เมื่อวานนี้ไปสอบ กพ.มา ไม่รู้ว่าจะได้หรือเปล่า แต่แน่นอนสิ่งที่ฉันได้จากการไปสอบนั่นก็คือ " มิตรภาพ " ที่ได้จากคนที่ไปสอบด้วยกัน
ฉันได้ไปสอบที่ ร.ร.เทพมิตรศึกษา ซึ่งเป็นโรงเรียนเก่าสมัยเรียน ม.ปลายของฉัน ก่อนเข้าห้องสอบฉันได้พบกับ Mr.สัญญา บัวขาว (ครูสอนพระพุทธศาสนา) ท่านอายุมากแล้วแต่ยังดูสดใสแข็งแรงอยู่เลย
ฉันได้พูดคุยกับท่านสักครู่ ไม่น่าเชื่อเลยว่ารุ่นของฉันจบไปนานแล้ว แต่ Mr. ก็ยังจำรุ่นของพวกเราได้อยู่ ความรู้สึกดีใจและปลาบปลื้มมันแว้บขึ้นมาในใจฉันทันที เมื่อได้รู้ว่า คนเป็นครูแม้ศิษย์จะจบไปแล้ว ก็ใช่ว่าจะจบกันไป ความห่วงใยและความผูกพันธ์ที่ครูมีให้นั้นยังคงอยู่เสมอ
เมื่อฉันได้เจอเหตุการณ์นี้ ทำให้ฉันฉุกคิดได้ว่า ในฐานะที่เราเป็นศิษย์ เมื่อเราจบจากสถาบันนั้น ๆไปแล้ว เราได้มีความรู้สึกเหมือนที่ครูมีให้กับเราหรือไม่
สำหรับเหตุการณ์เมือวานนี้ ไม่ว่าฉันจะสอบผ่านหรือไม่ ฉันเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจากการไปสอบมันคุ้มค่าและทำให้ฉันคิดอะไรได้อีกเยอะเลยทีเดียว
เป็นไงบ้างไปสอบทำได้หรือได้ทำจ๊ะ
ความเป็นครูไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำของเราหรอกค่ะจบไปแล้วเราก็ยังจำครูของเราได้แม้ว่าบางคร้งเราโตขึ้นครูจำเราไม่ได้แต่เราไม่เคยลืมครูของเราเลย
ครูจะดี จะร้าย ดีเพราะท่านเมตตา เอ็นดูเรา ร้ายเพราะอยากให้เรามีวินัย ได้ดีในอนาคต (จงสู้ต่อไป ไอมดแดงV3 อิอิอิ)