เมื่อไรที่ "ใจ" ของเรา ได้เข้าใจไปถึงของความหมายว่า "เจริญขึ้นหรือดีขึ้น" เมื่อนั้นความมีคุณภาพจะเคลื่อนตามเข้ามา โดยที่เราไม่ต้องอาศัยเทคนิคหรือกลยุทธ์มากมายให้ปวดหัวเล่น...

เรานั้นในการทำงานด้านคุณภาพ เราเสียเวลากับเครื่องมือที่มาใช้เคลื่อนไปสู่ "คุณภาพ" มากไป...

ปราศจาก...การน้อมนำมาที่ "ใจ" ใจอันสัมผัสต่อความเข้าใจว่า "คุณภาพ" (สัมมาทิฐิ)

เมื่อไรที่ใจเข้าใจ...และรู้ซึ้งถึง "คุณภาพ"

เมื่อนั้น...เรานั้นจะน้อมรับสภาวะต่างๆ ด้วยการตระหนักว่าสิ่งนี้คือ "คุณค่า"

ด้วยความที่เรายิ่งพัฒนา...ยิ่งห่างออกไปจากเรื่องภายใน

คนทำงาน...

จึงมักทุกข์ตรมดังการถูกขุมขัง...จากการไม่เข้าใจเรื่องราวแห่ง "ภายใน"

อันที่จริง...ธรรมชาติ

ให้เราได้มาเรียนรู้ปรากฏการณ์...

แต่น่าเสียดายว่า...เรานั้นมองไม่เห็นปรากฏการณ์นั้น

อันเนื่องมาจากเราใช้... "ความคิด" มากกว่าการใช้ "ใจ" ในการใคร่ครวญ...

 

๗ กันยายน พ.ศ.๒๕๕๓