(Website APN Nurse Anesthetist)
ไม่บ่อยครั้งนักที่ “หนู” จะได้มีโอกาสเข้าร่วมกิจกรรมเชิงวิชาชีพพยาบาลกับสภาการพยาบาล
จำได้ว่าครั้งแรกเมื่อคราวประชุมวิจัยทางการพยาบาลแห่งชาติ ครั้งที่4 เมื่อปลายปีที่แล้ว
ครั้งนั้น “หนู” กระเสือกกระสนไปด้วยความรู้สึกลึกๆว่าอยากกลับมาสู่ครอบครัว มาดูว่าพี่ๆน้องๆอยู่กันอย่างไร ไปกันถึงไหนแล้ว ในขณะที่ “หนู” อยู่เหมือนลูกกำพร้า... คราวนั้น หนูเห็นแล้วว่า “หนู” ฝีมือยังห่างไกล
คราวนี้มีหนูมีโอกาสเข้าร่วมกิจกรรมการประชุมวิชาการการปฏิบัติการพยาบาลขั้นสูงแห่งชาติครั้งที่ 1 “หนู” ได้กลับมาหาพี่ๆน้องๆอีกครั้ง
เมื่อหลายปีก่อนหนูเคยเอ่ยปากถาม ?
หนูเคยถามแม่ว่า “หนูจะอยู่ยังไง?...” แม่ตอบว่า “ให้ไปถามพ่อ...เพราะหนูทำงานกับพ่อ”
เวลาต่อมา
หนูเจอพ่อก็เอ่ยปากถามพ่อว่า “หนูจะอยู่ยังไง?...” พ่อบอกว่า “ให้ไปถามแม่...เพราะทะเบียนหนูอยู่กับแม่”
สุดท้าย หนูก็ต้องหันกลับมาพึ่งตนเอง พยายามยืนหยัดบนลำแข้งของตนเอง... หนูได้เรียนรู้ชีวิตมากมายและสุดท้ายหนูก็ค้นพบ KRISUM Model ที่หนูได้จากประสบการณ์ชีวิต... ชีวิตหนูจึงเป็นได้ดั่งเช่นทุกวันนี้
ตอนนี้หนูเห็นพ่อกับแม่จับมือกัน แม่ให้หนูได้มีโอกาสเป็น APN เช่นพี่ๆน้องๆ
แม่ให้โอกาส “หนูขึ้นเวที” เช่นเดียวกับพี่ๆน้องๆทั้งๆที่แม่ไม่เคยเห็น “ฝีมือของหนู”กับตาของแม่สักครั้ง... แต่แม่คงมีความเชื่อมั่นใน “ศักยภาพของหนู” และหนูก็แสดงให้ปรากฏในงานของแม่
หลังลงจากเวที มีเพื่อนของแม่เดินเข้ามาแล้วกล่าวชื่นชมหนูว่าหนูพูดได้เยี่ยมมาก ดีมาก หลายคนรู้จักKRISUM Modelของหนู
...เท่านี้ “ชีวิตของหนู” ก็ดูจะมีความสุขขึ้นแล้ว...
หนูได้เห็นรอยยิ้มที่อบอุ่นของแม่ คำกล่าวชมของเพื่อนๆของแม่จะเป็นพลังขับให้หนูพยายามต่อสู้...ด้วยความรู้สึกไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป
อ.สมจิต หนุเจริญกุล
อ.วิจิตร ศรีสุพรรณ และ อ.จินตนา ยูนิพันธ์
อ.สุจิตรา ลิ้มอำนวยลาภ
ขอบคุณ “แม่ๆของหนู”
เดือนหน้า... “หนู” จะไปหาพ่อ แล้วหนูจะกลับมาเล่าให้ฟัง
จาก "หนู" เองค่ะ
(ตอนนี้ "หนู" มีบ้านอยู่ ที่นี่ค่ะ http://portal.in.th/apnnurseanes/pages/13254/ )
ขอชื่นชมค่ะ เพื่อนร่วมทาง
ตอนนี้หนูก็มีทั้งพ่อและแม่แล้วใช่ไหมคะ ยินดีด้วยจริงๆๆ
พี่ขอเล่า Impress ครั้งแรกของพี่ต่อคุณติ๋ว
ตอนแรกเลยที่พี่เคยเห็นติ๋วในที่ประชุม HA ใน รพ เรา
พี่เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ลปรร อย่างกล้าหาญ
พี่ก็นึกในใจว่า เธอคนนี้เป็นใครนะ
เธอเป็นหมอ หรือ เธอเป็นใคร น่าจะไม่ใช่พยาบาล
ต่อมาพี่รู้ว่า เป็นพยาบาลวิสัญญี พี่ก็รอชื่นชมคุณติ๋วเสมอ
มาวันนี้เราร่วมทางสายเดียวกัน คือ APN
คุณติ๋วยังเป็น APN ที่แท้จริงตาม model ที่สภาฯอยากให้เป็น
ส่วนกลุ่มพี่ๆที่เป็น dual function ยังเดินเลียบๆๆไปด้วยเท่านั้น
บางครั้งกลุ่มพี่เอง ยังจะดูห่างๆออกมาด้วยซ้ำ
แต่อย่างไรก็ตาม พวกเรายังต้องร่วมกันพัฒนาวิชาชีพต่อไปนะคะ
สวัสดีค่ะ พี่แก้ว
สวัสดีค่ะ
สอบถามหน่อยค่ะ
การวางยาสลบเพื่อผ่าตัด ซึ่งใข้เวลาประมาณ 4 - 5 ชั่วโมง เมื่อฟื้นขึ้นมาจะมีผลกระทบ กับสมองหรือเปล่าคะ เพราะอายุมากแล้วเช่น สมองช้าลงไม่ใช่สมองเสื่อมนะคะ นึกอะไรไม่ค่อยออก เวลาจะพูดเหมือนติดขัด อ่านหนังสือก็รู้สึกว่าจะอ่านได้ช้าลง สมองไม่แล่นเหมือนก่อนผ่าตัดค่ะ
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณ "ไม่แสดงตน [IP: 118.172.181.94]"
* อากาศเปลี่ยนแปลง..ไม่ฉะบาย..ไอเล็กน้อย..แต่ใจยังสู้สู้
* ติดตามให้กำลังใจท่านพี่เป็นระยะ แฮะๆๆๆ
* ขอตอบคำถามด้วยนะ.......เท่าที่ทำงานดมยามา (25ปี) ถูกถามคำถามนี้บ่อยๆ ความจริงคือ ไม่มีหลักฐานยืนยัน แต่พบว่าช่วงแรกอาจมีการหลงลืมบ้าง แต่ในที่สุดก็เป็นปกติ ต้องดูสาเหตุอื่นๆร่วมด้วย โดยเฉพาะปัจจุบัน มีเทคนิคและยาที่มีความปลอดภัยสูง
ผู้ป่วยมักไม่ค่อยพบอาการเหล่านี้.....ถ้าเป็นไปได้การใช้ยาชาเฉพาะที่จะช่วยได้เยอะ...ขณะนี้ คงดีขึ้นมากนะคะ ขอบคุณสำหรับคำถามดีๆ(แทนพี่ติ๋ว)
* เห็นรูปสวยๆของทุกคนแล้ว ..คิดถึงเจ้าอ้อม..คงอิจฉาตาลุเป็นไฟ ฮิๆๆๆๆ
* สวัสดีค่ะ
* สิ่งที่ยากที่สุดในวิชาชีพพยาบาล คือ การจัดสมดุลให้พอดีและเหมาะสม ระหว่าง แพทย์กับผู้ป่วย
* แต่ วิสัญญีพยาบาล ต้อง จัดสมดุลของ ศัลยแพทย์ วิสัญญีแพทย์ พยาบาลช่วยผ่าตัด พยาบาลประจำหอผู้ป่วย ตัวผู้ป่วยและญาติ...มันท้าทายมากนะ ....แต่พวกเราก็ทำมาแล้ว และจะทำให้ดียิ่งๆขึ้น เย้เย้
* ท่านพี่ว่าหนู(อีกตัวหนึ่ง) ..จะบ้ามั๊ย
แม่กระดังงาน้องรัก
เท่มะ....สุดเท่...ขอบอก
แม่กระดังงา...
ถ้าอยากจะรู้คำตอบว่า "หนู" อีกตัว "บ้า" รึเปล่า ...รอให้เจ้าตัวมาตอบเองดีกว่า..อิอิ
จากซ้าย น้องเจี๊ยบ(ศศิวิมล) ขอนแก่น, น้องเจี๊ยบ(แขไข)โคราช, น้อง...(ชื่ออะไรน้า...แย่จริงเรา ดูซิ..ติดอยู่ริมฝีปากนี่เองขอโทษน้องมากๆค่ะ เดี๋ยวนึกได้จะมาบอกนะคะ)โคราช และน้องนี(สุธันนี)ขอนแก่นค่ะ
ภาพนี้...บางคนสวยสุด...ขอบอก...อิอิ