ขอมอบกลอนเป็นกำลังใจแด่อาจารย์ผู้มั่นคงในการปลูกฝังระบียบวินัยแก่นักเรียนอย่างยิ่งยวดค่ะ
...
หนูยังเด็กครูชอบดุหนูผวา
ครูถามว่า “ระเบียบวินัยอยู่ตรงไหน?”
หนูหน้างอครูขี้บ่นหนูขัดใจ
คิดอยากไปจากตรงนี้ที่มีครู
ครั้นมองย้อนกลับมา ณ ที่เก่า
ทุกทุกก้าวทุกทุกย่างข้างข้างหนู
ใครกันที่ประคับประคองอย่างเอ็นดู
ใครกันปูทางเดินให้ก้าวไป
คำตอบคือ...คุณครู แน่ถนัด
ยังแว่วชัด “ระเบียบวินัยอยู่ตรงไหน?”
ตรงทางเดินที่พวกเราก้าวเดินไป
ระเบียบวินัยเบ่งบานสง่างาม
วันนี้หนูเข้าใจแล้วว่า อาจารย์ถามถึงระเบียบวินัยบ่อยๆเพื่อให้นักเรียนมีระเบียบวินัยอยู่ในจิตสำนึก อาจารย์ ดุ บ่น และเข้มงวดกวดขันนั้น แท้จริงแล้วคือการประคับประคองประคบประหงม ให้นักเรียนทุกคนก้าวเดินในหนทางแห่งการเรียนรู้นี้ได้อย่างมั่นคง
และเหตุที่อาจารย์ต้องทำทุกอย่างที่นักเรียนซึ่งเป็นเด็กอย่างพวกเรารู้สึกขัดใจจนต้องทำหน้างอ นั่นก็เพื่อเราจะได้โตเป็นผู้ใหญ่ที่สามารถดูแลตัวเองได้
ส่วนผลที่ได้คือเด็กอย่างพวกเราเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นและความมีระเบียบวินัยเบ่งบานอย่างสง่างามในท่ามกลางหนทางแห่งการเรียนรู้นี้และเบ่งบานอย่างยั่งยืนไปจนชั่วชีวิต
สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ครับ ดูจากสาระที่นำมาลงบันึกแล้วแสดงให้เห็นว่าเตรียมการมานานที่เข้ามาสู่ชุมชนแห่งนี้ เธอน่าจะเป็นนักเรียนของ ญส.คนแรกที่ได้เข้ามาในชุมชนแห่งนี้ ดูจากสาระที่นำมาแบ่งแล้วมีแววว่าจะมีเพิ่มมาเรื่อย ๆ ขอให้เป็นไปตามแนวทางที่ส่งมานี่แหละ ขอบใจที่ร่วมแบ่งปันจากครูที่เธอรู้จักครับ
สวัสดีค่ะท่านผอ.ธนา ขอบพระคุณสำหรับความคิดเห็นแรก ขอบพระคุณที่ให้กำลังใจในการเขียนบันทึกเรื่องราวเหล่านี้ ขอบพระคุณสำหรับความกรุณาที่ให้ลูกศิษย์เสมอมา
กำลังใจจากครู เป็นแรงบันดาลใจที่สำคัญให้น้ำค้างน้อยหยดนี้ได้เห็นคุณค่าของตัวเองค่ะ
ชอบกลอนที่เขียนมากค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ