เลี้ยงลูก 3 เดือนแรก...

นายขำ
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ
สิ่งสำคัญของพ่อแม่คือ เอาใจหยั่งลึกลงไปในจิตที่บริสุทธิ์ของลูก เรียนรู้ไปกับเขา...ไม่หวั่นเกรงกับการเรียนรู้ใด ๆ ที่จะเกิดขึ้นกับลูกของเรา...เพราะนั่นคือโลกจริง ๆ ที่เขาไม่มีวันหลีกเลี่ยงได้ในอนาคต...

วันที่ลูกชายคนแรกโผล่ออกมาดูโลก เป็นวันที่ผมรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ...ผมเดินวนรอบตึกคลอดโรงพยาบาลพุทธชินราช ไม่มีโอกาสเข้าไปช่วยทำคลอดเหมือนสมัยนี้...ซึ่งผมเชื่อว่า สัมผัสแรกของพ่อแม่ มีส่วนสำคัญต่อชีวิตของเขามากนะครับ...

เสียงร้องของอะตอมตอน 07.02 น.เช้าวันที่ 11 สิงหาคม 2532 แทงทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจผม...นี่เราเป็นพ่อคนแล้วหรือเนี่ย(ขนาดทำใจมาตั้ง 7 เดือนแล้วนะ) ผมรอจนถึงแปดโมงเช้า พี่ที่เขารู้จักผมถึงได้อุ้มอะตอมมาให้ผมสัมผัส...เห็นหน้าแดงเป็นลูกตำลึง อ้วนท้วนน้ำหนักกว่า 3,300 กรัม...ผมส่งจิตบอกเขาว่า...แม่เขารับภาระอันหนักอึ้งมา 9 เดือนเต็มแล้ว...ต่อไปนี้พ่อจะรับภาระต่อไปจนกว่าลูกจะช่วยเหลือตัวเองได้...

วันที่เขากลับมาบ้าน มีผู้คนมาห้อมล้อมมากมาย ญาติโกโหติกาของผมไม่รู้มาจากไหนกัน...เข้ามาเยี่ยมชมกันอื้ออึงทั้งวัน...เป็นวันที่ผมทั้งตื่นเต้นทั้งเหนื่อยและมีความสุขอย่างประหลาด...กับการที่ต้องลุกมาเปลี่ยนผ้าอ้อม ช่างเป็นงานใหม่ที่เพิ่มเติมสีสันของคุณพ่อมือใหม่ได้ดีจริง ๆ...กว่าจะรู้ใจกันว่าลูกร้องลักษณะนี้เขาต้องการอะไร ก็เล่นเอาผมแทบโทรมไปทันตาเห็น...

พอครบ 7 วัน ผมก็ไม่ฟังอีร้าค่าอีรมอันใดอีก...จับเขานอนคว่ำทันที...เพราะผมเชื่อว่า นี่เป็นการกระตุ้นปฏิกริยาของร่างกายเขาที่ดีที่สุด...และก็เป็นผลให้เขาผงกหัวได้เร็วทันใจดีครับ...

หลังจากนั้นก็พาออกนอกบ้าน...เพราะผมเชื่อว่า ปฏิกริยาการเรียนรู้ของเขากับห้องนอนในบ้าน เขาคงซึมซับไปจนคุ้ยเคยแล้วครับ...

พอผมสังเกตุได้ว่า เขาเริ่มมองเห็น...การออกไปดูโลกภายนอกมากขึ้นเรื่อย ๆ เป็นการกระตุ้นปฏิกริยาการเรียนรู้ของเขาอย่างมาก...และการพูดคุยกับเขา(แม้ว่าเขาจะยังไม่รู้เรื่อง) ก็เป็นการกระตุ้นที่ดีไม่น้อยเลยครับ...

หลายคนมีความคิดแบบมีเงื่อนไขไว้ตั้งแต่แรกว่า ลูกของฉันต้องทำอย่างโน้น ไม่ทำอย่างนี้ ไม่ดูอย่างนั้น ต้องดูอย่างนี้ ไม่ฟังเสียงนั้น ต้องฟังอย่างนี้ ไม่สัมผัสสิ่งนั้น ต้องสัมผัสสิ่งนี้...ล้วนเป็นการสกัดกั้นศักยภาพลูกตัวเองไปโดยปริยาย...

สิ่งสำคัญของพ่อแม่คือ เอาใจหยั่งลึกลงไปในจิตที่บริสุทธิ์ของลูก เรียนรู้ไปกับเขา...ไม่หวั่นเกรงกับการเรียนรู้ใด ๆ ที่จะเกิดขึ้นกับลูกของเรา...เพราะนั่นคือโลกจริง ๆ ที่เขาไม่มีวันหลีกเลี่ยงได้ในอนาคต...ผมเชื่อเช่นนั้น...

3 เดือนแรกจึงเป็นบทพิสูจน์ความเป็นพ่อแม่ของเราทุกคน...และเป็นบาทฐานแห่งชีวิตลูกของเราด้วย...

 

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เลี้ยงลูกอย่างไรให้เอาถ่าน



ความเห็น (0)