วันแม่ และ วันลา

เมื่อถึงวัน..ที่ฉันต้องกล่าวลา

เมื่อคืน..พอล้มตัวลงนอนก็นึกถึงวันพรุ่งนี้ว่าเราจะต้องกล่าวคำอำลาอาลัย แล้วก็อดใจหายไม่ได้ ได้แต่บอกกับตัวเองว่า..อย่าร้องน่ะ  อย่าร้อง! ซ้อมพูด ซ้อมแล้วซ้อมอีก ทั้งๆที่ไม่เคยคิดที่จะซ้อมพูดอะไรขนาดนี้เลย มันเป็นความรู้สึกลึกๆข้างในหัวใจจริงๆ

กับการที่เรามาอยู่ที่โรงเรียนทุ่งตาพลวิทยาแห่งนี้ ตั้งแต่เป็น อาจารย์ 1 ระดับ 3 ตั้งแต่ยังเป็น นางสาว จน เป็น นาง ตั้งแต่ เอว 28  จนเอว 34 อืม! ก็นานพอควรน่ะ นานพอที่จะทำให้เกิดความทรงจำ และความผูกพันธ์ต่างๆมากมาย

ครูบันเทิงมาอยู่ที่นี่ ตั้งแต่ยังไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ตั้งแต่ถนนไม่ลาดยาง ตั้งแต่ไม่มีรถประจำทางผ่าน มาวันแรกก็อึ้งอยู่เอาการเหมือนกัน  ทางที่มาโรงเรียนค่อนข้างคดเคี้ยว และถนนมักชำรุดเป็นหลุมเป็นบ่อตลอดทาง จนเราชอบพูดกันว่า..ทางที่ต้องไปกับใจที่ต้องสู้.. มา "ถึงโรงเรียนก็เจียรจะสายจวนได้เวลา เห็นศิษย์รอกันพร้อมหน้า ต้องรับมาทำการสอน ไม่มีเวลาที่จะได้มาหยุดพอพักผ่อน โรงเรียนในดงป่าดอน"  แหม ..ช่างเหมือนในเพลงเปี๊ยบ!

ครูบันเทิงได้รับหน้าที่เป็นครูประจำชั้น ป.3 และครูดนตรี-นาฏศิลป์ ป.3-ม.3 สอนแต่ละเทอมไม่เคยต่ำกว่า 27 คาบเลย  แต่ก็เพราะ   ฉันทำด้วยหัวใจ..และเพราะนายสั่ง 

จะขอกล่าวถึงลูกศิษย์ ป.3 ที่ประจำชั้นแต่ละปีให้ฟังสักเล็กน้อยน่ะค่ะ

 

ปีแรก..รุ่นน้องแอม รุ่นนี้น่ารัก เรียนเก่ง ทุกคน

ปีสอง..รุ่นน้องจูน รุ่นนี้ ญ 2 ชายทั้งห้อง และเรียนค่อนข้างอ่อน

ปีสาม..รุ่นมะปราง เรียนพอใช้  แต่ตอนนั้นกำลังแพ้ท้องเลยไม่ค่อยได้ดูแลเท่าที่ควร และลาคลอดรุ่นนี้ด้วย

ปีสี่..รุ่นจอย เรียนดีหลายคน รำเก่ง เล่นดนตรีเก่ง ออกงานตลอด ครูประทับใจค่ะ

ปีห้า..รุ่นป๊อก เรียนปานกลาง ส่วนใหญ่กล้าแสดงออก  เล่นดนตรีเก่ง เคยถ่ายคลิป MV เพลงนันทนาการในรวมมิตรเพลง น่ารักๆๆ

ปีหก..รุ่นกิ๊บ เรียนเก่ง เรียบร้อย รุ่นนี้ถ่ายคลิปลงยูทุปเยอะมากๆ หลายต่อหลายเพลง เช่นเพลงประกอบการสอนภาษาไทย

ปีเจ็ด..รุ่นนี้เด็กเยอะสุด ซนมากๆ และเรียนค่อนข้างอ่อนหลายคน ประกอบกับครูก็มี

งานมากมาย และเคลียร์ภาระงานเรื่องย้ายด้วย จึงเป็นรุ่นที่น่าสงสารมากๆ ครูขอโทษน่ะค่ะ

พอถึงเวลาที่ต้องกล่าวลาจริงๆ ครูบันเทิงก็เสียงสั่นๆค่ะ แต่เก่งมากที่ไม่ร้องออกมา  ประทับใจท่าน ผอ. มากๆค่ะ ที่กล่าวความรู้สึกดีๆที่มีต่อครูบันเทิงให้ฟัง  แต่พอมาถึง พิธีกรเชิญเพื่อนร่วมงานขึ้นมากล่าวเท่านั้นแหละ..ปล่อยโฮออกมาเลย ทุกคนในที่นั้นก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ ครูบันเทิงได้แต่ยืนหันหลัง สะอื้นไห้  เอ่อ! ร้องจนได้น่ะ ..น้องเค้า ออกมาพูดขอบคุณ ครูบันเทิงที่สอนงานต่างๆ คอยเป็นเพื่อนเดินทางมาโรงเรียนด้วยกัน คอยเป็นที่ปรึกษา และแนะนำหลายๆเรื่อง ต่อไปนี้เค้าต้องนั่งรถมาทำงานในถนนสายคดเคี้ยวนี่คนเดียว มาโรงเรียนก็คงเหงา เพราะขาดพี่ที่เป็นเหมือนเพื่อนสนิท

เอ่อ! รู้สึกดีขึ้นมาบ้างแล้วค่ะที่ได้บันทึกอะไรที่มันอยู่ในใจ ซึ่งมันมากด้วยความรู้สึก ซับซ้อนหลายๆอย่าง รวมๆกัน

ขอบคุณน่ะค่ะ