จะว่าไปแล้วเหตุที่ผมไม่ค่อยตื่นเต้นมากนักกับความละลานตาจากสีสันของดอกไม้ไม่ว่าจะที่ใด

นั่นน่าจะเป็นเพราะชีวิตตั้งแต่เด็กผมก็อยู่ใกล้ชิดกับดอกไม้นานาชนิดมาโดยตลอด

จำได้ว่าเมื่อสมัยเป็นเด็กผมจะเป็นผู้นำดอกไม้จากบ้านไปใส่แจกันที่โต๊ะครูแทบทุกวัน

ครับ... บ้านผมที่ดอยมูเซอ มันคือดงดอกไม้ดี ๆ นี่เอง

นอกจากดอกไม้ซึ่งเป็นไม้เมืองหนาวแล้ว ยังมีดอกไม้ป่า และหากย้อนไปในวัยเด็กดอกฝิ่นก็มีให้เห็นละลานตา

ปู่และย่าเฌวาเป็นคนชอบปลูกต้นไม้ โดยเฉพาะจำพวกไม้ดอก

และน้องชายคนเล็กก็ชื่นชอบกล้วยไม้เป็นพิเศษ

ที่บ้านจึงมีไม้ดอกและกล้วไม้จำนวนมาก

บรรดาพืชพรรณเหล่านี้ทยอยออกดอกสร้างมีสันให้กับบ้านตลอดทั้งปี

ไปดูดอกไม้ที่ไหนก็ไม่ “งาม” เท่าที่บ้านครับ

พูดแล้วจะหาว่าคุย...

มาดูรูปกันเลยครับ...