วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่  10 ตุลาคม  2553  ช่วงนี้อยู่ระหว่างวันหยุดปิดภาคเรียนที่ 1/2553  ผมเลยได้ไปทำอาชีพเสริมด้วยการใส่ป๋ยยางพารา  ขณะที่ใส่ปุ๋ยอยู่มีหนุ่มร่างสูงใหญ่อายุประมาณ  24  ปีและสาวสวยชาวป่ามาจอดรถจักรยานยนต์แล้วเดินเข้ามาไหว้ผม  ผมรับไหว้แล้วคิดตรึกตรองอยู่ในใจว่าใครหนอนี่  คิดไปและเดินหว่านปุ๋ยยางไปจนหมดถังแล้วเดินกลับมาเอาปุ๋ยอีกครั้ง  เขาทั้งสองยังไม่ไปไหน  ผมเลยหยุดคุยกับเขาทั้งสองจึงจำได้ว่า  เขาทั้งสองเคยเป็นศิษย์เก่า  ผู้ชายชื่อคำแดง  เรียนอยู่ชั้นม.4  ส่วนผู้หญิงชื่อหนูมอญเรียนอยู่ชั้นม.6  เขาทั้งสองรักกันมากพอฝ่ายหญิงจบม.6  ฝ่ายชายก็ลาออกจากโรงเรียนไปแต่งงานกัน  เขาทั้งสองเป็นลูกศิษย์ที่ดีเจอครูที่ไหน       จะยกมือไหว้และถามไถ่ทุกข์สุขครูอยู่เสมอ  จากวันนั้นถึงวันนี้  ประมาณ  10  กว่าปี    คำแดงและภรรยาชีวิตหลังแต่งงานยึดอาชีพเกษตรกรรม  ปลูกมะละกอส่งขายทีละ    10  กว่าไร่ ปลูกแตงไทย  ปลูก   ข้าวโพด  ปลูกแตงโม  และท้ายสุดเขายึดอาชีพ    ปลูกยางพารา  40  ไร่  ขณะนี้เขามี  สวนยางพาราที่กรีดได้ผลดีมาก  มีรายได้เดือนละ  แสนกว่าบาท ผมรู้สึกชื่นชมกับเขาที่มีอาชีพมั่นคง  จากนี้ไป  20-30  ปี เขาให้ลูกจ้างกรีดยางให้โดยแบ่งปันรายได้กัน  60  ต่อ  40  อาชีพนี้ก็มีรายได้มั่นคงดี  ผมพูดกับลูกศิษย์ทั้งสองว่า ขอให้รักกันมั่นคง  เป็นคนดี  ดูแลครูบ้างเวลาแก่เฒ่า  แล้วเขาทั้งสองก็ลาจากไป