ครูใต้ใจเพชร
ฤกษ์ ชัยพฤกษ์
ปณิธานตั้งมั่นจะสรรค์สร้าง
การศึกษาโลกกว้างแผ่ขยาย
เด็กวันนี้คือผู้ใหญ่ในบั้นปลาย
สิ่งเลวร้ายเหมือนเงาเข้าบั่นทอน

เสี่ยงชีวิตคิดมากอยากกราบลา
ไร้เดียงสาตาจ้องมองสลอน
มือน้อยน้อยฉุดดึงกึ่งเว้าวอน
หัวใจอ่อนตีบตันต้องหันคืน

ขบวนการโฉดเขลาเฝ้าจ้องฆ่า
ตายอย่างหมาหลายคนยากทนฝืน
ความหวาดกลัวบ้างวิ่งทิ้งจุดยืน
สร้างทุกข์ตรมขมขื่นชาวประชา

เอาชีวิตของเราเป็นเป้าล่อ
ตายเท่าไรไม่พอจะค้นหา
ไม่จริงจังแก้ไขไร้น้ำยา
ให้แผ่นดินกลบหน้าจึงสาใจ

นโยบายขัดแย้งเรื่องยุ่งยาก
การทำงานลำบากพึ่งไม่ได้
เรื่องคุ้มครองสวัสดิภาพช่างห่างไกล
รอถึงคิวเมื่อไหร่ตายให้ดู......
ที่มา : http://www.thaipoem.com/forever/ipage/poem77881.html