ตอนนี้ก็ปิดเทอมแล้ว...1 เทอมที่ดิฉันใช้ชีวิตเป็นครูฝึกสอนอยู่ในรั้วเขียวขาว หรือ SCC. มีทั้งสุข และ ทุกข์ แต่ส่วนมากจะเจอสุขซะเป็นส่วนใหญ่ แรกๆก็ขยัน เขียนไดอารี่ทุกวี่ทุกวัน แต่พักหลังมานี้กลับเกเร ไม่ยอมเขียน เอาเป็นว่าดิฉันขอเล่าเหตุการณ์อันน่าประทับใจเท่าที่จะจำได้ก็แล้วกันนะคะ และแน่นอนค่ะว่า ย่อมมีเหตุการณ์ที่ไม่น่าประทับใจ ก็ไม่อยากเขียนไว้ให้รกพื้นที่หรอกค่ะ
ตอนเปิดเทอมใหม่ๆ ดิฉันได้ให้เด็กเขียนประวัติส่วนตัวส่ง พร้อมกับความคาดหวังในวิชาที่เรียน พอใกล้จะปิดเทอม ก็ได้ให้เด็กสรุปสิ่งที่เรียนมา ความรู้ที่ได้รับจากการเรียนวิชานั้นเป็น Mind Mapping ส่ง และที่จะลืมไม่ได้คือ ความรู้สึกหลังจากที่ได้เรียนวิชานี้ เพราะมันจะเป็นกระจกที่สะท้อนให้เห็นภาพของดิฉันในความรู้สึกของเด็กๆ
ห้องแรกที่ได้อ่านคือ ช.1/3 ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายที่ดูลักษณะเถื่อนๆ จะเขียนความในใจได้ซึ้งมาก เขียนมาครึ่งหน้ากระดาษ จากที่ได้อ่านแล้วก็ทำให้รู้สึกว่า “เอ๊ะ เรามองเด็กคนนี้ผิดไปนะ เค้าก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร แถมยังชื่นชมเราอีกแน่ะ ฮ่าๆ” เด็กบางคนก็บอกว่า “ครูไม่ค่อยยิ้ม” ก็จะยิ้มได้ไงละคะ ในเมื่อห้องนี้มันดื้อมาก ต้องเก็กดุค่ะ(เพื่อให้เด็กกลัว แต่ก็ไม่กลัว) ในขณะเดียวกัน เพื่อนอีกกลุ่มก็จะบอกว่า “ชอบตอนครูโกรธเพื่อน แล้วครูก็จะหลุดขำ แอบไปยิ้มอยู่คนเดียว” บ้างก็บอกว่า “ผมชอบแกล้งครู ไม่ลบกระดานให้ครู จนครูงอนเดินออกไปนอกห้อง” เอ่อ...พี่งรู้ว่านี่คือการกลั่นแกล้งดิฉัน จริงๆแล้วดิฉันไม่ใช่คนเจ้ากี้เจ้าการอะไร ลบกระดานเองได้ และก็ลบบ่อยครั้งไป แต่นี้จะแกล้งเด็กๆ ถามว่า “วันนี้เวรใครลบกระดาน” แล้วก็เดินออกห้อง ทำเป็นโกรธ แต่กลับเจอเด็กแกล้งกลับ ไม่ยอมลบกระดาน ฮ่าๆ ร้ายจริงๆ
ห้องถัดมา ช.1/4 ดิฉันค่อนข้างจะสนิทกับพวกผู้ชายหลังห้องมากกว่าเด็กเก่งหน้าห้อง เพราะว่าเด็กพวกนี้ไม่ค่อยตั้งใจเรียน เลยเดินมาแถวนี้บ่อย เพื่อจำจี้จ้ำไชให้ส่งใบงาน(ได้เกรด4เกือบยกแกงค์ค่ะ) มีเด็กคนนึงเขียนความรู้สึกมา 1 หน้ากระดาษเป็น Mind Mapping ดิฉันไม่รับ แล้วบอกให้ไปเขียนใหม่ เพราะมันเขียนเหมือนเด็กห้องข้างๆ พอเค้ากลับไปเขียนมาใหม่ เป็นพรรณนา 1 หน้า เต็มๆ อ่านแล้วก็รู้สึกชื่นใจค่ะ ฮ่าๆ ไม่ได้ชื่นใจที่เด็กชมหรือว่าอะไรนะคะ ชื่นใจที่เค้าสามารถกลั่นกรองความรู้สึกนึกคิด สามารถคิดได้ถึงเพียงนี้
ห้อง ช.1/9 ไม่ค่อยมีอะไรมาก คือเขียนยังไม่โดนใจค่ะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขียนได้ไม่ดีนะคะ เขียนดีค่ะ แต่ยังไม่ใช่แนวที่ดิฉันต้องการ แต่ก็ยังพอมีที่ประทับใจอยู่บ้าน เป็นของลูกชายคนโปรดค่ะ พรรณนามาเกือบหน้ากระดาษ(อาจเพราะตัวหนังสือใหญ่มั้งคะ) พร้อมกับอวยพรดิฉันเสร็จสรรพ ลงท้ายว่า “เทอญ” ด้วย อ่านแล้วก็ขำๆกับความน่ารักของเด็กค่ะ
3ห้องสุดท้าย ช.1/1 ช.1/2 ช.1/8 ได้อ่านวันสุดท้ายของการเรียนการสอน เพราะคาบสุดท้ายที่สอนมีวันศุกร์ ก็ได้อ่านแบบผ่านๆ เพราะวันนั้นดูเหมือนจะเวิ่นเว้น วุ่นวายกับการเคลียงานของนักเรียนทั้งหมด เหตุที่ไม่ได่เคลียตั้งแต่แรก เพราะให้โอกาสนักเรียนเอางานมาส่ง จนถึงวินาทีสุดท้ายไงคะ แต่ในเมื่อนักเรียนไม่สนใจใยดี ก็เลยขอเก็บงานทุกอย่าง แพ็คส่งวิชาการ กอปรกับต้องทำพอร์ท ทำแผนส่งอาจารย์นิเทศก์ เลยวุ่นวายมากเลยค่ะ (ให้เด็กมาช่วยขนของไปใส่ในรถด้วย ได้ 1 กล้องใหญ่กับอีก 1 ถุงใหญ่ค่ะ) แต่ก็พอได้อ่านผ่านๆอยู่บ้าง ห้องลูกรัก ช.1/2 ทำเอาดิฉันน้ำตาซึมเลยทีเดียวค่ะ เขียนได้ซึ้งมากๆเลยค่ะ เด็กๆทำซึ้งตั้งแต่ตอนเข้าห้องไปสอนแล้วค่ะ ร้องเพลงเกี่ยวกับการอำลาให้ฟังตั้งแต่ต้นชั่วโมงเลย ดิฉันพยายามข่มน้ำตาไม้ให้ไหล พร้อมกับบอกเด็กว่า “ขอตั้งใจเรียนก่อน อย่าพึ่งร้องเพลง จะสอบแล้วนะ” ถ้าไม่เบรคแบบนี้ คุณครูน้ำตาไหลแน่ๆค่ะ แล้วก็ได้อ่านของ ช.1/1 ก็แอบขำ เพราะเดาว่าเด็กคนนี้ต้องเขียนเรื่องแม่สื่อแน่ๆ แล้วก็เขียนจริงด้วย ฮา แล้วก็มีเด็กอีกคน พรรณนามา 1 หน้ากระดาษเช่นกัน เค้าจะจำจำรายละเอียดต่างๆได้ดีมาก จำได้แม้กระทั่งดิฉันเข้าเวรวันไหน พอได้อ่านแบบนี้แล้ว ก็ไม่อยากย้ายไปฝึกสอนที่ใหม่เลยค่ะ เด็กมักจะถามเสมอๆ “คุณครูจะไปจริงๆเหรอคะ ไม่ไปได้ไหม” “ที่นั่นไม่ได้เหมือนที่นี่นะคะ ร้อนมาก มีแต่ดินแดง เด็กเกเร ตีกันทุกวัน” แต่ในเมื่อเลือกแล้ว...ก็ต้องไป อยากได้ประสบการณ์จากหลายๆแห่ง ตอนมาฝึกสอนที่นี่ใหม่ๆ เมื่อไหร่จะหมดเทอม แต่พอใกล้ปิดเทอม ก็ไม่อยากจากไปค่ะ แต่ก็สัญญากับเด็กๆไว้แล้วว่า จะมาหาบ่อยๆ เพราะที่ใหม่ดิฉันฝึกงานแค่ 3 วันค่ะ อีก 2 วันขอไปทำงานอย่างอื่นค่ะ (Part Time) ดิฉันยังจำคำพูดของตัวเองได้ดีในวันแรกที่พูดกับเด็กๆว่า “ทั้งครูและนักเรียน เราต่างก็ใหม่กับที่นี่กันทั้งคู่ เราจะเดินไปพร้อมๆกันนะคะ” ดิฉันหวังว่า น้ำที่ดิฉันได้รดไว้ และปุ๋ยที่ฉันได้ใส่ไว้นั้น สักวันจะทำให้ต้นกล้าเหล่านี้จะเจริญงอกงามป็นต้นไม้ต้นใหญ่...และวันนั้นคงเป็นวันที่ดิฉันมีความสุขค่ะ^^
