ใช้เทคนิคการบริหารแบบ "หัวนำ ทำจริง" พอเพื่อนครูและชุมชนศรัทธา จะทำอะไรคนก็ร่วมมือไปหมด

    วันที่ 4 ตุลาคม สพป.ตาก เขต 2 พาเราไปเยี่ยมโรงเรียนบ้านแม่สลิดหลวงวิทยา อ.ท่าสองยาง(แม่ต้าน) จ.ตาก ซึ่งเป็นโรงเรียนชายแดนติดต่อกับประเทศสหภาพพม่า ซึ่ง สพฐ.เลือกให้เป็นโรงเรียนศูนย์อาเซียนศึกษา(buffer school) 
   
       ระยะทางจากแม่สอด ไปท่าสองยางประมาณ 120 กม. ผ่านอำเภอแม่ระมาด ผ่านศูนย์อพยพลี้ภัยที่ยาวเหยียด ร่วม 5 กม.(ร่วม 4-5 หมื่นคน มี NGO มาดูแล)  ที่อำเภอท่าสองยางเป็นเขตติดต่อกับอำเภอแม่สะเรียง จ.แม่ฮ่องสอน  (เดี๋ยวนี้คนนิยมเดินทางเส้นทางนี้ไปแม่ฮ่องสอน)
   
       โรงเรียนบ้านแม่สลิดหลวงภายใต้การบริหารของ ผอ.ปริญญา ปาเตนะ ปัจจุบันมีนักเรียนชั้นอนุบาล-ม.3 รวม 1,607 คน มีเครือข่าย 9 โรงเรียน สาขา 7 แห่ง มีนักเรียนพักหอพัก 212 คน นักเรียนทั้งโรงเรียนเป็นชาวเขาและชาวพม่า
    
      ผมรู้สึกทึ่งกับเทคนิคการบริหารของ ผอ.ปริญญา ที่สามารถพัฒนาโรงเรียนทั้งด้านภูมิทัศน์ อาคารสถานที่ วัสดุอุปกรณ์ฯลฯ ให้น่าอยู่น่าเรียนอย่างมาก หลังจากได้เยี่ยมชมโรงเรียน รับฟังการรายงานจากคณะผู้บริหาร  ผมก็ได้ขอสัมภาษณ์ ผอ.ปริญญา ได้ทราบว่า ผอ.ปริญญา เป็นคนแม่ระมาด  ในวัยเด็กเรียนหนังสือที่บ้านเกิด ด้วยฐานะที่ยากจน จึงเรียนได้แค่ ป.7 แต่ด้วยใจที่อยากเรียนต่อ จึงขอทุนเรียน ป.กศ. ที่วิทยาลัยครูหมู่บ้านจอมบึง ราชบุรี  แล้วมาเป็นครูโรงเรียนประถมที่ท่าสองยาง
     พ.ศ.2534 โอนไปเป็นนักวิชาการศึกษา แล้วสอบได้เป็นผู้ช่วยศึกษาธิการอำเภอฟากท่า อุตรดิตถ์  และเตรียมสอบศึกษาธิการอำเภอ ก็พอดีกระทรวงฯปรับโครงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2546 ระหว่างการเยียวยาของ ศธ.ก็ตัดสินใจไม่ขอเป็นรอง ผอ.สพท. ขอเป็น ผอ.โรงเรียนแทน โดยเป็น ผอ.ที่โรงเรียนบ้านสบพลึง อ.งาว ลำปาง  ได้พัฒนาโรงเรียนจนก้าวหน้า จึงได้ย้ายมาโรงเรียนสบค่อม อ.เมืองลำปาง
     พ.ศ.2549 ได้ย้ายสับเปลี่ยมาเป็น ผอ.บ้านแม่สลิดหลวง อ.ท่าสองยางแห่งนี้ซึ่งถือว่าเป็นดินแดนบ้านเกิด  จึงมุ่งพัฒนาโรงเรียนให้ทัดเทียมโรงเรียนในเมือง ตอนมาใหม่ๆมีแต่สภาพปัญญาของการด้อยพัฒนา นักเรียนไม่มีโต๊ะเก้าอี้เรียน  นักเรียนไม่มีระเบียบวินัย  จึงกำหนดเป้าหมายของตนเองว่าจะใช้วิธี  "หัวนำ ทำจริง" โดยร่วมกับชุมชนวิเคราะห์ปัญหาความต้องการจำเป็น(NA) แล้วความร่วมมือก็เกิด ใน 4 เรื่องคือ
    1.ทำให้นักเรียนมีโต๊ะ เก้าอี้เรียนก่อน
    2.ดูแลเรื่องระเบียบวินัยของนักเรียน 
    3.ปรับภูมิทัศน์ของโรงเรียนให้น่าอยู่น่าเรียน
    4.พัฒนางานวิชาการ เพิ่มการใช้ ICT 
       ด้วยความตั้งใจจริง และการทำให้ดูกู่ให้ตามก็เริ่มมีบารมี ได้รับการยอมรับจากเพื่อนครูและชุมชนมากขึ้น พอคนศรัทธาอะไรๆก็ดีตามมาหมด
        ผอ.ปริญญากล่าวทิ้งท้ายว่า
       "ทุกวันนี้คิดแต่จะทำความดี โดยไม่หวังอะไรตอบแทนอีกแล้ว"
       ก็ขอปรบมือดังๆให้กับ ผอ.คนนี้...