าเขาให้จะได้ไม่ต้องรบราฆ่าฟันกัน
เป็นเสือเพราะถูกรังแกก่อน กตัญญูช่วยชาวบ้าน มีสัจจะ เป็นต้น
เรียนครู
ครับ
จับประเด็นเก่งมากครับ และเป็นแนวคิดการเผยแพร่ มงคล38ตามแนวทางที่ครูวิเคราะห์จริงด้วย ต้องเป็นครูภาษาไทยแน่เลย
เรียนคุณอุ้มบุญครับ
หลักการถูกต้องแต่กลวิธีให้คำอธิบายพาใจกลับบ้านค่อนข้างแยบยลเชียวครับ
แวะเข้ามาเยี่ยมค่ะ ได้อ่านเรื่องชอบข้อความนี้นะคะ
กาลเวลาไม่ย้อนคืน สายน้ำไม่ไหลกลับ
เมื่อวานมองหาครูอิ๊ด
อยู่เหมือนกัน แต่ไม่พบ เลยตามไปที่บล็อก จึงได้พบที่โน่นครับ