สวัสดีคับ
การเข้าโรงพยาบาลเป็นสิ่งที่หลายๆคนไม่อยากเข้าครับ แต่ถ้าถึงเวลาคงต้องเข้าไปครับ
หลายวันที่ผ่านมาผมต้องเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลคับ ก็ถือว่าเป็นการพักไปในตัวครับ มีโอกาศหยุดนอนพักทำตัวนิ่งๆอยู่กับที่ คิดย่อนไปในหลายๆเรื่องที่ผ่านมาในชีวิต และอนาคตข้างหน้า (ยังไม่แก่แต่ขอคิดไว้ก่อนนะคับ)
คิดไปคิดมา สายตาก็ไปเจอกับบทกลอนบทหนึ่งเข้า(ใครนะที่ใจดีเอามาติดไว้) อ่านแล้วก็ชอบ ผมจดเอามาลองอ่านดูคับ
ถ้าใหญ่นัก มักคับ ขยับยาก ถ้ากว้างมาก ไม่มีอะไร จะใส่ถม
ถ้าสูงนัก มักลอย ไปตามลม ถ้าต่ำนัก มักจม ธรณี
คนเขียนไว้คงเข้าใจอะไรบ่างอย่างนะคับผมว่า
มีอีกกลอนนึงผมก็ชอบคับ อันนี้แต่งให้ใครไม่รู้คับ
ถึงสูงศักดิ์ อัครฐาน สักปานใด
ถึงวิลัย เลิศฟ้า สง่าศรี
ถึงฉลาด อาจกล้า ปัญญาดี
ถ้าำไม่มี คุณธรรม ก็ต่ำทราม
มีอีกบทนึงเป็นของแถมคับ ผมจำได้ดีคับเพราะว่ามันเขียนติดอยู่ใกล้โต๊ะจ่าเวร สมัยตอนผมเป็นทหารเกณฑ์คับ จะต้องมานั่งขานชื่อและมอบหมายงานทุกเช้า-เย็นคับ
ตำแหน่ง อำนาจ วาสนา เหมือนความฝัน
รูปโฉม ผิวพรรณ เหมือนดอกไม้
ทุกอย่างย่อม เปลียนแปรไป
ไม่อาจรักษา เป็นของตัว ชั่วนิรันทร์
สวัสดีคับแล้วเจอกันใหม่
