คิดถึง

คิดถึง....ความตาย....(ตายอย่าง...ธรรมชาติ...แอบคิดตามประสายายธี..กลัวตายหรือเปล่าเนอะ...ช่วยกันตอบหน่อย..เจ้าค่ะ..)...ก็นั่งดูๆๆๆอยู่ทุกวี่ทุกวันในโลกสี่เหลี่ยม(ของยายธี...ได้ยิน..ได้ยล...๕๕๕...ไม่ฟรีนะเจ้าคะ..ที่นี่..จะดูทีวีฟังวิทยุ..ก็จะต้องจ่ายภาษีเจ้าค่ะ...เลยได้มีโอกาศเลือกดู...อ้ะๆๆ..เอ้า..เลื่อนเปื้อนไปเรื่องภาษีอีกแล้ว...กำลังจะเขียนเรื่อง)..ความตาย...เรื่องแรก...ความตายของตา(คนข้างกาย...เพิ่งตายไปหมาดๆ..เห้อ..หัวเราะไม่ออก..ได้แต่..คิดถึง).......เรื่องที่สองเมื่อคืนได้มีโอกาศได้ดู..เรื่องของ..ฟรังซัวว์ ซากองง์...นักเขียนมีชื่อของฝรั่งเศสเมื่อหกสิบปีที่ผ่านมา...และผ่านหูไปเมื่อเร็วๆนี้ว่าเธอเสียชีวิตแล้ว..อายุคงจะเกินเก้าสิบ..ได้ยินว่าเธอตายอย่างสงบ...ติดถึง..ความตายของ...........(สุวรรณี สุคนธา..ซากองง์...ไทย......ความตายของพี่แต๋วนั้นแตกต่างไปจาก..ซากองง์....)..ได้ยินมาว่า..เธอถูกฆ่าตาย..(วันนั้น..กำลังยืนซื้อของอยู่ในร้านไทยแห่งหนึ่งในเบอร์ลิน..มีเด็กหนู่มคนหนึ่งเข้ามาทักทาย..และบอกเล่าถึงความตายของพี่แต๋ว...เวลานั้น..น้ำตาไม่หยดแต่มันไหลตกใน...นี้คือความตายเรื่องที่สอง...)..เรื่องที่สาม...เอลวิส เพลสลี่..หนุ่มน้อยน่ามล...เมื่อหกสิบกว่าปีที่แล้วเช่นกัน...ครั้งนั้นเขาสามารถ..เขย่าขาคนทั้งโลกได้...ด้วย..ร้อคแอลโรล..แหกคอกลีลาเก่าๆ..กับของการร้อง..(เขาพูดว่า..เวลาฉันร้องเพลงน่ะอดเขย่าขาไม่ได้เป็นเพราะอะไรไม่รู้เหมือนกัน..พูดพร้อมยิ้มๆ..ขณะที่ให้สัมภาษณ์)....เอลวิส..ตายเพราะกินยาเกินขนาด...............เหมือนแจ้คสัน..ลูกเขย...(สงสัยว่าจะเอาอย่างกัน..ในเรื่องของความตาย...ที่เลือกได้..ยายธีแอบคิด..)....เื่รื่องเหล่านี้เป็นความตาย...ในธรรมชาติ