เมื่อทุกคนออกเรือน(แต่งงาน) ไปกันทุกคนแล้ว  คงเหลือฉันน้องนุชสุดท้องที่ยังคงอยู่กับพ่อและแม่ฉันเรียนจบมาและทำงานได้เพียง ๖ ปี  แค่นั้นเองที่พ่อเห็น  ที่พ่อพอได้ภูมิใจกับลูกคนนี้  พ่อก็จากพวกเราทุกคนไปอย่างกระทันหัน  ครอบครัวของเราจึงเหลือฉันกับแม่สองคนเท่านั้น  แต่ไม่เหงาหรอก เพราะพี่ๆก็ปลูกเรือนอยู่ติดๆกันกับบ้านของแม่  มีเพียงพี่คนที่สองเท่านั้นที่ไปอยู่ในตัวเมือง  ดังนั้นครอบครัวของพวกเราจึงไม่เหงา  และด้วยสังคมพุทธ  แม่ก็เป็นพุทธมามกะ  บำรุงพระพุทธศาสนาตามกำลังและศรัทธา  ปฏิบัติธรรมถือศีลมาโดยตลอด  แม่เป็นเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง  จบการศึกษาแค่ชั้น ป.๔ แม่ให้พ่อเป็นช้างเท้าหน้านำพาครอบครัวของเราไปถึงฝั่งหมายปลายทาง  เมื่อขาดพ่อ  ลูกๆของแม่ก็โตพอที่จะช่วยเหลือตัวเองและแม่ได้เป็นอย่างดี  ช้างเท้าหลังอย่างแม่จึงไม่น่าเป็นห่วงนักสำหรับเรื่องลูกๆ  ตั้งแต่จำความได้ฉันเห็นแม่ทำงานหนักมาตลอด  พ่อจะเป็นคนสอนการดำเนินชีวิต  แต่แม่จะเป็นตัวอย่างให้ลูกๆได้เห็น  พูดน้อยแต่หนัก  พ่อบอกว่าแม่เป็นคนสวยกว่าจะได้แม่มาเป็นคู่ครองพ่อเคยเสียน้ำตา  เอวที่เคยบางร่างที่เคยน้อย  ผิวที่เคยสวยเนียนและเต่งตึง  สองขาที่เคยเดินได้อย่างแข็งแรง  สองแขนที่เคยทำงานได้อย่างคล่องแคล่ว  ผมที่เคยดำเงางาม  นิ้วมือที่เคยเรียวสวย  บัดนี้แม่เป็นหญิงชราคนหนึ่งเดินได้ไม่คล่องนัก  ต้องก้าวเดินช้าๆ  สองแขนของแม่มีหนังเหี่ยวย่น  มือของแม่ข้อแตก  ฝ่ามือหยาบกระด้าง  ผมกลายเป็นสีดอกเลาหากแต่ปกปิดด้วยน้ำยาย้อมผมจึงดูดำ  นานมากกว่าแม่จะยอมหยุดทำงานแม้จะบอกให้แม่พักแม่บอกยังไหว  จนเมื่อร่างกายไม่ยอมไปกับแม่ด้วยแม่จึงยอมจำนน  พักตามสังขารที่ต้องการ  แม่เหนื่อยมามากแล้วลูกๆทุกคนอยากให้แม่พัก  อยากให้เวลาของแม่ที่เหลืออยู่มีแต่ความสุขทุกคืนวัน สิ่งใดที่เป็นความต้องการของแม่พวกเราลูกๆจะไม่ขัด  แม่ไม่ได้ต้องการอะไรมากมายชีวิตของแม่สมถะ  แม่แค่ต้องการเดินไปวัดได้ทุกวัน  ได้ทำบุญตามใจปรารถนา  แค่นั้นเองจริงๆที่ฉันเห็น  และแม่ก็เคยพูดกับฉันเช่นนั้น 

        เช้านี้แม่ไปวัด  แม่บอกว่าที่วัดจะทำพิธีวันแม่ก่อนใส่บาตร  ฉันอนุโมทนากับแม่ทุกครั้งที่แม่ไปวัด  เย็นมาพี่ๆของฉันเป็นคนทำอาหาร  พวกเราทุกคนไปรวมกันที่บ้านพี่สาวคนโต  รับประทานอาหารเย็นด้วยกัน  ร้องเพลงถวายพระพรร่วมกันกับประชาชนทั้งประเทศ  เนื่องจากในบ้านเรามีคนหลายวัยอยู่ด้วยกัน  ฉันและลูกๆ  นำมาลัยไปกราบแม่ขอพรจากแม่ขอโทษและขอให้แม่อโหสิกรรมให้พวกเราทุกคนที่พวกเราอาจพลั้งเผลอโดยไม่ตั้งใจที่อาจทำอะไรไปให้แม่ขุ่นเคืองไม่พอใจ  แม่ให้พรและอโหสิกรรมให้พวกเราทุกคน  และถึงเวลาที่ลูกๆของฉันนำมาลัยมาไหว้ฉันเนื่องในวันแม่  ฉันได้ปฏิบัติกับลูกๆ  เหมือนกับที่แม่ปฏิบัติกับฉัน  วันนี้  คืนนี้เป็นวันที่ฉันปิติยิ่งนัก  ฉันขออวยพรให้แม่ของทุกคนโลกนี้มีความสุขและสุขภาพแข็งแรง  อยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้กับลูกหลานสืบไป 

แม่จ๋า...หนูรักแม่ค่ะ

 

       อยากจะแต่งกลอนให้แม่บ้างแต่ไม่เก่งจึงขออนุญาตนำบทกลอนจากบล๊อกของ  คุณครูอิงจันทร์ ณ กระท่อมอิงจันทร์  เป็นบทกลอนสำหรับแม่เนื่องจากใกล้เคียงกับแม่ของฉัน

มิใช่สองมือสวยด้วยแต้มสี

แต่เป็นสองมือที่...กร้านงานหว่านไถ

มิใช่สิบนิ้วเรียวเที่ยวอวดใคร

แต่เป็นสองมือยิ่งใหญ่...ในพิภพ

รอยปูดโปนทุกเส้นเอ็น...ที่เห็นอยู่

คือร่องรอยยอดหญิงสู้มิรู้จบ

กี่แสนล้านแห่งรวงข้าวกี่เท่าทบ

กี่รอยกลบแห่งต้นข้าวแม่เฝ้าทำ

คือสองมือ...สตรีแกร่งแห่งท้องทุ่ง

คือสองมือ...ที่หาหุงทุกเช้าค่ำ

คือสองมือ...ที่ไกวเปลเห่กล่อมนำ

คือสองมือ...ที่ตอกย้ำคุณความดี

คือมือที่...โอบอุ้มคุ้มภัยผอง

 คือมือที่...ประคองธรรมนำวิถี

คือมือที่...กล้าแกร่งแห่งสตรี

คือสองมือของแม่นี้ที่บูชา

                                                 บทประพันธ์ : รัชดาวัลย์ จันทวงศ์

                                                  ๑๒ สิงหาบูชาค่าน้ำนม(๒๕๕๓)