ละอ่อนเมอโฮงเฮนไหน? เป็ด..เป็ด ...ตูม !!!

   ละอ่อนเมอโฮงเฮนไหน?  เสียงทักทายเป็นภาษายองจากผู้ใหญ่ที่เดินผ่านหมายถึง ไปโรงเรียนไหน แม่จะบอกว่า

"เมอโฮงเฮนน้อย"   โฮงเฮนหรือโฮงเฮียน(ภาษาล้านนา)ที่ฉันรู้จักมีสองแห่ง คือโรงเรียนน้อย หรือที่พวกเราเรียกติดปากว่า " โฮงเฮียนครูยวง"ที่ ผู้ปกครองจะไปรับ-ส่งบุตรหลานทุกเช้า-เย็น  กับโรงเรียนหลวงหรือโรงเรียนประชาบาลที่ตั้งอยู่ไม่ไกลกันนัก มีพี่ตัวโตกว่า เรียนชั้นป.1ถึงป. 4 โตแล้วไปโรงเรียนเองได้        การเดินทางไปโรงเรียนมีสามเส้นทาง คือ

 1. ทางลัด  ข้ามน้ำปิงห่าง โดยข้ามขัวหรือสะพานที่ชาวบ้านใช้ไม้ไผ่ 2-3 ลำมัดติดกัน ทำเป็นสะพาน มีราวให้จับเพื่อไม่ให้ตกน้ำ เดินเข้าไปในสวนของชาวบ้านเงี้ยว แล้วเดินข้ามสะพานอีกครั้งก็จะถึงโรงเรียนครูบุญยวง บางวันตอนบ่ายโรงเรียนเลิกแม่ก็จะไปรับลูกเดินกลับทางนี้ เพราะถ้าไปทางอื่นแดดจะร้อนมาก การเดินข้ามน้ำปิงห่างมักมีเหตุการณ์ที่ทำให้ทุกคนระทึกใจอยู่เสมอ  คือเมื่อถึงขัวหรือสะพานผู้ใหญ่ที่มารับลูกด้วยกันจะเดินนำหน้าโดยใช้มือจับที่ราวไว้ให้เด็กดูและเดินตาม 3-4 คน พร้อมทั้งบอกว่าให้เดินช้าๆ  พอถึงฝั่งแล้ว  ชุดต่อไปก็เดินข้ามไปอีก  เด็กคนที่ตัวเล็กเอื้อมมือไม่ถึงราวก็ให้คลานไปช้าๆ คนที่เล็กที่สุดก็จะอุ้มไต่สะพานตามไป ผู้ใหญ่ที่อยู่บนฝั่งก็คอยให้กำลังใจว่าค่อยๆคลานมา...จนในที่สุดก็ถึงฝั่ง

         มีอยู่ครั้งหนึ่งขณะที่ชุดแรกข้ามไปอยู่ฝั่งโน้นแล้ว ชุดที่สองเป็นเด็กผู้ชายที่เขาเคยมาว่ายน้ำแล้วมีเด็กผู้หญิงเดินอยู่ตรงกลาง  ขณะกำลังเดินเกาะราวสะพานอยู่กลางลำน้ำ ก็ชี้ชวนกันดูเป็ดที่ว่ายน้ำออกมาจากฝั่ง  ปากก็ร้องว่า เป็ด...เป็ด...แล้วก็มีเสียงคนตกน้ำดังตูม!! เด็กผู้หญิงตกน้ำ!! ผู้ใหญ่ที่เฝ้าดูอยู่ก็ไปช่วยจับตัวเด็กคนนั้นขึ้นมาได้ทันที  เด็กๆผู้ชายหัวเราะเฮกันดังลั่น เพราะเขาว่ายน้ำเป็นแล้ว คนบนฝั่งก็หัวเราะกันตัวงอ...และเด็กผู้ชายก็มีเรื่องที่เอาไปเล่าต่อกันมาว่า  เป็ด...เป็ด...ตูม!!! และเรียกเสียงหัวเราะได้ทุกครั้ง

       เพราะข้ามขัวด้วยความลำบากอย่างนี้ แม้เส้นทางจะใกล้กว่าไปทางอื่น พ่อแม่จึงหลีกเลี่ยง การที่เด็กตกน้ำ ถ้าไม่มีผู้ใหญ่ช่วยทันก็อันตรายมาก