การเดินทางจะเริ่มขึ้นอีกแล้ว
ขณะที่ใจยังเหนี่ยวรั้งคร่ำครวญไม่อยากไป.....
......ทำไมฉันต้องไป ทำไมฉันต้องทำ
แต่ก็เห็นว่า ใจนี้ยังเหนี่ยวรั้ง ไม่ยอมปล่อย
เพราะหากไม่มีหนู งานนี้ก็ยังดำเนินไป
แม้ไม่ใช้หนูขึ้นพูด ก็มีผู้อื่นสามารถพูดได้เช่นกัน
แต่ก็เห็นชัด ๆ ว่าใจไม่ปล่อย
เมื่อไม่ปล่อยก็ต้องทุกข์
ถ้าไม่ยอมรับทุกข์ ก็จะทุกข์ซ้อนขึ้นมาอีก
ทำได้เพียงน้อมใจลงเรียนรู้
มันคงยังต้องเรียนรู้เรื่องนี้ซ้ำอีก
อะ .......อยากทำ ๆ ไป
ทำไปให้ถึงที่สุด
โง่ให้ถึงที่สุด โง่ให้พอ ไม่งั้น ใจก็ไม่จำ
ครูแนะแล้วบอกแล้ว ให้นิสัยแล้วให้ทางแล้ว
แต่ก็ยัง “ดื้อ”
ใจดื้อ ๆ มันต้องสอนให้เจ็บ ๆ
กราบขอขมาครู กราบขอขมาธรรมชาติ
หากสิ่งใดที่หนูทำไม่เหมาะไม่ควร
ใจโง่ ๆ ของหนู ขอน้อมรับผลแห่งการกระทำ
สิ่งที่ให้แนวทางกับการเดินทางครั้งนี้ว่า
“ต้องมีสติ ทำงานด้วยจิตใจที่ผ่องใสเบิกบาน สิ่งใดเกิดขึ้นก็จง
น้อมรับ เพราะเป็นผลจากการกระทำทั้งสิ้น”
