คนเราเกิดมาย่อมมี รัก โลภ โกรธและหลง

  ทำไมฉันถึงขึ้นหัวข้อว่า ฉันไม่ใช่คนดี เพราะฉันคิดเสมอว่าตลอดระยะเวลา 40 กว่าปีของชีวิตที่ผ่านมา ฉันอาจจะมีความดี แต่ความไม่ดีฉันก็มี จะเริ่มจากเรื่องอะไรดีล่ะ

  เริ่มจากเรื่องของพ่อ ดีกว่า ฉันทำอะไรไม่มีกับพ่อไว้มากมาย ไม่ค่อยเชื่อฟังพ่อ เถียงพ่อ จนกระทั่งท่านจากไป โดยไม่ได้กล่าวคำขอโทษที่ลูกคนนี้ทำผิดไป

  สำหรับแม่เหรอ ฉันไม่ค่อยเถียงท่าน แต่ก็ไม่ค่อยเชื่อฟังท่าน ดื้อรั้นกับท่านแต่พอ ณ ปัจจุบัน ถึงแม้นจะมีเวลาดูท่านบ้าง แต่ก็ยังถือว่าน้อย เพราะมักจะอ้างเรื่อง งาน เรื่องครอบครัว ท่านคงต้องการให้ฉันมีเวลา ดูแลท่านให้มากกว่านี้

  ส่วนลูกๆฉัน 2 คน ฉันก็ดูแลเขา แต่รู้สึกไม่ค่อยจะเต็มที่สักเท่าไร อาจจะเพราะฉันอยากให้ลูกเข็มแข็ง รู้จักการตัดสินใจด้วยตนเอง จึงปล่อยให้เขาทั้ง 2 คนทำอะไรด้วยตนเอง ทั้งๆที่บางครั้ง บางเรื่องฉันควรจะช่วยเหลือได้

  สำหรับเพื่อนร่วมงาน ก็มีทั้งคนที่ดี ที่จริงใจกับฉัน และบางคนก็นินทาว่าร้ายฉัน แต่ฉันก็ไม่โกรธพวกเขาน่ะ เพราะพวกเขาเหล่านั้นสอนให้ฉันเข็มแข็ง สอนให้ฉันได้รับรู้เรื่อง โลกธรรม 8 ว่าคนเรานั้น ได้ลาภ เสื่อมลาภ  ได้ยศ เสื่อมยศ มีสรรเสริญ มีนินทา มีสุข และมีทุกข์ เพราะฉะนั้นบางครั้งฉันก็ยังแอบนินทาเพื่อน ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ดีเลยใช่ไหม

   สุดท้ายแม้นแต่พระสงฆ์ ฉันก็ไม่เว้น หากฉันเห็นการกระทำของพระสงฆ์ที่ออกนอกลู่ นอกทางฉันก็พูด ก็ถาม หรือแม้นแต่มีพระสงฆ์บางรูปที่ท่านพูดอะไรแรงๆ ฉันก็เถียง เพราะถือว่า พระสงฆ์ก็ต้องสั่งสอนฆราวาส แต่ไม่ใช่ตำหนิ ว่ากล่าวแรงๆ เนื่องจากความไม่รู้ของฆราวาส และที่ฉันรับไม่ค่อยได้ ก็คือ

  วัด ณ ปัจจุบัน มักจะทำในเชิง พุทธพาณิชย์กันเยอะ ฉันจริงไม่ค่อยศรัทธา กับการกระทำของบางวัด ทุกที่ทุกจุดในวัดต้องมีการบริจาค แถมยังให้มีการสะเดาะเคราะห์ นำบุคคลภายนอกมาบริหาร ดูแลผลประโยชน์ของวัด

   ซึ่งตามความเชื่อ และศรัทธาในพระพุทธศาสนา  พระพุทธองค์สอนให้เชื่อในเรื่องของกรรม(การกระทำ) ไม่ใช่การสะเดาะเคราะห์ ฉันคงบาปมากที่ไม่เชื่อและศรัทธา่ในวัดประเภทพุทธพาณิชย์

   ฉันจึงไม่ใช่คนดีนักใช่ไหม แต่ฉันเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่า ฉันไม่ทำให้ใครเดือดร้อน ฉันเชื่ออย่างนั้นจริงๆ