เร็วก็ว่าล้ำหน้า พอช้าก็ว่าอืดอาด

       มีบทรำพึงรำพันว่าด้วยการทำงานเมื่อต้องรับบทลูกน้อง

 

 

                   เร็วก็หาว่าลําหน้า       พอช้าก็ว่าอืดอาด

โง่ถูกตวาด                                     พอฉลาดถูกระแวง

ทําก่อนบอกไม่ได้สั่ง                      ครั้นพอทําทีหลังบอกว่าไม่รุ้จักคิด

 

        ผมเอง  เมื่อไม่กี่วันมานี้   ก็รับงานมางานหนึ่งครับ   ยังไม่ค่อยเข้าใจดีว่าจะทำอย่างไร     แต่กำหนดการทำงานมันล่วงเลยมามากแล้ว

 

          ด้วยความกังวัลว่าจะถูกตำหนิว่าอืดอาด   ผมก็เลย "ลุย" ไปเลยครับ   ลุยด้วยตัวเองโดยไม่ถามใคร    

 

       

         ผลปรากฎว่าถูกกล่าวหาว่า "ล้ำหน้า" ครับ    เพราะทำเร็วเกินไป    คนที่กล่าวหาไม่ใช่ "นาย" นะครับ     แต่เป็นคนทำงานด้วยกันนี่แหละ   ผมก็ยอมรับในคำกล่าวหา เพราะมันล้ำหน้าไปจริงๆ

 

 

         นี่แหละครับ   "เร็วก็หาว่าลําหน้า      พอช้าก็ว่าอืดอาด"

 

         ตอนหลังผมเลยมาปรับแผนการทำงานใหม่ครับ  มาเป็น "เร็วอย่างช้าๆ"

 

          นั่นคือ    "เร็วในการเดินหน้า   แต่ช้าในการมีส่วนร่วม"

 

 

          การปฏิบัติในรูปธรรม คือ   ผมก็เดินหน้างานของผมต่อไปโดยไม่รีรอ    แต่ขณะเดินงานไป   ต้องไปถามไถ่คนที่มีส่วนร่วมให้มากๆ ทั้งนาย และ เพื่อนร่วมงาน  ให้เขามีส่วนร่วมในการแสดงความคิดเห็น งานของเราจะได้เดินไปได้

 

        ครับ ผลปรากฏว่า  "งานไปไว อย่างช้าๆ" ครับ

 

        ไม่ล้ำหน้า  และ  ไม่อืดอาด