อย่าไปว่าแม่ฉันเลย

..... 20 บาท.........
..
วันหนึ่ง  ฉันเดินทางไปที่สถานีขนส่งอันเนื่องแน่นไปด้วยยวดยานพาหะนะ  ชีวิตแต่ละชีวิตเร่งรีบ  รุ่มร้อน กระสับกระส่าย  บางคนอยากกลับบ้านแต่ต้องมานั่งเฝ้ารอคอยชะเง้อหา  เมื่อไหร่รถยนต์จะมา  เมื่อไหร่รถจะออก   เป็นภาพที่พบเห็นได้เป็นประจำทุกสถานี
...
อีกภาพหนึ่ง   ที่เราพบเห็นได้เช่นกัน ทุกคน   แต่ภาพนี้ ได้นำทางเข้าไปเปิดดวงใจฉัน เป็นภาพที่แม่แก่ผมขาวโพลน  ผิวเหี่ยวย่น  เดินถือไม่เท้าค่อยพยุงกาย  ไปหยุดนิ่งตรงหน้าร้ายขายของชำ   ฉันมองภาพแม่แก่ยืนนิ่งเงียบเช่นนั้นอยู่นานในเวลาดวงใจมาก แต่เวลาที่เป็นเข็มนาทีนั้นผ่านไปไม่ถึงห้านาที   เมื่อแม่แก่ไม่ได้รับการเหลียวแลจากบุคคลผู้อยู่ภายในร้าน   แม่รู้ได้ด้วยญาณทัศนะของแม่   หันมองข้างเดินสาวเท้าย่างก้าวออกจากจร ฉันมองแม่ด้วยใจที่ถวิลหาอย่างยิ่ง   อาวรณ์อย่างยิ่ง   ซาบซึ้งอย่างยิ่ง เครื่องยนต์ที่รถฉันติดเครื่องจะออกจากท่ารถนี้   พลันความคิดว่า เราน่าจะทำอะไรสักอย่าง ที่จะช่วยพยุงกำลังใจให้แม่ที่เดินจากไป....
...
ฉันขับรถเคียงข้างแม่ความเร็วเท่ากับแม่เดิน   เสียงแตรรถยนต์คันหลังบีบไล่ให้เร่งความเร็วเพราะฉันขับรถช้าเกินไป คันหลังเขารีบ   แต่ใจฉันกลับไม่สะท้อนสะเทือนกับเสียงอึกทึกครึกโครม ฉันตะโกนเรียก  แม่ แม่...  แต่แม่แก่ของฉันยังคงเดินต่อไป เ  พราะหูแม่ไม่ได้ยิน ชายคนหนึ่งเดินตามหลังแม่มา   ได้ยินเสียงที่ฉันเรียก   เขาตอบรับการช่วยเหลือการกู้ร้องดังกล่าว   ด้วยการเรียก  ยาย ยาย ให้หยุด   ฉันยื่นธนบัตรที่ใช้หนี้ได้ตามกฎหมายจำนวน 20 บาท   ฝากให้กับชายคนนี้ ช่วยส่งต่อให้กับแม่   ที่ยังไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นระหว่างสองข้างทาง....
.....
เมื่อแม่รับเงินดังกล่าวแล้ว ฉันเคลื่อนรถยนต์ออกจากท่า ด้วยจิตที่ปิติอย่างเหลือล้ำ แม่ฉันยกมือท่วมหัว   กราบพนมธนบัตรสีเขียวใบนี้   ฉันนี้น้ำตาคลอ   ขับรถออกจากท่า ฉันสงสารแม่มาก แม่ฉันคือหญิงชราทุกคนบนพื้นแผ่นดินไทย...
......
อย่าไปต่อว่าแม่ฉันเลย   ถ้าแม่ฉันสบายดี   แม่ฉันคงไม่มาเดินอยู่ ณ ที่นี้หรอกกระมัง ใช่หรือไม่
...
อย่าไปว่าแม่ฉันเลย ถ้าแม่ฉันเป็นสุขดี   แม่ฉันคงไม่พนมมือท่วมฟ้าเช่นนี้กระมัง ฉันสงสารแม่มาก   ฉันไม่ได้ให้เงินกับแม่   แต่ฉันอยากให้น้ำใจกับแม่   เงินฉันนี้นั้น น้อยอย่างยิ่ง   น้อยอย่างยิ่ง   แต่เชื่อว่า  ยิ่งใหญ่ใจใจของแม่ฉันทุกคน......แม่ของฉันคือแม่ขอทานะ แม่ที่ขอให้เกิดทานในดวงใจเรา   ถ้าไม่มีแม่ที่ขอทานะ เราจะทราบได้ละหรือถึงจิตที่เกิดการให้อย่างสมบูรณ์   ใครสอนคุณว่าอย่าไปให้ทานกับคนขอทาน   ฉันไม่เชื่อคุณหรอก คุณลองให้เขาดูสิ   มหัศจรรย์พันลึกในดวงใจ ฉันบอกคุณไม่ได้หรอก.....คุณต้องให้เขาเอง ด้วยดวงใจ