GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ชีวิตที่พอเพียง : 68. เป็นบรรณาธิการวารสาร (๒)

        ดร. นักสิทธ์บอกว่า ยินดีจัดให้ตามเงื่อนไขทุกอย่าง     หนักใจอยู่อย่างเดียวคือเรื่องคนที่ดีพอในระดับมาตรฐานที่ท่านเดาว่าผมต้องการ     ผมเป็นคนที่มีชื่อเสีย (ไม่มี ง งู นะครับ) ว่าจู้จี้เรื่องคน  และคนทั่วไปที่ มอ. เขาก็กลัวผมว่าจะโดนใช้งานหนัก     ดร. นักสิทธ์บอกว่าคนอื่นๆ เขามีงานเต็มมือ    มีข้าราชการผู้ชายเพิ่งรับเข้ามาใหม่คนหนึ่งยังไม่มีหน้าที่เป็นชิ้นเป็นอัน "ไม่ทราบว่าคุณหมอจะพอใจไหม"     

        ผมขอคุยกับชายหนุ่มคนนั้นก่อน ว่าจะพอใจทำงานด้วยกันอย่างเอาจริงเอาจังไหม  และน่าจะมีจริตที่พอจะฝึกให้เป็นนักทำวารสารที่ดีได้ไหม     ที่จริงผมก็ไม่มีความสามารถในการทำนายโหงวเฮ้งคนหรอกครับ     ผมก็คุยกับคุณนิรันดร์ สุมาลี ว่าเราจะทำอะไร     ความสำเร็จและคุณค่าของงานนี้คืออะไร     หากคุณนิรันดร์มาทำงานนี้จะต้องฝึกความละเอียด ต้องตรวจพิสูจน์อักษรไม่ให้มีผิดหลงหูหลงตา  ต้องพิถีพิถันเรื่องตัวสะกดการันต์     ต้องเรียนศัพท์เฉพาะทางวิชาการ     ต้องรู้จักวิธีติดต่อนักวิชาการหรือนักวิจัย วิธีติดต่อโรงพิมพ์ ฯลฯ     ที่สำคัญคือผมบอกคุณนิรันดร์ว่าถ้าคุณนิรันดร์ฝึกตนเองให้ดีก็จะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการทำวารสารและหนังสือ     จะเป็นคนมีคุณค่า และเป็นที่ต้องการในมหาวิทยาลัย    

       คุณนิรันดร์ เป็นคนใจเย็น หัวเราะแหะแหะเมื่อผมถามว่าอยากมาทำงานนี้ด้วยกันไหม    ผมหยอดว่าผมสามารถฝึกความชำนาญเหล่านั้นให้ได้ แต่คุณนิรันดร์จะเก่งหรือไม่อยู่ที่ความตั้งใจและอดทนของตัวเอง     โดยมีเงื่อนไขว่าต้องมานั่งทำงานอยู่กับผม    ห้ามกลับไปที่กองบริการการศึกษาต้นสังกัดเดิม    คุณนิรันดร์บอกว่า "ลองดูก็ได้ครับ"

       ผ่านมาจนบัดนี้เวลาล่วงมา ๒๕ ปี คุณนิรันดร์เป็นบุคลากรที่มีคุณค่าสูงมากของ มอ.     เป็นที่ยอมรับในความชำนาญในการทำวารสารและหนังสือ    ตรงตามที่ผมบอกไว้ทุกประการ หรือยิ่งกว่าที่ผมคาด    ที่จริงเพียง ๑๐ ปีหลังเริ่มงาน คุณนิรันดร์ก็มีชื่อเสียงก้อง มอ.    ตอนภรรยาผมจะพิมพ์ตำราวิสัญญีวิทยา ยังไปขอความช่วยเหลือจากคุณนิรันดร์    

       การริเริ่มทำวารสารสงขลานครินทร์ ฉบับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี     มีคุณค่าต่อชีวิตของผมทั้งในด้านการเริ่มต้นวารสารที่มีคุณภาพขึ้นฉบับหนึ่ง     และในด้านการช่วยให้คนคนหนึ่งคือคุณนิรันดร์ ที่เป็นเพชรในตมได้เจียระไนตนเอง จนกลายเป็นคนที่มีคุณค่าสูงยิ่ง      ในชีวิตของผมการมีตำแหน่งหน้าที่การงานที่คนยกย่องนับถือ ยังไม่ให้ความปิติสุขเท่ากับการที่ได้ระลึกถึงการที่ได้ช่วยสร้างคนที่มีคุณค่าขึ้นมาหนึ่งคน

       เรื่องการเป็นบรรณาธิการวารสารกลายเป็นเรื่องยาวหลายตอนเสียแล้วครับ

วิจารณ์ พานิช
๑ กค. ๔๙
พัทยา  มางานฉลองศิริราช ๗๑ ครบรอบ ๔๐ ปี  

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 39332
เขียน:
แก้ไข:
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (0)