ที่คิดว่ารู้ อาจจะไม่ใช่ที่ใช่ ...ก็ได้

เมื่อเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา เกิดขยันขึ้นมา จึงเข้าสวนเพื่อปลูกมะพร้าวน้ำหอม โดยมีเพื่อนที่มาเยี่ยมบ้านเป็นนักวิชาการส่งเสริมการเกษตรรุ่นเก๋า ร่วมลงมือด้วย

พื้นที่เป็นนายกร่อง เพิ่งยกร่องได้สักประมาณ 1 สัปดาห์  ที่รีบปลูกพืชเพราะเห็นว่าหญ้ายังไม่ขึ้น สะดวกดี อิอิ

เพื่อนบอกว่าต้องปลูกมะพร้าวชิดขอบแปลง เพื่อจะได้ยึดดิน ...ต้องปลูกมะพร้าวให้ต้นตั้งเอียงหน่อย ๆ เวลาต้นโตขึ้นคนปีนไปเก็บผลมะพร้าวจะปีนง่าย ...เพื่อนบอกว่าต้องเอาดินกลบผลมะพร้าวให้มิด กดดินให้แน่น ต้นจะได้มั่นคง ไม่โยกคลอน

ขณะที่เรา นักวิชาการส่งเสริมการเกษตร รุ่นกลาง บอกว่าต้องปลูกห่างจากขอบร่องสักหน่อย เดี๋ยวดินพังต้นจะล้ม ต้องให้ต้นตั้งตรง เวลาโตจะได้ต้นมะพร้าวต้นตรงๆ ไม่ต้องกลบดินจนมิดลูกมะพร้าว

ในการปฏิบัติ ต่างคนต่างปลูกในแบบที่ตัวเองคิด และว่าค่อยมาดูกันว่าแบบไหนจะดีกว่ากัน

...ด้วยวิธีการนี้ หากเป็นการเรียนรู้จากการปฏิบัติจริง คงไม่กระไร เพราะหากวิธีการใดไม่เหมาะสมหรือผิดพลาด ก็ถือเป็น "บทเรียน" และหากวิธีการไหนได้ผลดี ก็เกิดเป็น "ความรู้"

...แต่ถ้าวันนั้นคือการถ่ายทอดเทคโนโลยีการปลูกมะพร้าวน้ำหอมแก่เกษตรกร ล่ะ จะเป็นอย่างไร??

ด้วยความรู้ด้านวิชาการแบบไม่ลึก ทั้งที่เป็นวิชาชีพของตัวเอง อาจจะมีข้อแก้ตัวว่าไม่ได้รับผิดชอบในส่วนของงานด้านการผลิตพืช ...แต่ชาวบ้านสักคนที่ป้อนคำถามมาถึงเรา ...นักวิชาการ... เขารับรู้แค่เราเป็นนักวิชาการส่งเสริมการเกษตร เป็นผู้ทรงความรู้ด้านการเกษตร “มากพอ” ที่จะทำงานด้านนี้ เป็นพี่เลี้ยง เป็นที่ปรึกษา แก่เกษตรกร เรากำลังทำหน้าที่แบบ “ไม่ชัดเจน” หรือเปล่า กำลังนึกสงสัยตัวเอง

วันนี้เลยใช้เวลาที่ว่างเข้าศึกษาวิธีการปลูกมะพร้าวน้ำหอม จากอาจารย์ Goo  ใช้เวลาไม่นานนักก็ได้ความรู้ที่จะนำกลับไปลองปฏิบัติในสวน

....

ในโลกอินเตอร์เน็ต   ...อ่านไปอ่านมา  ..คิดไปว่า

ถ้าสมมติ เกษตรกรสัก 50 %หรือลูกหลานเกษตรกรเข้าศึกษาเสาะหาข้อมูลด้านการเกษตรทางอินเตอร์เน็ต ทำมาหากินด้านการเกษตรบนฐานข้อมูลทางอินเตอร์ โดยไม่พึ่งพาเกษตรตำบล (นวส.ผู้รับผิดชอบตำบล) เกษตรอำเภอ และนักวิชาการส่งเสริมการเกษตรระดับต่างๆ ขึ้นมา ...จะเป็นอย่างไร???

โลกนี้กำลังแคบลงด้วยอินเตอร์เน็ต หนทางแห่ง “ผู้ไม่ชัดเจน” ในวิชาชีพก็กำลังจะแคบและสั้นลงหรือเปล่า ???

เปิดโลกทัศน์ วิสัยทัศน์ เพื่อการเรียนรู้ไม่รู้จบ

อย่ายอมเป็น  “หนึ่งในซอง (ประ) ตู”  นะจ๊ะ