จน! เครียด! กินเหล้า!
           จน! เครียด! กินเหล้า!
           จน! เครียด! กินเหล้า! ...   มีพ่อกินเหล้า แล้วก็ได้แต่บ่นว่า จน! เครียด! กินเหล้า!ซ้ำไปซ้ำมา โดยที่ไม่ยอมหันมามองคนข้างหลัง (ภรรยาและลูกๆ) ว่าเค้าจะอยู่กันยังไง และยิ่งเครียดขนาดไหนที่หัวหน้าครอบครัว (พ่อ) ทำตัวแบบนี้ (โอ้... น่าเห็นใจสุดๆ) http://www.kapook.com/hilight/view.php?id=433 โฆษณานี้ผ่านตามาบ้างใช่ไหมครับ  ผมตั้งข้อสงสัยเองนะครับ คนชั้นล่างของสังคมไทย  มักถูกทำให้กลายเป็นตัวตลกและเป็นกลุ่มคนที่มักจะถูกอ้างอิงถึงเสมอเพื่อการเปรียบเทียบเพื่อเป็นต้นแบบการกระทำสิ่งที่สังคมไม่พึงปรารถนาหรือสิ่งที่สังคมพึงให้เป็น/ให้เกิดขึ้น เครียดกินเหล้า  เครียดกินเหล้า  และสุดท้ายแกจงจนต่อไปเพราะแกช่างไม่รู้เลยว่าการกินเหล้าไม่เป็นหนทางของการอยู่ดี  กินดี  มันช่างเป็นความเจ็บปวดอย่างมาก  มิใช่ความเจ็บปวดจากความจนแต่เป็นความเจ็บปวดจากการสร้างวาทกรรมความจนของคนที่มีฐานะทางเศรษฐกิจสูงกว่า                วิธีคิดเกี่ยวกับความจนในสังคมไทยมิได้เกิดจากคำอธิบายคนเรามีนิ้วที่ยาวสั้นไม่เท่ากันอันเกี่ยวพันกับบุญพาวาสนาส่งในอดีตเท่านั้น  แต่หากถามว่าใครทำให้เขาจน  แน่นอนเขาก็มีส่วนในการทำให้เขาจนเอง  เพราะเราคงไม่มองชาวบ้านว่าประเสริฐดีเลิศเสียทุกอย่าง  ทว่าสังคมก็ลืมไปว่ายังมีความจนของคนในสังคมในเชิงโครงสร้าง                จินตนาการ                ถ้าหากนายคนนั้นเครียด  กินเหล้า  จน  เพราะนโยบายแจกไม่อั้นของรัฐล่ะ  หรือเพราะนโยบายเพื่อการไม่สามารถพึ่งตนเองได้อันเนื่องมาจาก กู้แล้วรวย  ของรัฐล่ะ                หรือจนเพราะซื้อโทรศัพท์  เพื่อใกล้ชิดกัน  เหมือนในโฆษณาพ่อ แม่ที่อยู่บ้านนอกยังได้ยินเสียงของลูกหลานจากโทรศัพท์มือถือ  เชื่อมทุกเครือข่าย  ต่อติดทุกความรู้สึกล่ะ  เราคงต้องมองความจนของคนในสังคมมากกว่าเขาขี้เกียจจึงจนกินเหล้าแล้วจึงจน (ถ้าแกต้องการกินเหล้าขอให้รวยเสียก่อนนะ) แล้วกระมัง    บางมุมมองเพื่อเชื้อชวนแลกเปลี่ยนเรียนรู้