"ภาษาไทย" ร่วมกันรักษาวัฒนธรรมไทย

"ภาษาไทย" ร่วมกันรักษาวัฒนธรรมไทย

นับจากที่ผู้เขียนได้เกิดขึ้นมาบนผืนแผ่นดินไทย คำพูด ภาษาพูด แม้แต่ภาษาเขียนที่ได้ฝึกหัดและเริ่มเรียนตั้งแต่ชั้นอนุบาลมาจนจบปริญญาโท ตลอดรวมถึงการใช้ในการสื่อสาร ติดต่อ ประสานงานกับผู้อื่น นั่นคือ การพูดภาษาไทยและการฝึกเขียนภาษาไทย เรียกว่า เป็นภาษารากเหง้านับตั้งแต่บรรพบุรุษมาจนถึงรุ่นของตัวเราเอง

สำหรับการพูด การเขียนภาษาไทย ปัจจุบันมีศัพท์แสลงเกิดขึ้นมามากมาย แต่ขอฝากไว้กับคนรุ่นหลังว่า...ขอให้ท่านจงอย่างลืม "ภาษาไทย"...ซึ่งเป็นภาษาที่เราคนไทยทุกคนสมควรร่วมกันอนุรักษ์ไว้ ถึงแม้ว่าจะเป็นภาษาที่ใช้เฉพาะกลุ่มของพวกเราคนไทย การใช้ภาษาไทย แม้จะเป็นภาษาที่คนต่างชาติบอกว่าเรียนรู้ยากมาก เพราะเสียงวรรณยุกต์มาก มีตั้ง 5 เสียง และแม้แต่คนไทยบางคนเองก็ไม่ชอบภาษาไทยสักเท่าไร ต้นเหตุเนื่องจากเสียงที่ใช้ในการผันวรรณยุกต์มีมากเกินไป...ซึ่งจำยาก...เรียนรู้ก็ยาก...แต่งประโยคก็ยากอีก...

แต่ในความที่เราเป็นคนไทย สิ่งใดที่บรรพบุรุษได้สร้างและแสดงความเป็นเอกลักษณ์หรืออัตลักษณ์ในการเป็น "คนไทย" ผู้เขียนมีความคิดเห็นว่า ทุกคนที่เป็นคนไทย ควรร่วมกันรณรงค์รักษาและมีจิตใจ "รักษาภาษาไทย"...ก็จริงว่า ถ้าเป็นเมื่อสมัยตอนเด็ก ๆ เวลาเรียนภาษาไทยชั่วโมงใด ผู้เขียนจะชอบง่วงนอนมาก ๆ...เพราะอาจารย์ที่มาสอน ก็เป็นอาจารย์ที่ใกล้วัยเกษียณเกือบทุกคน...เป็นวิชาที่เพื่อน ๆ ชอบบ่นว่า "น่าเบื่อ"...แต่ในทางกลับกัน แม้ว่าใคร ๆ จะว่าเป็นวิชาน่าเบื่อ แต่สำหรับผู้เขียนแล้ว เวลาถึงชั่วโมงที่เรียนก็ชอบง่วงนอน...แล้วอาจารย์ก็ชอบนำมาสอนในภาคบ่าย + การได้รับประทานอาหารกลางวันเข้าไปด้วยแล้ว...ถึงขั้นหลับในเลยเชียวล่ะ...

ถึงแม้จะชอบง่วงนอนในเวลาที่อาจารย์สอน...แต่ก็มีอยู่สิ่งหนึ่งที่เมื่ออาจารย์จะทดสอบความรู้ภาษาไทย เช่น การแต่งเรียงความ การแต่งประโยค การใช้คำศัพท์ ฯลฯ...ก็ทำให้ผู้เขียนได้คะแนนอยู่ในระดับดีมากทุกครั้ง...(เรียกว่า เป็นที่ 1 ของห้อง สำหรับวิชาภาษาไทย...) ในขณะนั้น ผู้เขียนจะไม่ทราบหรอกว่า การที่ตัวเราได้เรียนรู้ภาษาไทย จะได้รับผลประโยชน์อะไร และนำไปใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง?...แถมยังได้คัดค้านอยู่ในใจว่า รู้ก็รู้แล้ว เรียนไปทำไม พูดก็พูดได้...แต่!...หารู้ไม่ว่า สิ่งนั้นนั่นเองที่ทำให้ผู้เขียนมีพื้นฐานในการเขียนประโยค การใช้ประโยค การใช้คำศัพท์ การแต่งเรียบเรียงประโยค การแต่งเรียงความ การสรุปบทความ ซึ่งจะเห็นผลก็ต่อเมื่อ ผู้เขียนโตขึ้น ได้นำมาใช้กับการเรียน การทำงานโดยใช้ในการเขียน การร่างหนังสือราชการ ฯลฯ

ยามที่ผู้เขียนไปต่างประเทศหรือสื่อสารกับคนต่างชาติ จะสังเกตเห็นไกด์ซึ่งเป็นคนต่างชาติ เช่น คนเกาหลี คนอเมริกา คนจีน คนมาเลเซีย ฯลฯ พวกเขาเหล่านั้น เวลาเขาจะพูดกับผู้เขียน เขาจะใช้ภาษาไทย เขาจะไม่ใช้ภาษาของเขา เขาเคยบอกผู้เขียนว่า เขาภูมิใจที่เขามาอยู่ประเทศไทยแล้วเขาได้ใช้ภาษาไทย พูดภาษาไทย กับคนไทย เขาบอกว่า เขาต้องตักตวงผลประโยชน์ในการใช้ภาษาไทย ไม่ว่าการเขียนหรือการพูดให้ได้มากที่สุด เพราะว่า สิ่งที่เขาทำนี้ คือ การได้ผลกำไรและผลประโยชน์จากการที่เขาได้มาอยู่ประเทศไทย หรือใช้ในการติดต่อสื่อสารกับคนไทยให้ได้มากที่สุด

ทำให้เห็นว่า ขนาดเขาเป็นคนต่างชาติ เขายังมีความภูมิใจที่จะพูด เขียน ภาษาไทยของเราเลย แล้วเราซึ่งเป็นคนไทยจะไม่ร่วมกันรักษา "ภาษาไทย" ซึ่งเป็นวัฒนธรรมไทย เป็นการแสดงอัตลักษณ์ของคนไทยหรือ?...ต่อให้เราเรียนรู้มาหลาย ๆ ภาษา แต่ก็ไม่ควรลืม "ภาษาไทย" ถือว่าเป็นภาษาพื้นฐานของคนไทยทุกคน...แล้วเราจะลืม "ภาษาไทย"... ซึ่งเป็นพื้นฐานของเราได้เชียวหรือ?...

ผู้เขียนจึงเล็งเห็นประโยชน์ของ "ภาษาไทย" ที่คนไทยทุกคนร่วมกันรักษาวัฒนธรรมไทยไว้เพื่อสานและสืบต่อให้กับลูก - หลาน ในอนาคต และร่วมกันรักษา "ภาษาไทย" ซึ่งเป็นอัตลักษณ์ความเป็นตัวตนของคนไทยเราสืบต่อไป...