ห่างหายจากการเขียนบันทึกลงบล๊อกไปซะนานพอควร    ได้รับคำถามไถ่จากผู้แนะนำให้ทำบล๊อกอยู่บ่อย ๆ ว่า "เมื่อไหร่จะเขียนบันทึกลงบล๊อกบ้าง  บล๊อกเราน่ะหายเงียบไปเลยนะ  ไม่เห็นเขียนเพิ่มเลย"   

          วันนี้ก็เลยเขียนบันทึกนี้ขึ้นมาเป็นกลอนง่าย ๆ ในวันสบาย ๆ ตามประสาคนเหงา ๆ เพราะไม่ได้เจอกับกลุ่มเพื่อนซี้มานาน   ออกแนวบ่นถึงอาการอยากไปโน่น  อยากทำนี่ที่ผู้เขียนและกลุ่มเพื่อนซี้เคยทำร่วมกัน   อ่านไปแล้วอาจจะดูเหมือนเด็ก ๆ ที่พยายามต่อรองโน่นนี่  เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ  "เป็นแบบนั้นไม่ได้  เอาแบบนี้ก็ได้นะ" อะไรทำนองนี้    ^__^   แต่บทสรุปสุดท้ายก็อดอยู่ดี  อิอิ...   เรื่องราวจะเป็นอย่างไรลองอ่านดูนะคะ

 

วันจันทร์นี้ตอนเที่ยงเธอว่างไหม
ฉันอยากไปกินส้มตำลาน บธ.
รสชาดจะอร่อยอยู่ไหมหนอ
เสร็จแล้วกินผลไม้ต่อ...เป็นไง

ถ้าวันจันทร์ตอนเที่ยงเธอติดงาน
ไว้เย็นวันอังคารก็คงได้
แต่เปลี่ยนเป็นนั่งร้าน e-milk ไหม
ร้านเดิมไง...ฉันอยากกินไอศครีม

แต่ถ้าเย็นวันอังคารเธอไม่ว่าง
ไว้กลาง ๆ สัปดาห์ล่ะได้มั๊ย
เป็นช่วงค่ำวันพุธเธอว่าไง
อยากชวนเธอไปนั่งกินน้ำชา

ว้า...ค่ำวันพุธเธอมีนัด
งั้นเป็นวันพฤหัสฯจะได้ไหม
ไว้ประมาณช่วงเย็น ๆ หน่อยก็ได้
อยากไปนั่งกินอะไรชายทะเล

แล้วถ้าเป็นเย็นวันศุกร์นี้ล่ะจ๊ะ
ฉันอยากกินหมูกระทะเธอว่างไหม
ตรงสามแยกวชิรามีร้านใหม่
ยังไม่เคยไปกินด้วยกันเลย

รึจะเป็นบ่ายวันเสาร์ก็ดีนะ
ไปเดินเที่ยวไดอาน่ากันซักวัน
ไม่ได้ดูหนังด้วยกันตั้งนาน
ไปดูหนังมัน ๆ สักเรื่องนึง

รึเป็นเช้าวันอาทิตย์พอว่างไหม
ไปเดินดูกล้วยไม้ด้วยกันนะ
ก็ตลาดนัดวันอาทิตย์ไงจ๊ะ
แวะดูปลาต่ออีกนิดไม่ว่ากัน

เฮ้อ...ทั้งหมดนี้คงเป็นไปไม่ได้
เธออยู่ไกลแสนไกลได้แค่ฝัน
อยากไปโน่นอยากทำนี่ไปวัน ๆ
สุดท้ายได้แต่ฝันอยู่ฝ่ายเดียว