ดอกไม้ดอกหนึ่ง...เดินทางมาจากดินแดนหนึ่ง...ที่ไร้ซึ่งความรัก & ความเข้าใจ เข้ามาเมืองหลวง  ในดอกไม้ที่สวยงามนั้น..มักปรากฏหยดน้ำค้าง...ติดอยู่เสมอ. ...

ตัวฉัน...

วันนี้หัวใจมันเหนื่อยหนัก..ยิ่งตามหา...

ยิ่งไขว่คว้า มันกลับยิ่งไกลห่าง...และ...ห่างไกล  มันเป็นความจริงที่โหดร้าย .. ที่กัดกิน..

กลัดกล่อนหัวใจ...ดวงน้อยๆๆของฉันจน...

บอบช้ำ..สุดแสนจะบรรยาย

แต่....

ในทางกลับกันนั้น...มันกลับทำให้หัวใจดวงน้อยๆๆดวงนี้  ของฉัน ..เข้มแข็งขึ้นมากๆที่จะยอมรับเรื่องราวต่างๆๆที่จะโหมเข้ามา ได้ ต้องขอบคุณ" นาฬิกา  " ที่มันหมุนเวลา นำพาเธอมาเจอฉัน 

ละแล้ว....

ละครก็เริ่มแสดงบท ความเศร้า ความเหงา  และรอยยิ้ม... ที่มาพร้อมกับคราบของ...น้ำตา  ที่...ฉันต้องยอมรับมันให้ได้นะหรือ...จะมีสักกี่คนที่จะรู้ตอนจบจริงๆๆของเรื่องราว...และจะมีสักกี่คนที่จะยิ้มรับมันอย่างน่าชื่นตาบาน...อย่างฉันตอนนี้...

ฉันเดินทางมาไกล...........

การเริ่มต้นใหม่ ในความรู้สึกลึกๆๆข้างใน...

มันคอยบอกฉัน...และ..เตือนฉัน ..ให้รู้สึกงดงามเสมอ ... ความรู้สึกดีๆๆยังมีอยู่

แล้วฉัน....

ก็หยุดพักพร้อมกับหัวใจของฉัน..ละแล้วฉันก็ปล่อยวางทุกอย่างไว้....ข้างหลัง  

จากนั้น...

ฉันจะเดินก้าวไปพร้อมหัวใจ...และรอยยิ้ม..หวานๆๆ...ของฉัน...นี้แหละที่จะสามารถ พาสองเท้าก้าวออกไปข้างหน้า...อย่างมั่นคง

     "วันพรุ่งนี้คงจะเป็นของฉันบ้าง"