Achaan Chaa :
The Noble Thai monk who spread Buddhism to Western World
Achaan Chaa was born into a large and comfortable family in a rural village in the northern Thailand. He ordained as a novice in early youth and studied some basic Dhamma and scriptures as a youth monk. Later he practiced meditation under the guidance of several of forest teacher monks. He walked for anumber of years in the style of an asceticmonk, sleeping under the forest trees and spent a shot but enlightening period Achaan Mun, one of the most famous and powerful Thai-Lao tradition master of this century. After many years of travel and practice he reterned to settle in a thick forest grove near the village of his birth. Around Achaan Chaa a large monastery formed as more monks, nuns, and lay people come to hear his teaching and stay with him. Now there are disciples teaching in more than thirty mountain and forest branch temples throughout norteast Thailand.
Dialy life in the monastery becomes as much the focus of practice as the formal sitting and walking, washing robes, cleaning spittooons sweeping the hall, collecting morning arms are all meditation, and a Achaan Chaa remains us in "... cleaning a toilet don't feel you are doing it as a favor for anyone else." There is Dharma there too. Meditation means mindfulness in whether we do. At time the lifestyle seems strict and harsh and the struggle to find comfort and security become a great lesson in the meditation. "When you get angry or feel sorry foryouself it is a great oppotunity to understand the mind." In surrounding to the rules that creat a harmonious community, we see clearly how desires and images we hold conflict with this flow. The strict discipline helps us cut away at the ego-needs for outward display of individuality.
Achaan Chaa wellcomes Westerners and more than to dozen have live and studies with him, often for many months or years. Wisdom is a way of living and bwing, and Achaan Chaa has preserved the special, simple lifestyle of the monks as organized by the Buddha for Learning Dhamma today.
โอวาทธรรมของพระโพธิญาณเถระ
ว่าด้วยศีล
กายก็รักษาไม่ยากเพราะอยู่ใต้ปกครองของจิต วาจาก็รักษาไม่ยากเพราะอยู่ใต้ปกครองของจิต ฉะนั้นการรักษาศีลคือการรักษากายวาจานี้เป็นของไม่ยาก เรามาทำความรู้สึกทุกอิริยาบถ ไม่ว่าการยืน เดินนั่งนอน ทุกอิริยาบถของเราก่อนที่จะทำอะไรให้รู้ก่อน ก่อนที่จะพูดจาอะไรให่รู้ก่อน อย่าทำก่อนพูดก่อนให้รู้เสียก่อนจึงทำจึงพูด ให้มีสติคือความระลึกได้ก่อน จะทำจะพูดอะไรก็ช่างต้องระลึกให้ได้เสียก่อน เอาผู้รู้รักษาตัวเองเพราะมันเป็นผู้ทำเอง มันเป็นผู้ทำจะให้ผู้อื่นมารักษาไม่ได้ ต้องให้มันรักษาเอง
ว่าด้วยสมาธิ
สงบด้วยสมาธินี้ยาก ยากจริง ๆ น่ากลัวมาก เมื่อสงบเต็มที่แล้วทำอย่างไร เอามาหัดเอามาฝึก เอามาพิจารณา อย่าไปกลัว อย่าไปติด ทำสมาธินี้ติดสุข นั่งเฉย ๆ ไม่ได้นะ ถอนออกมา สงครามนั้นท่านว่าไปรบ ไม่ใช่เราไปอยู่ในหลุมเพลาะ หลบแต่ลูกกระสุนเขาเท่านั้นหรอก ถึงคราวรบกันจริง ๆ อยู่ในหลุมเพลาะก็ต้องออกมา ถึงเวลาจริง ๆ แล้ว ไม่ให้เข้าไปนอนในหลุมเพลาะรบกันนะ นี่ก็เหมือนกัน
ว่าด้วยการรับรู้และความรู้
ความเป็นจริง อายตนะตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ นี้เป็นของให้เกิดปัญญา พระพุทธองค์จึงให้รู้อายตนะเครื่องต่อไต่ นัยน์ตามันตอเอารูปเข้ามาเป็นอารมณ์ หูมันต่อเอาเสียงเข้ามา จมูกมันต่อเอากลิ่นเข้ามา ลิ้นมันต่อเอารสเข้ามา ร่างกายก็ต่อเอาโผฎฐัพพะเข้ามา ความรู้เกิดขึ้น ที่เกิดความรู้น่ะให้พิจารณาตามความเป็นจริง เราจะชอบมันที่สุดหรือเกลียดมันที่สุด ชอบมันอย่างยิ่ง เกลียดมันอย่างยิ่ง อารมณ์นี้มันเกิดขึ้นมา ที่นี้เราจะตรัสรู้ ทีนี้ปัญญามันจะเกิดตรงนี้
