GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

นักเรียนนักเลง

กิริยา ป่าเถื่อน เลือนมนุษย์ กระชากฉุด ตบตี ยังมีขำ
นักเรียนนักเลง
วิจิตรวาทะลักษณ์
     เมื่อนักเรียน  ผู้เขียนอ่าน  การศึกษา
เปลี่ยนทีท่า  เป็นนักเลง  เบ่งศักดิ์ศรี
ผู้ใดกล้า  มาจองหอง  ริลองดี
ตั้งเวที  พิพากษา  มาลงทัณฑ์


     เอาโรงเรียน  แหล่งสถาน  การเรียนรู้
มาต่อสู้  ดั่งสถาน  การแข่งขัน
กูรุ่นพี่  มึงรุ่นน้อง  ต้องตามกัน
อย่าเทียบชั้น  หาญกล้า  มาลองดี


     มึงมองหน้า  ด่าในใจ  ใช่ไหมนั่น
ต้องปรามมัน  ให้ยำเกรง  เก่งนักนี่
สั่งลูกน้อง  ผู้จงรัก  แสนภักดี
เอานังนี่  มาสั่งสอน  ป้อนความตรม


     มือจิกผม  ข่มกาย  ด้วยปลายเท้า
ทั้งศอกเข่า  เข้าใส่  ให้สาสม
ทั้งตบตี  ชกต่อย  ถ่อยอารมณ์
ดั่งสังคม  ไร้แปรขื่อ  มาถือทำ


     กิริยา  ป่าเถื่อน  เลือนมนุษย์
กระชากฉุด  ตบตี  ยังมีขำ
ยังเก็บภาพ  การตบตี  ที่ตนทำ
มาเผยซ้ำ  ต่างประกาศ  วาดศักดา


     ว่ากูคือ  ผู้ยิ่งใหญ่  ในแห่งนี้
ใครกล้าดี  มาอวดใหญ่  ไม่ไว้หน้า
ดูตัวอย่าง  ดั่งที่เห็น  เป็นบุญตา
ถ้ากล้ามา  จะเจอดี  หนีไม่ทัน


     ปัญญาชน  คนเขาให้  ในนามนี้
คือศักดิ์ศรี  แห่งเสื้อขาว  พราวสีสัน
อย่าเปลี่ยนเป็น  ทรชน  จนจาบัลย์
จนถึงขั้น  ถูกจำกัด  ดัดสันดาน


     รั้วโรงเรียน  คือสถาน  การศึกษา
หรือมีค่า  เพียงเดนดัด  อย่าอาจหาญ
เป็นนักเรียน  อย่านักเลง  เบ่งประจาน
ไม่ช้านาน  เมื่อเติบใหญ่  ไม่ตายดี

     วิจิตรวาทะลักษณ์(นฤมิตรเทวากร)
     วันพุธที่  21  มิถุนายน  2549
     เวลา  12.20  น.
ที่มา : http://www.thaipoem.com/forever/ipage/poem90409.html

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): benjamin
หมายเลขบันทึก: 38926
เขียน:
แก้ไข:
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (0)