“เชิญค่ะ เชิญค่ะ ข้างหน้ายังว่าง”

น้ำเสียงกังวาลใสของ ดร.นิภาพร ลครวงศ์ หรือ อาจารย์กะปุ๋มของชาว R2R เชิญชวนผู้ร่วมประชุมเข้ามาร่วมรับฟังแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในห้อง Happiness R2R

ที่นั่งโดยส่วนใหญ่ถูกจับจองกันแล้ว เหลือเพียงแถวหน้า และเก้าอี้ว่างไม่มากนักกระจายในห้องประชุม ที่ถูกจัดแบบล้อมวง ไม่มีโต๊ะมากั้นกลาง เก้าอี้ต่อเก้าอี้ เรียงร้อยล้อมวง พร้อมสำหรับสุนทรียสนทนา

“เชิญค่ะ เชิญค่ะ เราต้องเดินเป็นเพื่อน”

คำพูดเชิญชวนพร้อมหยอกล้อผู้เข้าร่วมประชุม ส่งผลให้ทั้งห้องเบิกบาน แม้กระทั่งทีม organizer ที่คอยอำนวยความสะดวกในห้องรู้สึกสดชื่นคึกคัก และชื่นชมความเบิกบาน การทักทายผู้ร่วมประชุมเริ่มก่อนเวลาเกือบสิบห้านาที เพราะผู้ร่วมประชุมมาเร็วจนอาจารย์กะปุ๋มแซวว่า

“เหมือนมารอดูหนังกลางแปลง”

 

“อ้าว พี่ด๊อทก็มา"

เป็นผู้มีความมุ่งมั่นและมีฉันทะมาก ๆ เจอครั้งแรกพี่ด๊อทบอกว่า

“อาจารย์พี่ด๊อท อยากทำ”

โอ้โห มาทีเดียว ส่งเรื่องเลย ปรากฎว่าได้รับคัดเลือก อะเล่าหน่อย ๆ

 

 

ทำเรื่องการตรวจคัดกรองมะเร็งปากมดลูก พออ่านงานวิจัยบ่อย ๆ มันเหมือนหนังซีรี่เกาหลีนะคะ

พอเจออะไรผิดปกติแล้ว เจอปัญหาอะไร ก็ต่อยอดไปเรื่อย ๆ

ทำเสร็จแล้วก็ตามไปเรื่อย ๆ ตามไปตามมา มาเจอว่าเจอในผู้ป่วย HIV

ลูกก็จะเชียร์ว่า “แม่เหมือนคุณครูสอนสุขศึกษาเลยค่ะ”

 

ระหว่างรอเวลาและความพร้อม ดร.กะปุ๋ม ชวนผู้ร่วมประชุมมาแลกเปลี่ยน ทักทายอย่างคุ้นเคย แล้วก็เกริ่มนำว่า

จริง ๆ แล้วทั้งห้าท่านที่เชิญมานี่อาจจะไม่ใช่สมบูรณ์แบบที่สุด แต่ ณ ตอนนี้ก็คือ ว่าทุกท่านเสียสละที่จะมาบอกเล่าเรื่องราวของการ เป็นสาวเชียร์

อาจารย์สมศักดิ์ ท่านจะใช้คำว่า “สาวเชียร์”

อาจารย์วิจารณ์เป็น “ป๋าดัน”

กะปุ๋มเป็น “สาวเชียร์ R2R” ไม่ใช่เบียร์นะคะ ถ้าหุ่นอย่างนี้ เชียร์เบียร์ไม่ได้ต้องเชียร์ R2R อย่างเดียว

 

เดี๋ยวขออนุญาตแนะนำตัวอีกครั้งนะคะ ชื่อนิภาพร ลครวงศ์ จากโรงพยาบาลยโสธร ส่วนใหญ่คนจะรู้จัก กะปุ๋ม บางทีเขาคุยกันเองเขาถามว่า

 

“รู้จักอาจารย์นิภาพรไหม”

“ไม่รู้จัก”

แต่พอถามไป ๆ

 

“อ้อ อาจารย์กะปุ๋มนะเอง”

 

เพราะฉะนั้นชื่อจริงอย่าไปจำมาก เหนาะคุณดิเรกเหน๊ะ แฟนพันธุ์แท้สองปีซ้อน

 

ปีที่แล้วเจอคุณดิเรกประทับใจมากวิ่งมาไกลเลยนะ แล้วใช้คำว่า ถลามาเลยแล้วพูดว่า

“อาจา...............รย์ อาจารย์กะปุ๋ม”

(น้ำเสียงลากยาว)

เราก็มองหน้า คุณดิเรกมาแบบปีติมาก หัวใจพองโตมาก

คำแรกเราถาม

“มาสายใครค่ะ”

เราแซวเล่น ๆ คุณดิเรกบอกว่า

“ผมเกิดแรงบันดาลใจ”

แล้วทำวิจัยขึ้นมา แล้วก็ได้รับคัดเลือกเป็นต้นแบบงานวิจัย R2R ดีเด่น ของระดับปฐมภูมิ หลังจากนั้นหนึ่งปี ก็หายไป

อยู่ ๆก็โผล่ขึ้นมาใน blog gotoknow

 

“อาจารย์จำผมได้ไหมครับ”

 

“เราคงจำได้หน่ะนะ ฮ่า ๆ”

 

พอมาอีกที อ้าว ได้รับรางวัล

 

หายเงียบไป ไม่ใช่ไปทำอะไร ไปทำ R2R ต่อ

 

คือ จะแนะนำวิทยากรนะคะยังไม่เข้าเรื่องเลย
จะแนะนำวิทยากรค่ะ แต่หันไปเจอใครเราก็รู้สึกดี เหมือนเจอเครือญาตินะคะ

ช่วงเวลาแห่งการทักทายผู้ร่วมประชุมและเกริ่นนำเข้าสู่บรรยากาศแลกเปลี่ยนเรียนรู้ บรรยากาศเต็มไปด้วย ความเบิกบาน อบอุ่นและเป็นกันเอง