คนงาน 33 คน ที่ติดในเหมืองที่ประเทศชิลี ได้รับการช่วยเหลือ
ด้วยการวางแผนงานเชิงระบบที่แท้จริง โดยมีการวางแผนถึง 3 แผน
ใช้อุปกรณ์และเทคโนโลยี่ที่เหมาะสมกับการแก้ไขปัญหามีการระดม
สมองผู้เชี่ยวชาญจากหลาย ๆ ชาติ เพื่อป้องกันความเสี่ยงจากการช่วยเหลือ
ท่านประธานาธิบดี ก็ไม่ได้สั่งการอะไรวุ่นวายมีหน้าที่ให้กำลังใจประชาชน
ของท่าน นอกจากนั้นการอนุมัติงบประมาณเพื่อให้แผนนั้นเป็นจริง
มีการติดต่อสื่อสารกันอย่างทันสมัย โดยมีสายตาของผู้ชมให้กำลังใจ
ทันทีที่คนแรกออกมาโผกอดกับครอบครัว น้ำตาของผมไหลออกมาทันที
ผมรู้สึกตื้นตันใจที่ลุ้นว่างานจะสำเร็จออกมาไหม สิ่งที่ควรตำหนิที่สุด
ก็คือนายทุนบริษัทที่ทำเหมืองถ้าไม่มีรัฐเข้าไปช่วย เขาจะแกล้งลืม
และทำให้คนงานในเหมืองตายอย่างไม่มีค่า เพียงแค่เป็นคนแค่ 33 คน
ที่คงไม่มีนายทุนคนไหน ออกเงินค่าใช้จ่าย 300 กว่าล้านในการนำคนออกมา
ในขณะที่บริษัทได้กำไร ก็ได้ใช้และขูดรีดแรงงานคนเหล่านี้
สิ่งที่ได้จากการแก้ไขปัญหาที่สำเร็จนี้ อาศัยปัจจัยที่ดีหลาย ๆ ประการ
สิ่งสำคัญคือการลงทุนมากกว่า 300 ล้าน และช่างเทคนิคจากทั่วโลก
และการวางแผนการถึง 3 แผน ซึ่งแผนแรกก็ล้มเหลว ต่อมาแผนที่นำ
เอาคนออกมาคือแผนที่สอง นอกจากนั้นยังมีหน่วยงานหลายหน่วยงาน
ไม่ว่าจะเป็นธรณีวิทยา แพทย์ ช่างหลายสาขา เข้ามาบูรณาการเพื่อแก้ปัญหา
คนแค่ 33 คน ซึ่งถือเป็นทรัพยากรมนุษย์ที่สำคัญ ความสำเร็จที่นำเอามนุษย์
ชุดแรก มาจากนโยบายของประธานธิบดี ได้มอบหมายให้ความสำคัญกับ
ผู้ที่เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน และไม่ได้แทรกแทรงอะไรมากนัก นอกจากงบประมาณ
ถ้าเป็นผมเลือกนักการเมืองที่ชิลีได้ ก็จะเลือกนักการเมืองคนนี้
เมื่อหันมามองการศึกษาที่ต้องการความสำเร็จเป็นอย่างสูง
และมีผลกระทบต่อคนจำนวนมากกว่า 33 คน เมื่อเทียบปัจจัยเชิงระบบทุกอย่างแล้ว
ความสำเร็จคงจะห่างไกลมาก
การนำชีวิตคนเป็นตัวตั้ง ช่วยให้ทุกคนมีสติและทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยชีวิตให้พ้นวิกฤต ระบบต่างๆ จึงถูกกำหนดขึ้นอย่างรอบคอบ ดีใจจริงๆ ครับสำหรับข่าวนี้
ครับ ครูหยุย เห็นด้วยครับ