คือเสี้ยวแวบมุมคิดหนึ่งในการคุยกันที่ผ่านพบเลยไปแล้วแล...

ย้อนรอยห้าวันที่ผ่านพบ..?

ช่วงชีวิตกับการเดินทางภายใน 5 วันที่ผ่านมาเป็นช่วงเทศกาลเข้าพรรษาในปี 2553 ซึ่งได้พบกับผู้คนมากหน้าหลายตาและเก็บมุมคิดอันเป็นเสี้ยวแต่ละชีวิตที่ผ่านพบเหล่านั้นมาเรียงถ้อยร้อยเป็นบันทึกนี้...

ยามเย็นย่ำค่ำ  ของวันศุกร์ที่ผ่านไปแล้วยูมิมีเป้าหมายไปนอนในเขตเมืองคอน...

ตอนเช้าตรู่ได้เดินทางไปทำหน้าที่เป็นอาจารย์พิเศษพบบรรดานิสิต ป. โท ของ ม. มจร. วข. นครศรีธรรมราช จำนวน 40 รูป/ คน  เราเริ่มวิเคราะห์เจาะประเด็นเห็นธรรมที่อิงอาศัยซึ่งกันและกันของสรรพสิ่งทั้งหลายซึ่งล้วนอยู่ในกรอบของกาละและเทศะหรือทุกสิ่งล้วนอยู่ในฝ่ายโลกียะทั้งนั้น...

เราร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันตั้งแต่เช้าจนมาถึงราวบ่าย 3 โมงนั้นแล  แล้วยูมิจรไปนอนที่บ้านริมทะเลฝั่งอ่าวไทย  อยู่ที่นั้นพบบรรดามวลญาติที่มารวมกันมาคุยกันนาน ๆ เจอกันก็มีเรื่องคุยมากหน่อย...

        บางช่วงคุยกันว่า...การที่คนเราทำงานประจำจันทร์ยันศุกร์นี้ก็สนุกในวัยต้นไปจนถึงวัยกลางคน  พออายุเข้าวัยทองไปแล้วเริ่มเกิดมุมคิดบางอย่างเช่น...

งานจะผูกมัดตัวเราอย่างมีคนเคารพนับถือกันมาก ๆ  4 คนอยู่ไกลกันคนละภาคเลยดันมาตายเรียงวันแล้วเราจำเป็นต้องไปงานเหล่านี้ก็ไปไม่ได้เพราะติดงานไงละ...

คือไม่มีอิสระที่จะเดินทางไปไกล ๆ และบ่อย ๆ เพราะงานในหน้าที่ก็ล้นมืออยู่แล้ว...

        บางคนจึงมองว่าเราควรทำงานในหน้าที่ให้ถึงจุดความพอดีแล้วปลดตนเองเป็นนายตนเองอย่างเป็นอิสระก็จะดีไม่น้อยเลยนะนี่...

        ถ้าคนเราก้าวไปถึงความพอดีในการดำเนินชีวิตเป็นอยู่อย่างพอเพียงได้แล้วคงมีความสุขกายสบายใจไม่น้อยเลยนะนี่...และนี้คือเสี้ยวแวบมุมคิดหนึ่งในการคุยกันที่ผ่านพบเลยไปแล้วแล...