แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์สังหารหมู่ ๖ ตุลา ทำให้เขาเกิดความเห็นอกเห็นใจและหันมาให้ความช่วยเหลือ

 

1.

จากเมืองสู่ป่า

             หลังเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519  ฉันต้องทำหน้าที่ช่วยเหลือเพื่อน ๆ พี่ ๆ ที่ตกเป็นเป้าหมายสำคัญในอันดับแรก ๆ ของการไล่ล่าปราบปรามจับกุม  หรือที่ถูกเรียกว่า “แดง” หมายถึงคนที่ปรากฏตัว ออกหน้า เป็นแกนนำในการเคลื่อนไหวทางการเมืองของขบวนการชาวนา นักศึกษาประชาชนเพื่อคัดค้านรัฐบาลในขณะนั้น  แน่นอน พวกเขาจึงต้องหลบหนีการถูกจับกุมคุมขังในข้อหาเป็นภัยต่อสังคม  จนไม่มีโอกาสติดต่อส่งข่าวคราวถึงพ่อแม่และครอบครัว  พ่อแม่นับพันนับหมื่นตกอยู่ในความทุกข์ กังวลและหวาดผวา  ไม่รู้ว่าลูกหลานที่หายออกจากบ้านไปจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ในภาวะที่พ่อแม่ห่วงลูก ลูกห่วงพ่อแม่แต่ต้องหนีตายเช่นนี้ ฉันซึ่งยังไม่ได้ตกเป็นเป้าหมายของการปราบปรามจับกุมในขณะนั้น จึงต้องคอยวิ่งวุ่นส่งข่าวคราวของเพื่อน ๆ พี่ ๆ ไปยังพ่อแม่และครอบครัวของเขา บางครั้งต้องคอยดูแล ปลอบโยนและให้กำลังใจพ่อแม่ที่ต้องตกอยู่ในห้วงทุกข์  ส่วนเพื่อน ๆ พี่ ๆ ที่กำลังถูกไล่ล่า  ฉันกับเพื่อนที่ทำงานและญาติมิตรของพวกเขาหลายคนที่ก่อนหน้านั้นไม่เคยเข้าร่วมการเคลื่อนไหวทางการเมืองใดๆ  ไม่เคยเห็นด้วยกับการเคลื่อนไหวของขบวนการนักศึกษาฯและยังเรียกพวกเราว่าเป็นพวก “หัวเอียงซ้าย”  แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์สังหารหมู่ 6ตุลา ทำให้เขาเกิดความเห็นอกเห็นใจและหันมาให้ความช่วยเหลือจนกลายเป็นที่พึ่งสำคัญ ช่วยให้เพื่อนๆ พี่ๆ หลายคนหลบหนีรอดพ้นจากการถูกจับกุม จนกระทั่งได้เดินทางเข้าสู่ฐานที่มั่นในเขตป่าเขา ภายใต้การนำของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยในที่สุด  และคุณพ่อของฉันก็เป็นหนึ่งในจำนวนผู้คนที่หันมาให้ความช่วยเหลือ ด้วยความสงสารเห็นอกเห็นใจนักศึกษาประชาชนที่ถูกปราบปรามจากเหตุการณ์สังหารหมู่ 6 ตุลา ครั้งนั้น    

              ราวกลางเดือนตุลาคม  ฉันได้พาสหายประสงค์กับสหายธวัชนั่งรถโดยสารจากเชียงรายไปถึงเชียงแสน เราต้องแยกกันลงรถ เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตของผู้คน ส.ธวัชลงก่อนที่ถนนสายที่หนึ่ง  ส่วนฉันกับ ส.ประสงค์ ซึ่งบังเอิญหน้าตาออกจะคล้ายน้องชายของฉันลงพร้อมกันที่ถนนสายที่สอง  แล้วจึงเดินไปรวมกันที่จุดนัดหมาย  ก่อนที่จะเดินเท้าต่อไปบ้านของฉันซึ่งเป็นหมู่บ้านชายแดนไทย-ลาว-พม่า  ส.ประสงค์กับ ส.ธวัช ซ่อนตัว ที่บ้านฉัน 2 คืน จากนั้นพ่อฉันก็ได้ติดต่อนัดหมายให้ชาวไร่ยาสูบฝั่งพม่าช่วยพาทั้งสองคนส่งข้ามฟากไปยังฝั่งประเทศลาวซึ่งขณะนั้นปกครองโดยพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศลาวได้อย่างปลอดภัย