วันนี้ (๑๘ ต.ค. ๕๓) เตรียมเก็บเสื้อผ้า สมุดบันทึก ปากกาดินสอ เพื่อเตรียมตัวไปอบรมคณิตศาสตร์ ที่กรุงเทพ ระหว่างทานข้าวเย็น พ่อกับแม่ก็แซวว่า "ไปกรุงเทพบ่อยๆ ไม่เหนื่อยหรือ" เราก็ตอบไปว่า "ไม่เหนื่อยเลยครับ เป็นความสุขที่ได้ทำ"

     นึกขึ้นได้พอดีว่า อะไรบ้างที่ทำให้เรามีความสุข ความสุขที่ผมมีก็หลายประการด้วยกัน เช่น

(๑) ผมได้เป็นครู ตามใจตนเอง ใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็กๆ และจะตั้งใจสอนนักเรียนให้เป็นคนดี ตามแนวปฏิบัติ "ปลายทางของการศึกษา คืออุปนิสัยที่ดีงาม" ของ อาจารย์ ดร.อาจอง  ชุมสาย ณ อยุธยา

 

 

 

 

 

(๒) ผมได้กลับมาอยู่บ้านปรนนิบัติพ่อแม่ ตา (ยายเสียแล้ว) เป็นการตอบแทนบุญคุณ ที่ท่านได้ให้ความอบรม เลี้ยงดู หาเงินให้เรียนหนังสือ จนมีอาชีพที่ดี มีเกียรติ  มีศักดิ์ศรี

  

(๓) การตั้งใจที่จะเป็นครูที่ดี มีความรู้ ซึ่งผมตั้งใจไว้ว่าในปีหนึ่งๆ จะต้องไปเติมเต็มความรู้ทางด้านวิชาการ เพิ่มทักษะ ความรู้ให้กับตนเอง เพื่อจะได้ถ่ายทอดความรู้ให้กับลูกศิษย์ให้ได้มากที่สุด และอบรมสั่งสอนเขาให้เป็นคนดี เพื่อพัฒนาประเทศชาติต่อไป พอนี้เมื่อเพิ่งจะย้าย ร.ร. ก่อนย้าย เด็กๆ ที่ร.ร.เก่าเขียนจดหมายให้เก็บไว้อ่าน อ่านแล้วก็น้ำตาซึม ประทับใจ

 

(๔) ได้ทำสิ่งที่ชอบ คือ การวาดรูป ผมชอบวาดรูปมาก ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว พ่อกับแม่เล่าว่า "ตอนเด็กๆ ชอบไปอยู่ใต้ถุน ร.ร. แล้วใช้มือวาดรูป เช่น รูปบ้าน รูปรถ หรือไม่ก็จำลองทำหมู่บ้าน มีถนน มีรถ มีบ้าน" พอทำงานแล้วถ้าวันไหนอารมณ์ดีๆๆ ก็จะวาดรูปเล่น (เสียดายที่ไม่ไปฝึกที่ ธ.ไทยพาณิชย์ กับป้าใหญ่) วันนี้เลยนำภาพที่เคยวาดมาให้ชมกันครับ

 

 

 

ภาพนี้ "นกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธร" จำมาจากหนังสือเรียนภาษาไทยสมัยประถมครับ