ความรอบคอบที่ช่วยป้องกันความผิดพลาดในทุกเรื่อง

         เช้าวันนี้ผมไปพบหมอตามนัด ที่โรงพยาบาลโรงเรียนนายเรือ ซึ่งคุณหมอจะนัดผม 3 เดือนครั้ง ก็โรคยอดนิยมสำหรับคนสูงอายุ เบาหวานเจ้าเก่า โรงพยาบาลนี้อยู่ตรงข้ามปากซอยหมู่บ้านที่ผมพักอาศัยอยู่ สาเหตุที่เลือกเพราะเดินทางสะดวก คนไข้ไม่มาก ไม่ต้องเสียเวลารอคิวนานและผมก็ได้รับยาเหมือนกับทุกโรงพยาบาลที่ผมไปรักษา

         หมอที่สอบถามอาการของผมวันนี้ ยังเด็กมาก ๆ คิดว่าเพิ่งจบมา สอบถามเสร็จก็สั่งจ่ายยา และแถมวิตามินรวมมาให้ผมด้วย ขณะรอรับยา เจ้าหน้าที่การเงินให้ผมเอาเอกสารไปเซ็นชื่อ บังเอิญผมไม่ได้เอาปากกาไป จึงต้องไปเซ็นชื่อที่โต๊ะที่เขาจัดเตรียมไว้ให้

         บนโต๊ะมีปากกาชนิดกดปุ่มที่หัวปากกาอยู่ 2-3 ด้ามใส่กระบอกสีน้ำเงิน ข้างโต๊ะมีผู้ชายสูงอายุนั่งรถเข็นอยู่คนหนึ่ง ผมเซ็นเสร็จก็เดินกลับเอาเอกสารไปส่งให้เจ้าหน้าที่การเงิน

         ขณะนั่งรอรับยา ผมหันไปเห็นผู้สูงอายุที่นั่งรถเข็น ท่านหยิบปากกาด้ามที่ผมใช้เซ็นชื่อ กดปุ่มให้ใส้หดไปในลักษณะเลิกใช้ แล้วเอาไปเสียบไว้ในกระบอก วินาทีนั้นผมมีความรู้สึกว่าได้ทำผิดอย่างมากและอายผู้สูงท่านนั้น ผมรีบเดินไปหาท่าน ยกมือไหว้แล้วพูดเบา ๆ ว่าผมลืมจริง ๆ ครับ

         ท่านยิ้ม มองหน้าผมแล้วพูดเสียงแผ่วเบามาก " ไม่เป็นไร พ่อหนุ่มเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่เราต้องฝึกให้เคยชินนะ เพราะจะช่วยให้เราไม่พลาดเรื่องใหญ่โตที่มีความสำคัญมากกว่านี้..."