สวัสดีครับ

........กลับมาอีกครั้งกับ บันทึกของสุทธิรัก พอดีได้มีโอกาสเปิดอ่านบทความในโลกอินเตอร์ แล้วไปเจอบทความหนึ่งที่ชอบมาก เลยหยิบมาฝากท่านผู้อ่านครับ

........1. เราไม่ได้มีชีวิตเพื่อการเฝ้านั่งเสียใจร่ำไห้ หรือ พูดถึงแต่สิ่งที่เราทำผิดพลาดในอดีต รู้จักให้อภัยตัวเองในสิ่งที่เราทำผิดพลาด แล้วไม่นึกถึงมันอีก

........2. เรียนรู้ที่จะให้อภัยผู้อื่น ในสิ่งที่เขาทำผิดพลาดในอดีต แล้วไม่พูดถึงมันอีก

........3. การปล่อยวางไม่ใช่เป็นการยอมแพ้ ตรงกันข้าม เป็นการเสริมสร้างความแข็งแกร่งจากส่วนลึกของหัวใจของเราวันละน้อย เพื่อเอาชนะความอ่อนแอ

........4. ชีวิตไม่ได้เติบโตจากการทำให้ทุกสิ่งได้ดั่งใจของเรา แต่เป็นการยอมรับทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตของเราอย่างกล้าหาญ รักและเข้าใจทุกสิ่งที่เราได้ตัดสินใจทำลงไปทุกครั้ง

........5. เรียนรู้ความจริงว่าเราไม่สามารถบังคับผู้อื่นให้คิดและทำในสิ่งที่เราต้องการได้
เพราะแม้แต่ตัวเราเอง ยังทำให้เป็นอย่างที่เราต้องการไม่ได้เลย

........6. อย่าเสียเวลาคิดแค้นเคืองโกรธในการกระทำของผู้อื่นที่ส่งผลให้เราทุกข์ใจ ให้อภัยเขาเสีย และหากอยากรู้สึกดีขึ้น ก็นึกถึงคำสอนในพุทธศาสนาว่า ใครทำกรรมใดไว้ ผู้นั้นย่อมได้รับผลนั้นได้ด้วยตนเอง

........7. วัตถุหรือภาพลวงตาภายนอกไม่เคยสามารถเติมเต็มหัวใจใครได้
การตั้งหน้าตั้งตาหาวัตถุ หรือความพึงพอใจจากการประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน
เพื่อหวังว่าจะทำให้เรารู้สึกเต็มและมีความสุข นั่นเป็นแค่ฝันลมๆแล้งๆ การรับวัตถุทำให้เรามีความต้องการไม่รู้จบ ขณะที่การได้รับความรักความเข้าใจจากคนที่รักอย่างเต็มเปี่ยมจะทำให้เรามีหัวใจที่ "เต็ม" จนไม่ต้องไขว่คว้าหาวัตถุมาเติมเต็มหัวใจอีก


*****************

บางตอนจากหนังสือ "เข็มทิศหัวใจ"

ศิริรัตน์ ณ พัทลุง ต.สุวรรณ

....ครับ จากข้อความข้างต้น คงพอที่จะชี้ทางให้ท่านผู้อ่านที่ยังหาเข็มทิศหัวใจไม่เจอ ได้ใช้เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตนะครับ

........สำหรับผมแล้ว มีคติประจำใจไว้แล้วครับ ว่า "ชีวิตที่มีความสุข คือการที่ทำให้คนอื่นมีความสุข" เป็นคติประจำใจที่ผมใช้มาตลอด มีความสุขกับการที่ทำให้คนอื่นมีความสุข เท่านี้ชีวิตของผมก็มีความสุขแล้วครับ

........แล้วท่านล่ะ มีวิธีการใดครับที่ทำให้ตัวเองมีความสุข  มาแชร์ความคิดกันนะครับ

สุทธิรักครับ