วันนี้ช่วงเวลาอาหารว่าง น้องนิสิตปี 1 คนหนึ่งเข้ามาคุยกับผม และถามว่่า

 

"พี่ครับทำอย่างไรถึงอยู่กับเพื่อนใหม่ๆได้อย่างมีความสุขใน 4 ปีครับ"

 

ฟังแล้วก็งงๆทำไมถามเช่นนี้้นะ

 

ในความคิดเห็นส่วนตัว การจะอยู่ร่วมกันนั้นนะครับ แรกเริ่มต้องเฉยๆ ลืมสิ่งที่เราเคยเป็น ดูท่าทีของกันและกัน ศึกษาเรียนรู้กันและกัน (ไผเป็นไผ ใครคิดอย่างไร ชอบทำอย่าง ศึกษากันและกัน ในช่วงเวลาแรกเริ่ม)

 

แต่..แต่ ในทางตรงข้ามกันเริ่มจากใครบางคนไม่รู้ ไม่คิดจะศึกษาและเรียนรู้เพื่อที่จะอยู่ร่วมกันอย่างกู่สร้างสรรค์พัฒนา

 

เกิด..การเรียกร้อง อย่างนั้นอย่างนี้ นำสิ่งที่เคยปฏิบัติ เอาความคุ้นชินในอดีต  มาบอกกล่าว..ต้องอย่างโน้นอย่างนี้ ซึ่งถูกหรือไม่ถูกผมไม่รู้ได้ 

 

แล้วถามว่า..ผู้น้อย ผู้ไม่สิทธิ์..ผู้ไม่มีทางเลือก จะทำอย่างไร ? (ให้เกียรติกันและกัน ตามรัฐธรรมนูญไทย ทุกคนมีคุณค่า ทุกคนมีศักดิ์ศรี ไม่ว่าฐานะหรืออะไร ทุกคน เหมือนกัน)

 

คำถามสำหรับผม คือ ทำไม ? ผมไม่เข้าใจ ?

 

ความเปลี่ยนแปลง ผมว่าทุกคนยอมรับได้ แต่ต้อง "พบกันครึ่งทาง" ค่อยเป็นค่อยไป หาเวทีคุยกันให้มากๆ ลืม Need หรือ ลืมนิสัยความเป็นตัวตนของเราบ้าง คุยกันให้มากๆและมากๆ

 

พยามเอาใจเขามาใส่ใจเรา ตั้งมั่นใจความมุ่งหมายของ กลุ่ม ผมเน้นนะครับ กลุ่ม ความเป็นทีม

 

ถามผมตอนนี้ กับโจทย์ที่มีคนถามว่า "การจะอยู่ด้วยกันแบบมีความสุขและยั่งยืนนั้น เริ่มจากอะไร?"

 

ผมก็ไม่มีคำตอบที่สำเร็จรูปหรอกครับ ว่า การอยู่ร่วมกัน และเรียนรู้ร่วมกัน จะเริ่มจากอะไร?

 

ถ้าจะให้ความคิดเห็นส่วนตัว แบบส่วนตัวนะครับ ผมจะให้คำสำคัญ โดยส่วนตัว 3 คำ คือ

 

1.เอาใจเขามาใส่ใจเรา

 

2.ลืมฐานะบทบาทกันบางครั้งบางที

 

3.ช่วยเหลือเกื้อกูล ไม่พูดลับหลังกัน ต่อหน้าแบบสร้างสรรค์ดีกว่า

 

สุดท้ายผมว่าถ้าขาดคำ 3 คำนี้

 

ความยั่งยืน sustianable จะไม่เกิด

 

จะเกิดภาวะที่เรียกว่า beta (สมองอยู่ในภาวะความถี่สูง) พูดง่ายๆ คือ เหมือนสัตว์บาดเจ็บ เกิดภาวะหวาดระแวงต่อสิ่งรอบข้าง (อ่านจาก ดร.วรภัทร์ ภู่เจริญ)

 

กู่สร้างสรรค์ พัฒนา ครับ พูดตรงๆ

 

เหมือนเพลงวัยรุ่นที่ดัง นักร้อง บี พีระพัฒน์ วันไหนที่ไม่มีเวทีพูด

 

อยากให้น้องคนนั้นได้อ่านบันทึกที่ผมอยากบอกนะครับ

 

ผมไม่ใช่คนที่เก่ง ไม่ใช่คนที่มีความคิดแข็งกร้าว แต่คนตรงๆ พูดตรงๆ ไม่ลับหลัง

 

อยู่บนการเรียนรู้ซึ่งกัน บนเหตุและผล และมีขอบเขตของความคิด

 

อยู่ในบริบทของสมดุลของชีวิต ครับ

 

ร่วมกู่สร้างสรรค์พัฒนา 555

 

หยิน และ หยาง