...แม่คงรักผมมากแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่หิ้วถุงส้ม เดินทางมาตั้งไกล

...แม่ซื้อส้ม และเดินทางสองร้อยกว่ากิโลเมตร เพื่อนำส้มมาถวายเณร   ผมนึกถึงตอนนั้นที่บวช และจากแม่ไปเรียนที่ต่างจังหวัด แม่คงคิดถึงผมมาก ขณะที่ผมเป็นเณรน้อยที่ยังห่วงเรื่องเรียนเรื่องเล่น

...ผมเป็นลูกชายคนเดียวของแม่และเป็นลูกคนสุดท้อง คิดดูสิว่าแม่จะรักผมมากแค่ไหน

...พี่สาวทั้งห้าเล่าให้ฟังว่าตอนเป็นเด็กทุกๆวันพระต้องหาดอกไม้มาไหว้ผม เพราะกลัวไม่อยู่กับครอบครัว กลัวมีอันเป็นไป

...แต่โตมาผมกับทิ้งแม่มาได้ แม่คงคิดถึงผมและเป็นห่วงผมมากแน่ๆ ไม่งั้นแม่คงไม่หิ้วถุงส้มเดินทางมาตั้งไกล

...พี่สาวเล่าว่า เย็นๆโพล้เพล้ๆ แม่จะนั่งเหม่อมองมาทางจังหวัดที่ผมอยู่เกือบทุกวัน กินข้าวก็จะพูดบ่อยๆว่า ลูกชายจะหิวข้าวเย็นไหมนะ และจะกินข้าวไม่ค่อยลง

...แม่คงรักผมมากแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่หิ้วถุงส้ม เดินทางมาตั้งไกล

...และผมจำได้ว่าแม่ได้คุยกับผมไม่กี่คำก็กลับ เพราะแม่อาศัยรถคนอื่นมา เพื่อหิ้วถุงส้มมาถวายเณรน้อย

.........................................................................................................................

...ผมรักแม่และจะลาสิกขาไปอยู่กับแม่

...แต่พอผมมาอยุ่กับแม่ได้ไม่ถึงปี แม่ก็จากผมไปไม่กลับ

...แม่คงรักผมและคิดถึงผมมากสินะ ที่หิ้วถุงส้มไปให้ผมก่อนนั้น

...ผมมาอยู่กับแม่แล้ว จะไม่ยอมให้แม่หิ้วถุงส้มไปให้ผมไกลๆอีกแล้ว แม้ว่าแม่จะจากผมไปไม่กลับ

...ผมรักแม่....