วันนี้ได้ไปทำกระบวนการที่เรือนจำ เมื่อกลางเดือนที่แล้วได้รับการทาบทามเชิญจากทางเรือนจำจังหวัดยโสธร ซึ่งได้จัดโครงการอบรมและพัฒนาศักยภาพผู้ต้องขังภายใต้ โครงการคืนคนดีสู่สังคม ตามแผนปฏิบัติการไทยเข้มแข็ง ๒๕๕๕ โดยจัดอบรมผู้พ้นโทษซึ่งเรือนจำจังหวัดยโสธรได้จ้างเข้าทำงาน สำหรับข้าพเจ้ารู้สึกชื่นชมในโครงการนี้เป็นอย่างยิ่งเพราะเป็นแนวคิดของการให้โอกาสและการแก้ไขปัญหาเชิงสร้างสรรค์...

รุ่นแรกตามโครงการนี้มีทั้งหมดสิบคน

แต่ละคนได้รับการมอบหมายให้ทำงานในหน้าที่ที่แตกต่างกัน เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เจ้าหน้าที่ธุรการ เจ้าหน้าที่บริการงานทั่วไป พนักงานทำความสะอาด คนขับรถ

เป็นเรื่องของการมีคุณค่า อันเป็นคุณค่าแห่งความหมายของความเป็นมนุษย์

ไม่มีใครในโลกนี้ที่อยากดำรงอยู่อย่างที่ถูกตีตราว่าเป็นคนชั่วตลอดชีวิต ใครๆ ก็อยากได้รับโอกาส แต่อย่างไรก็ตามการมีโอกาสอย่างเดียวไม่พอ ต้องขึ้นอยู่กับความรู้สึกว่าโอกาสที่ตนเองได้รับนั้นมีคุณค่า เมื่อนั้นบุคคลก็จะสามารถใช้โอกาสนั้นได้อย่างเต็มที่

กระบวนการข้าพเจ้าเริ่มต้นให้ทุกคนได้เรียนรู้จักตนเอง โดยเฉพาะในแง่มุมของความดีและมีประโยชน์ ซึ่งส่วนใหญ่สามารถวิเคราะห์และมองหาความดีของตนเองได้ นี่เป็นกิจกรรมของการบ่มเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความดีที่มีอยู่ในจิตใจ เพราะการที่คนเราได้เฝ้ามองและค้นหาความดีที่มีอยู่ นั่นน่ะย่อมส่งผลให้เขาเกิดเป็นความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง และมองเห็นศักยภาพที่ซ่อนอยู่ในชีวิต อันเป็นศักยภาพที่ทรงพลังอย่างยิ่งต่อการดำรงอยู่...

จากนั้น...ให้เริ่มมองเข้ามาในงานของตนเอง ว่าหน้าที่และภาระงานที่ตนเองทำนั้นมีอะไรบ้าง ... การได้ทำสิ่งนี้ทำให้เขาได้ใคร่ครวญและมองเห็นคุณค่าของงานที่ซ่อนเร้นอยู่ จะทำให้มีความตื่นรู้อยู่ในทุกภาระกิจของงาน

พร้อมทั้งเชื่อมโยง...งานที่ทำและมองให้ลึกซึ้งลงไปในหัวใจของงาน ว่าเป็นการงานที่ทำเพื่อผู้อื่นอย่างไรบ้าง การฝึกฝนเช่นนี้จะส่งผลให้หัวใจของคนหน้างานเหล่านี้ "ใช้ใจตั้งไว้ที่งาน"... อันนำไปสู่การได้ฝึกฝนการเจริญสติที่เขาและเธอลงมือทำงานนั้น

ความคิด ความหวัง...อันมาจากใจ

หลายคนบอกเล่าว่า การได้ทำงานครั้งนี้ทำให้ได้สามารถช่วยเหลือครอบครัว และเป็นการเริ่มต้นชีวิต สิ่งหนึ่งที่ข้าพเจ้าได้ร่วมแลกเปลี่ยนด้วยก็คือ... การล้มแล้วลุกขึ้นมาใหม่ นั้นน่ะเป็นสิ่งที่น่าเชิดชูยิ่งกว่ารู้ทั้งรู้ว่าล้มแต่ก็ยังงอมืองอเท้าไม่ลุกขึ้นมาทำสิ่งใดใดให้มีคุณค่าทั้งต่อผู้อื่นและตนเอง

การเรียนรู้ที่เกิดขึ้นในวันนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ได้นำมาสู่การบ่มเพาะทางจิตใจของข้าพเจ้าเช่นเดียวกัน ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะได้มาเจอกับทุกคนที่นั่งล้อมวงกันในวันนี้ และเมื่อได้มาเจอกันแล้ว ก็ไม่อาจที่จะปฏิเสธการเจอครั้งนี้ได้ พึงน้อมลงและปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยความเต็มที่ เต็มใจและนอบน้อมใจอย่างที่สุด...

 

๙ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๕๓

เรือนจำจังหวัดยโสธร