พระเถระแรมทางมากลางป่า
“หากิน....หาธรรม”
พระเถระแรมทางมากลางป่า
ผ่านทุ่งนาทุ่งข้าวของชาวบ้าน
พบชาวนาทำนาวิชาชาญ
สืบตำนานการทำนาเพื่อหากิน
พระเพียรเพ่งพินิจจิตพิสุทธิ์
สู่วิมุติตัดเหตุกิเลสสิ้น
เพื่อค้นหาหลักธรรมน้อมนำจินต์
หวังถวิลพ้นโลกอันโศกตรม
นิมนต์พระนั่งเตียงบนเถียงน้อย
แล้วค่อยค่อยกราบกรานอันเหมาะสม
ถวายข้าวและน้ำตามนิยม
กล่าวคำคมสำคัญอันสมควร
“พระคุณเจ้าก้าวย่างไปทางไหน”
พระบอกไปหาธรรมความถี่ถ้วน
เดินทางไกลไตร่ตรองลองใคร่ครวญ
พระธรรมล้วนอยู่ในดวงใจคน
“พระธรรมอยู่กลางใจไฉนเล่า
พระคุณเจ้าเดินทางระหว่างถนน
นิมนต์พักเถียงนาแม้ว่าจน
จักขอปรนนิบัติช่วยจัดการ”
“โยมหากิน ฉันหาธรรมตามหน้าที่
คือวิถีแบบอย่างช่วยสร้างสาน
ฉันพักผ่อนสอนธรรมสองสามวาร
แล้วขอผ่านสู่ถนนหนทางธรรม”
โสภณ เปียสนิท
39/3 เขาพิทักษ์ หัวหิน ประจวบ 77110
โอโห อาจารย์เก่งจังแต่งได้ไงเนี่ย
เรียนอาจารย์ขจิตครับ
เห็นหายไปก็คิดถึง อยู่ตากคงสบายดี
กวีเขียนเล่นสนุกๆ แต่หากเขียนดี บางทีอาจได้ตังค์ ฮาหน่อยครับ
ฝรั่งหัวใจไทย รักเมืองไทย เป็นคนไทยไปแล้ว
เถียงนา ป่าร้าง ห่างไกล ดวงใจใฝ่หาความรู้ หลักธรรมล้ำค่าน่าดู ตัวรู้อยู่ชิดติดใจ
ถึงใจ............ได้รู้ธรรม
ปฏิบัติบำ-.......เพ็ญเพียรเป็นกวี
เรียนคุณ พิมล
สองเรื่องที่คุณว่า คือวัด และกวี ก็เข้าเค้าแห่งชีวิตแล้วครับผม
แต่งกลอนได้ยอดเยี่มมากครับ อาจารย์ โสภณ ต้องขอคารวะด้วยความเคารพ อ่านแล้วซึ้ง ไพเราะในเบื้องต้น ท่ามกลาง และไพเราะในที่สุด นี้คือความงามของภาษากวีอย่างแท้จริง บางครั้งเราเขียนเป็นบทกวีได้อย่างแปลกประหลาดอัศจรรย์ใจตนเอง บางครั้งก็เรื่อยเปื่อยไปตามอารมณ์ แต่บางครั้งก็ต้องการให้เห็นเป็นสาระนิทานคติธรรมสนุก อ่านแล้วสุขใจอย่างที่อาจารย์เขียนในบทนี้ คนส่วนมากคงชอบอ่านในขณะนี้กระมัง เพราะผมก็ชอบอ่านบทกวีนิทานสั้น ๆ อย่างนี้เหมือนกันครับ
เรียนคุณทวีศิลป์
สำนวน "ไพเราะเบื้องต้นท่ามกลางทีสุด" นี่เป็นสำนวนวัดนะครับ
ขอบคุณนะค่ะอาจารย์ที่เข้ามาเยี่ยมชม
โอ้โห..........ได้รสถึงใจพระธรรมจริงๆค่ะ
สำหรับบทความเรื่องนี้
เรียนอยู่ปี2แล้ว
สาขาอะไร ไม่เห็นแจ้งไว้เลยนะ ชอบบทกวีหรือเปล่า?