เขาเกิดในตระกูขชุนนางผู้ตกยาก คุณพ่อเคยมีตำแหน่งหญ่ถึงท่านเค้าท์
เกร็ดความรู้จากการเดินทาง-4
โสภณ เปียสนิท
.........................................
มีประวัติของไมเคิล แองเจลโล ซึ่งเกิดที่เมืองฟลอเร้นส์อยู่ว่า เขาเกิดในตระกูลขุนนางผู้ตกยาก คุณพ่อเคยมีตำแหน่งใหญ่ถึงท่านเคาท์ (Count) เป็นคนค่อนข้างหัวเก่าโบราณ ส่วนไมเคิลมีความเคารพพ่อมาก มีความอดทน และถือได้ว่าเป็นอภิชาตบุตรคนที่ 2 ใน 5 คน พ่ออยากให้เขาเป็นพ่อค้า แต่เขาเป็นคนมีเพื่อนเป็นนักวาดภาพ จึงไปรับจ้างล้างแปรงบดสี ได้เงินพอประทังชีวิต และแอบหัดวาดภาพไปด้วย เมื่อเจ้าของร้านเห็นแววนักวาดจึงได้สอนวิธีการวาดภาพ ไมเคิลตั้งใจเรียนรู้และฝึกซ้อมได้ระยะหนึ่ง
ต่อมาได้รู้จักครอบครัวนักสลักหินจึงได้มีโอกาสเรียนรู้เรื่องการสลักหินโดยเริ่มต้นจากครูพักลักจำ ดูแล้วทดลองฝึกสลักหินดูบ้าง ระหว่างนั้นเจ้าเมืองชื่อลอเรนโซ่ เป็นผู้รักศิลปะ โดยเฉพาะอย่างด้านการแกะสลักหิน เมื่อได้เห็นผลงานของไมเคิล รู้สึกชอบจึงรับไมเคิลให้อยู่ภายใต้การดูแลของราชสำนัก มีครูคอยสอนศิลปะให้ศึกษาร่ำเรียน มีมิตรคนหนึ่งชื่อทอรุจวิยาโน วันหนึ่งเกิดผิดใจชกต่อยกันจนไมเคิลสลบและดั้งจมูกหัก ในช่วงนี้เองที่ไมเคิลเริ่มฝึกหัดแกะรูปสลักภาพนูนต่ำเป็นครั้งแรก
ต่อมาเจ้าเมืองสวรรคต ผู้สืบทอดราชบัลลังค์คนใหม่ไม่สนพระทัยในศิลปะทำให้ชีวิตของไมเคิลระหกระเหินอีกครั้ง หลังจากนี้ไมเคิลสนใจการวาดภาพมากยิ่งขึ้น ถึงขนาดไปที่โบสถ์ขอบาดหลวงผ่าตัดศพ เพื่อเรียนรู้สรีระ พระเห็นความตั้งใจดี แม้ไม่อาจอนุญาต แต่วางกุญห้องเก็บศพไว้ให้ ไมเคิลจึงได้ผ่าตัดศพเรียนรู้ Anatomy อย่างละเอียด ทุกค่ำคืนตลอดฤดูหนาวอันยาวนาน จนกลิ่นตัวเหมือนซากศพ
เมื่อเรียนรู้จบหลักสูตรแล้วจึงแทนคุณด้วยการแกะสลักรูปพระเยซูมอบให้วัด บังเอิญหรือเจตนาไม่มีใครรู้ แต่ใบหน้าพระเยซูนั้นเหมือนหลวงพ่อที่วัดจนแยกไม่ออก และยังแกะสลักหินอ่อนเป็นรูปเฮคิวลิส แถมไว้ให้อีกภาพ ด้วยความกตัญญูกตเวที
เรียนรู้ชีวประวัติไมเคิล แองเจลโล มีข้อคิดแอบแฝงให้จดจำและควรนำมาเป็นตัวอย่างมากมาย ไมเคิลมีความตั้งใจจริง มีความเพียรไม่ย่อท้อ มีความอดทนมุ่งมั่น รู้หลักการดำรงชีวิต รักการศึกษา สร้างหลักสูตรขึ้นเอง ข่มความกลัวได้ ได้ดีแล้วไม่ลืมตน ใครทำได้ตามนี้ต้องประสบความสำเร็จทุกคน
การฝึกคุณธรรมให้นักเรียนมีการใฝ่รู้ใฝ่เรียน มีความอดทนอดกลั้น ครูทำงานหนักมากนะคะ โดยเฉพาะโรงเรียนที่อยู่ชานเมือง
เรียนอ.ขจิตครับ เข้าหน้าฝนนี้ไม่หยุดเดินทางหรือครับ ขาดพรรษาไม่ดีนา
จริงเลยครับครูอิ๊ด
ผมอ่านบล็อกไหนจำไม่ได้แล้ว เห็นว่า เด็กอ่านหนังสือไม่ออก น่าสงสารนะ งานหนักแน่ แต่ต้องทุ่มเท ไม่รู้ว่าจะก้าวหน้าไปได้มากน้อยเพียงใด
สวัสดีค่ะอาจารย์
สงสัยอาจารย์จะลืมจริงๆ แล้ว "เด็กอ่านหนังสือไม่ออก น่าสงสารนะ" ครูอิ๊ดเคยเขียน หรือว่าอาจมีคนอื่นอีกไม่ทราบนะคะ
ใช่ครับครูอิ๊ด นอกจาก รร.ของครู ตรวจสอบแล้วเป็นเรื่องจากจังหวัดกระบี่ครับ ส่วนของครูนั้นจำได้ดีครับ หรือถึงลืมก็ไม่บอก อิอิ
ถึงอาจารย์จะลืมก็ไม่บอกใคร อิอิ แต่คนเราจะจำอะไรหมดทุกอย่างคงเป็นไปไม่ได้แม่นบ่
อ้าว ครูอิ๊ดมาเยี่ยมอีกแล้ว วันนี้ไม่มีงานค้างหรืออย่างไรครับ