"หัวโขนที่ถูกถอด" บันทึกนี้ ผู้เขียนขอมอบให้กับพ่อบ้าน ซึ่งได้รับราชการมาตั้งแต่ วันที่ 1 พฤษภาคม 2513 - 1 ตุลาคม 2553 รวมเวลารับราชการ จำนวน 40 ปี 5 เดือน รับใช้ราชการในการบริหารราชการแผ่นดิน นับว่านานพอสมควร...ครอบครัวเราสำนึกในบุญคุณของแผ่นดินอยู่เสมอ... นับจากวันที่ 1 พฤษภาคม 2513 พ่อบ้านได้รับบทบาทในตำแหน่งหน้าที่การงาน...เปรียบเสมือนทางราชการมอบหัวโขนให้แสดงบทบาทเป็นตัวละครตัวหนึ่งที่สังกัดอยู่ในกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ (สำนักงานปลัดกระทรวง) และกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ กรมส่งเสริมสหกรณ์...เนื่องจากมีการยุบ ปรับปรุง กระทรวง ทบวง กรม... มาบัดนี้...ถึงเวลาที่การแสดงละคร ได้สิ้นสุดลงแล้ว ณ วันที่ 1 ตุลาคม 2553...ซึ่งถือว่าพ่อบ้านได้คืนหัวโขนตัวละครตัวนี้ให้กับส่วนราชการ...และต้องไปรับบทบาทเป็นพ่อบ้าน...โดยไปประกอบอาชีพอื่น...ที่ครอบครัวเรามองหาลู่ทางไว้แล้ว ตั้งแต่ตอนครอบครัวเราเริ่มต้น...ได้วางแผนชีวิตหลังเกษียณไว้แล้วว่า...ควรทำอะไรบ้าง?... หลังจากที่เกษียณแล้ว...นับว่าเป็นการกลับเข้าสู่สถานภาพเดิม...จากที่ที่เรามา... "คนเรามาทางไหน...ก็กลับไปทางนั้น"...
มาชื่น มาชม มาส่งกำลังใจ กับช่วงชีวิตหลังเกษียณ ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะ
ปูได้ไปสัมผัสวิถีชีวิตของรุ่นพี่เกษียณที่พัทลุงแล้ว แบบน่าพิสมัยมากๆ ค่ะ ;)
สวัสดีค่ะ...น้อง poo...
ขอต้อนรับน้องใหม่วัยเกษียณอายุค่ะ..ขอให้มีความสุขตามที่ตั้งใจไว้นะคะ..มีประสบการณ์ส่วนตัววัยเกษียณมาฝากค่ะที่นี่ค่ะ :
http://gotoknow.org/blog/nongnarts/236896
สวัสดึค่ะ...พี่นงนาท...
คุณบุษยมาศครับ หัวโขนที่สวมนั้น ยิ่งสวมนานยิ่งถอดยาก ยิ่งสวมหัวโขนที่สวยงามมากอำนาจ ยิ่งถอดยากไปอีก
ผมดีใจครับที่คุณบุษยมาศได้เตรียมอะไรต่างๆ ให้แก่คู่ชีวิตที่ถอดหัวโขนออก
ผมคาดคะเนเองครับว่า ช่วงแรกอาจจะต้องปรับตัวมากหน่อย ไม่นานคงคุ้นชินครับ
สวัสดีค่ะ...ครูหยุย...
การงาน คือความรื่นรมย์ของชีวิต
ผลแห่งการงาน จะเป็นตำนานเล่าขานไม่รู้จบของคนรุ่นหลัง..
เราต่าง เกิดมาเป็นเรื่องเล่าและบทเรียนของกันและกัน
...
ชื่นชมครับ..
สวัสดีค่ะ...คุณแผ่นดิน...
...ยายธี...เป็นคนหนึ่งที่มีความสุขที่สุดหลังจากหัวโขนได้ถูกถอดขณะกำลังทดลองใส่...และขอบใจ..คนที่ถอดหัวโขนให้ครั้งนั้น..เจ้าค่ะ...ความสุขกับการทำงานที่ไม่มีหัวโขนครอบนั้นน่าพิศมัยยิ่งนักเจ้าค่ะ...สวัสดี..ขอให้มีความสุขกับความไม่มีหัวโขน..เจ้าค่ะยายธี
สวัสดีค่ะ...ยายธี...