การเดินทางต้องใช้เวลากว่าสามชั่วโมงจะถึงเมืองฟลอร์เร้นสื เมืองนี้เป็นบ้านเกิด และเป็นที่เก็บศพของอัครศิลปิน

เมืองฟลอร์เร้นส์-4

โสภณ เปียสนิท

.........................................

 

                การเดินทางต้องใช้เวลากว่าสามชั่วโมงจะถึงเมืองฟลอร์เร้นส์  เมืองนี้เป็นบ้านเกิด และเป็นที่เก็บศพของอัครศิลปิน ไมเคิล แองเจลโล ส่วนดาวินชี นั้นมีแต่หลุมศพ เพราะเจ้าของหลุมเดินทางไปยึดประเทศฝรั่งเศสเป็นเรือนตาย แต่ยังโชคดีที่มีรูปปั้นเดวิดไว้ให้เยี่ยมชม

 

                มัคคุเทศก์เล่าว่า บริเวณที่เราจะรับประทานอาหารกลางวัน มีแผงลอยขายของที่ระลึกอิตาเลี่ยนแท้หลากหลาย ราคาไม่แพงมากนักราว 70-80 ยูโร (เท่านั้น) เมื่อเดินทางถึงกรุงโรมราคาจะแพงยิ่งขึ้น และที่ทุกคนต้องระมัดระวังก็คือ “การล้วงกระเป๋า” ครั้งหนึ่งมัคคุเทศก์เองเคยโดนล้วงเงินแสนมาแล้ว

                ระหว่างการเดินทางโดยรถยนต์ตามเส้นทางอันยาวไกลมักมีเรื่องเล่า บางเรื่องเป็นเรื่องจริง บางเรื่องเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อสร้างความบันเทิงแก่ผู้ร่วมเดินทาง ครั้งนี้ก็เช่นกัน

 

                อาจารย์สอนภาษาอังกฤษมานานเล่าให้ฟังว่า มีชายคนหนึ่งเดินทางไปศึกษาอยู่ต่างประเทศใหม่ ๆ ต้องการกาวมาติดกระดาษเพื่อทำงานฝีมือ เมื่อเข้าไปในร้านขายของชำนึกถึงศัพท์ภาษาอังกฤษว่า “กาว” เท่าใดก็นึกไม่ออก จึงบอกไปว่า “ไอ ว้อนท์ กาว” I want gow ฝรั่งเจ้าของร้านได้ฟังคิดว่า “gown” จึงรีบไปหยิบเสือคลุมสีขาวมาให้อย่างเร็ว ชายหนุ่มรีบตอบทันที “โน, ไอ ว้อนท์ กาว” ฝรั่งตอบทันทีเหมือนกันว่า “เยส, ธิส อิส กาวน์” Yes, this is gown. แปลได้ความว่า “ใช่ซิ นี่แหละเสื้อกาวน์ละ” เป็นอันว่าหนุ่มคนนั้นไม่ได้ของที่ต้องการกลับบ้าน

 

            ใครคนหนึ่งเล่าว่า เช้าตรู่วันหนึ่งตำรวจนอกเครื่องแบบหลายนายจู่โจมจับหญิงขายตัวจากบ้านหลังหนึ่งแถวชานเมืองได้นับสิบคน จึงให้ออกมายืนเรียงแถวที่หน้าบ้าน หญิงชราผู้หนึ่งผ่านมาเห็นเหตุการณ์เข้า จึงถามเด็กเกเรที่ยืนมุงอยู่ว่า เขาทำอะไรกัน เด็กมองเห็นใกล้หัวแถวมีร้านขายส้ม จึงบอกยายว่า “เขาแจกส้มกันยาย” ด้วยความอยากกินส้มฟรี ยายรีบเดินไปต่อแถว ตำรวจคนหนึ่งหันมาเห็นเข้าคิดว่ายายอยู่กลุ่มเดียวกับหญิงหากินจึงถามว่า “ยายก็เอากับเขาด้วยรึ?” ยายตอบตามประสาซื่อว่า “เอาซิว่ะ  ไม่มีฟันฉันก็ดูดได้นะเว้ย”