เธอก็สร้างในทางที่เธอเห็น ฉันก็เป็นผู้สร้างในทางฉัน
เธออาจสร้างดวงดาวเพริศพราวพรรณ ส่วนตัวฉันสร้างดินถิ่นกันดาร
เธอสูงค่าเลิศหรูผู้ดีเก่า ฉันหรือเล่าต่ำสิ้นแม้ถิ่นฐาน
เธอห่อหุ้มแพรไหมใยตระการ ฉันแค่ร้านมือสองป้องปิดกาย
เธอเป็นปราชญ์ยิ่งใหญ่แต่ใจหวง ฉันเป็นเปรตเปล่าตักตวงเพื่อเป้าหมาย
เธอชอบรับคำชมลิ้มลมกราย ฉันชอบการบรรยายจากใจจริง
เธอใจแคบแอบฆ่าคราคนเผลอ ฉันนะเหรอชกซึ่งหน้ากล้าเกินหญิง
เธอฉกฉวยโอกาสมาพาดพิง ฉันฉกชิงพูดความตามที่รู้
เธออาศัยจามจุรีเป็นที่มั่น ฉันเกาะพันกัลปพฤกษ์ผนึกสู้
เธออาฆาตว่าฉันนั้นศัตรู ฉันขออยู่กับธรรมะว่า “อภัย”
เธอกับฉันแตกต่างอย่างที่เห็น แต่ต่างเป็น เพียง “คน”บนโลกใหญ่
จะยั่งยืนคงมั่นนั้นเมื่อใด “หยุดหายใจ”เหมือนกันทั้งฉันเธอ
สวัสดีค่ะ
ตามคุณกิตติพัฒน์มาอ่านบทกลอนที่ไพเราะ เชือดเฉือนอารมณ์ในตอนเช้าค่ะ
ทึ่งกับความสามารถ สรรค์หาคำมาร้อยเรียงได้ไพเราะเหลือเกิน
เธอก็คนฉันก็คน ต่างปะปนบนโลกกว้าง
ฉันมีแสงเทียนส่องทาง ก็สว่างสงบเอย
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ นายก้ามกุ้ง ขอบคุณมากค่ะ
สวัสดีค่ะครูดาหลา ขอบคุณทีแวะมาอ่านค่ะ